Yalnızlar Kraliçesi

2010-07-30T16:12:00.002+03:00

çok oldu yazmayalı çookkk.. hiç mi zamanım olmadı, hayır, yazmak içimden gelmedi işte, nedensiz...

ah benim aptal kafam, hep söz veriyorum kendime, birilerine yardımcı olmak amaçlı, başkalarından istekte bulunma diye.. ama çoğu sefer bunu başaramıyorum.. bırak herkes neyi nasıl yapacaksa yapsın..sana ne..

sıcaklarla aram iyi değil.. evde, işte hep klima çalışıyor, bu da beni hasta yapıyor.. kış gelse artık diyorum..

işyerinde köklü değişiklikler yaptık. elemanların bazıları işten çıkarıldı..kimi haketmişti, kimini de yönetim kurulu çoğunluk kararı ile..işyerinde verimli de olsa, özel hayatındaki çalkantılar ve bunun kuruma yansıması gibi nedenlerle.. kiminin de geçen yıl verdiği yanlış kararlar ve uygulamadaki aksaklıklar.. oysa "baştaki" sezmişti buyıl gidebileceğini, yeni okul arayışları içine gireceğini bildirmişti bana.. ama ben ona önümüzdeki yıl da bizimle çalışmasını söylemiştim, ama yönetim kurulu istemedi yıl içindeki yanlış bir uygulama onun da sonunu getirdi..

ağustos sonunda 80 mezunlarının yemeği var burada, ev sahibiyiz yani.. yurdun değişik bölgelerinden ve yurt dışından arkadaşlar katılacak. filozofun işleri yoğun, yatacak yer ayarlama ve yemek olayını ben üstlendim. mart ayından beri arkadaşlara ulaşma kaç kişi gün sayısı konusunda bilgi alma konularında sonuca ulaştım. herşey hazır gibi.. facelerine yazmama rağmen hala bazı arkadaşların geriye dönmemeleri büyük saygısızlık.. hemde sayfalarına girdiklerini gördüğüm halde..

çok kalabalık burası, heryer insan kaynıyoo.. arabalar, yayalar vs..marketlerdeki kasa önü sıraları da cabası.. işte böyle sevgili günlük, uzatmadan uğrarım yine sana..

İLHAN SELÇUK

2010-06-21T16:47:00.001+03:00

KOCA YÜREK, SOL HAREKETİN CESUR, DÜRÜST ve DEVRİMCİ SÖZCÜSÜ... IŞIKLAR İÇİNDE UYU...

YERİN DOLDURULAMAYACAK.. TEKER TEKER GİDİYORSUNUZ İŞTE.....

2009-11-27T02:45:00.000+02:00

herkese iyi bayramlar..

kutlama

2009-11-24T11:47:00.000+02:00

tüm öğretmenlerin öğretmenler gününü kutluyorum..

DAVET

2009-11-10T12:38:00.002+02:00

bugün şöyle bir eski yazılarıma bakayım dedim de, o gün için ne kadar önemli , bugün sıradan gelen şeyler çarptı gözüme.. nassı yaa demeğe gerek yok, öyle işte..

on kasım, Atatürk ü anma proğramı önce okul bahçesinde sonra konferans salonunda devam etti.. benim yanıma da anaokulu beş yaş öğrencileri düştü. yanımda oturan kız öğrenciye adını sordum..
-dağlar kızı reyhan dedi.. mıncıkla heryerini sıpanın..öyle tatlılar ki, bayılıyorum onları izlemeğe..

günle ilgili okulda defter açılmış. öğrenci, öğretmen, gelen ziyaretçi bile bişiiler karalamış.. okudukça yazılanları, umudumuzu kaybetmememiz gerektiği sonucuna vardım..dolu dolu yazmış öğrenciler, içi boş, klişeleşmiş sözler değil yazılanlar. hissedilenlerin yazıldığı hemen anlaşılıyor..

facebook sayesinde fakültedeki arkadaşlarımızın bazılarıyla yazışıyorduk. ege bölgesinde oturanlar eylül başında arkadaşları izmir de ağırlamak üzere davet etmişlerdi.. filozof la ben de katıldım. yurdun değişik bölgelerinden, kıbrıs tan, almanya dan bu amaçla gelen arkadaşlarımız vardı.. 1979 8l le sınırlı tutmuşlardı grubu..ilk görüşme ve buluşma hali görülmeye değerdi.. çoğunluğu elinde o yıllara ait fotoğraf, aaaa oooo lar eşliğinde yeniden tanışıldı. kolay değil arkadaşlar 30 koca yıl geçmiş üstünden..şunu anladım, gözlerdeki anlam değişmiyor, çoğunu o şekilde hatırladım, hele bi arkadaşın ad soyadından hatırladım yüzünü hiç çıkartamadan.. sonra sonra herşey yerine oturdu.. 72 kişiydik toplam.. bazıları çok değişmiş, kimisi hiç.. torun sahibi olan da vardı, kaynana olan da, üni de çocuk okutan da..ilginç olan o yıllarda sevgili olanların durumuydu..severim öyle şeyleri gözlemeyi, meraklı melahat misali.. o yıllara ait yüzlerce mezun arasından sadece üç çift vardı, çıktığıyla evlenen.. bayan arkadaşlar kocalarını getirmemişlerdi ama erkeklerin çoğunun karısı yanındaydı, çocukları birbiriyle tanıştı kaynaştı.. hepimiz devr imciydik o yıllarda, şimdi sosyal demokrat çoğu.. bıraktığımız yerden devam ettik sohbetlere sanki, o kadar sıcaktı ilişkiler.. bi arkadaş dedi ki"bizi engellediler, devr imciler çıkmaz sevgili olmaz, siz gizli gizli yürütmüşünüz helal olsun" . yoksa bizimde vardı beğendiklerimiz, çıkamadık, gezemedik diye hayıflandı..80 gençliğiydik biz sonra da oniki eylül mağdurları.. arkadaşlarımızın büyük çoğunluğu içeri girmiş, ne yaptığını bilmeden, suçu olmadan..kimi yirmi gün kimi onyedi yıl.. tutturabilene.. vay arkası olmayanın haline.. salı akşamları 12 eylülü anlatan bir dizi var ya, askerin polisin tutumunun abartılı çekildiğini düşünenler varmış bir yerlerde okumuştum.. hiç abartı yok, aynen öyleydi o yıllar. suçunu bilmeden yıllarca yatan insanlar, aynen bugün olduğu gibi.. sahi, h a be ral, bal bay neden yatıyorlar içeride.. seneye ağustosta aynı grubu ağırlamak için altınoluğa davet ettik, ev sahibi biziz yani.. çoğumuz işyerlerinde birbirimize hanımlı beyli hitap ederiz ya, arkadaşlar değişik mevkilerde, işlerde.. ama adlarının sonuna bey hanım eklemesi yapmadık, bu da ilginçti..yirmili yaşlarda ve okul sıralarındaydık, ağzımız da kulaklarımızda..

HAYDİ KALIN SAĞLICAKLA..

sağlık

2009-11-07T15:23:00.002+02:00

önce ayakta bir ağrı, dr gidiş, adale ağrısı denmesi ama geçmemesi, izmir dokuz eylül tıp a gidiş, ayak damarının tıkalı olduğunun tahmin edilmesi, dobbler çekimi, tıkalı olduğunun kesinleşmesi, anjiyo yapılması, iki ayak anadamarının da tıkalı olduğu, üstelik dört kalp damarının da kapılı oluşu.. üstelik, kalbinden hiç rahatsızlık duymaması... çaresizlik, şaşırma..üzülme.. ankara gataya gidiş ve by pas, dört damarı değişti babacığımın. onaltı gün ankaradaydık. dün evimize geldik. herşey yolunda, olması gibi seyrediyor herşey..üç ay sonra ayak damarlarına yapay damar takılacak. işte böyle sevgili dostlar, herşey güllük gülüstanlık geçmiyor arada dikenler de batıyor insana. sağlıkla sevgiyle kalın.. gata ya doktorumuza, ekibine, güler yüzlü sağlık çalışanlarına sonsuz teşekkürler..

bu güne özgü

2009-09-28T00:29:00.002+03:00

dün amcam vefat etti, çocukları geldi değişik illerden ve gömüldü.. 76 yaşındaymış. ...mış diyorum zira çok yakınlığımız yoktu, soğuk ilişkiler..biz de sabah erken davranıp balıkesir e gittik, cenazeye yetişildi..uzun süredir hasta olduğundan beklenen birşeydi ama yine de ölüm.. gerçeğin ta kendisi..yine bütün sülale biraraya gelmiş, erkekler mezarda bizler evdeydik, akrabaları da görmek şansım oldu. babamın büyüğü halam var 86 yaşında ama maşallah çok sağlıklı. baba tarafı uzun yaşıyor zira babaannem 99 yaşında öldü.. halamdan bahsediyordum, kendisi hoş bir insan.. bizi gördüğünde, böylece bayramlarda da bana da gelin diye başladı söze, başka zaman istemezmiş gibi.. dedim ya sıkı fıkı ilişki içinde değiliz.. yabancılar yavaş yavaş dağıldı, yakınlar var.. bana dedi ki "ne zaman emekli olacaksın" oldum dedim.. başını kapat, ayağına çorap da giy, hacca git.. halacığımın dünya görüşü bu kadar işte.. gülümsedim, kırmak istemedim. bi süre sonra "kızdın mı bana "dedi.." yok kızmadım, uyardan ya hala " dedim. onun için insan olmanın erdemi, başını ört, namaz kıl, hacca git.. bu kadarcık işte.. hep dindardı halam.. ama çocukluğumuzda, bahçesinden getirdiği meyvelerden bir tane bile vermezdi bize. saklardı sepetini kuytu köşelere.. yolu babaannemin evinden geçerdi, oralarda saklardı işte.. birtek hediyesi yok bende.. sıkı, cimri.. eh halacığım sen çok yaşa emi..

bayramda annemlere gidemedik, arife günü midilli adasına gittik, bayram sonu da döndük. filozof un iki yıllık vizesi vardı, benim için de bir ay önce kadar tur şirketine vermişti pasaportumu vize için.. tatilde tur olduğunu öğrendik ve niyetlendik..iyi de oldu.. iki gün molivos da, iki gün de midilli de kaldık..

ekonomik krizden, okulda kayıtlar azaldı geçen yıllara göre.. yönetim kurulu toplantısı yapacağız bakalım ne çıkacak..başka yazacaklarım da vardı ama bu günlük bu kadar.. haydi kalın sağlıcakla..

2009-07-24T00:48:00.002+03:00

başlık önce yayımlandı, yazısı sonra.. parmak takılması ve ....

im ra lı daki çözüm planı hazırlıyomuş ya, sakın çan ka ya dakinin tarihi fırsat dediği bu olmasın!

h. üz mez içerde, tamam da kurbana sağlam raporu verenler nerde?

ta y y ip uyardı, davulcuya ya da zurnacıya gider kızlarınız diye..aman, h. ü z me z in evine temizliğe gitmesinler de!!

ülkede herkes sigara yasağını alkışlıyor, yurt se ver ler tutuklanıyor, su bay ların gururu ile oynanıyor, rt ük başına lai k likle arası iyi olmayan biri getiriliyor, i mam ha tip li sele rinin katsayı sorunları hallediliyor, mezun olanların doktor, emniyet müdürü, öğretmen, kaymakam olmasının yolu sonuna kadar açılıyor, ihale kurumu maliye bakanlığına bağlanıyor, kıdem tazminatlarının kaldırılması yönünde kamuoyu alıştırılmaya çalışılıyor, i dil bi ret in konseri basılıyor, si vas ın eşiğinden dönülüyor, ama hiçbiri gözaltına alınmıyor, kuran kur slarının ce ma atlere devredilmesi isteniyor, foto ko pi bel gesi aslına ulaşılamıyor, ama çok okumayan halkın, orduyu tu kaka gösterme çabası sonucunda halkın kulağına kar suyu kaçırılıyor, askerlerin sivil mahkelerde yargılanabilmesinin yolunu açan gece yarısı kanunlarıyla, foto ko pi belgesinin aslını bir türlü ortaya çıkaramıyor fg po li si..asıl amaç bu yasanın çıkarılmasıydı zaten..çamur at izi kalsın mantığı, asker istediği kadar ben dar be yapmayacağım, de mok rasiye sonuna kadar bağlıyım diye çırpınsın dursun, amacına ulaşmak isteyenler, bir taşla b.irkaç kuş vurdu zaten.. hani yar gı ba ğımsı zdı, kaç gündür ba ka nın dan çan ka yadakine kadar top lan tılar, bas kılar, niyet malum da vanın sa v cı larının ye rinin değişşmemesi..

bütün bunlar olurken, ülkede herkes fa şi zan si gara yasağını alkışlıyor.. a na ya sa mah kemesi ile ha kimler sav cılar yük. kurulunun üye sayısı ve üye seçimi nin değiştirilerek, ik ti darın mutlak kontrolü altına alınmasının he sapları yapılıyor. dış borç çatlaması, iç borç patlaması, dört gençten birinin işsizliği, ek ono minin küçülmesi, za mlar, yoksulluk, yolsuz luk, ge micik, pır la ntalar, ifla slar, icralar, in tiharlar, te ca vüz ler ve daha beterleri yaşanmıyormuş gibi herkes işi gücü bırakmış, f a şizan sigara ya sağını alkışlıyor..si ga ra yas ağını niye lü ks mekan larda yaptınız da, hak ka rini n d ağl ıca köyünün kah vesinde yapmadınız..gerçek amaç, si ga ra yasağı ile al kollü içki yi ya sak lamanın bir pro vasıdır bu..u yanın!!! gü vencesinin po lis olduğu ya rı is la mi bir rej im dir bu""tay yip herkes haddini bilecek dedi..daha ne desin.. uyanın!!! si ga ra nın dumanından değil, fa şizm den boğ ula cak sınız!!!

vaziyet seasom son

2009-07-24T00:45:00.000+03:00

memleketimden insan manzaraları

2009-07-22T22:51:00.003+03:00

iki gün önce, aya ilk ayak basmanın üzerinden kırk yıl geçmiş. gazetelerden bu haberi okumam, beni çocukluğuma götürdü. bugün gibi hatırlıyorum, o zamanlar 80 li yaşlara doğru yol alan dedem, annem, babam ve kardeşlerim akşam yemeğindeyiz. öğretmenimiz söylemişti derste aya çıkıldığını. dedemin kulakları ağır işitiyor sesimi yükselterek ona söyledim bu önemli haberi. olmaz öyle şey dedi arnavut şivesiyle, inanmadı. rahmetli dedem, yugoslavya göçmeni. medreseyi bitirmiş, matematik öğretmeni olmuş, baskılardan kaçmış türkiyeye. adanayı göstermiş hükümet yerleşmesi için, çok sıcak gelmiş orası yaşayamayacağını düşünmüş sonra balıkesir e yerleşmiş. tayin olmuş öğretmen olarak, şapka devrimiyle fesini çıkartıp şapka takması söylenince istifa etmiş, cami hocalığı yapmış. benim ortaokula gittiğim dönemlerde, şapka takılıyordu kız erkek ayırt etmeden..şapkadan yana dertli olan dedem, bu yüzden istemedi okula gitmemi. annem, babasını da kırmak istemiyodu, bana tembih ediyordu dedeni görünce şapkanı çıkar, çantana gizle diye.. anneannem ben doğmadan ölmüş, her akşam dedeme yemek götürürdük birkaç kap çocukluğumda ve ilk gençlik yıllarımda..sevecen de birisiydi, severdi torunlarını.. ramazanda bizde kalırdı. akşam namazını camide kılar, o gelmeden yemeğe oturmazdık , çocuğuz, oruç tutmuşuz, nasıl sabırsızlanıyoruz ev camiye yakın ama yaşlılığından o kadar ağır yürürdü ki adımlarını sayardık yola çıkarak, sanki gücümüz olsa da onu kuş gibi uçurabilsek sofraya..iştahlıydı, eti çok severdi..bazen yemeği fazla kaçırır, hastalanırdı. hey gidi yıllar heyy..ben lise ikideyken de kaybettik onu. son aylarda hep yattı, bilinçsizce..

bizim buralar pek bi kalabalıklaştı, memlekette kriz var güya, bu yıl daha da kalabalık. esnaf, kuru kalabalık, alışveriş yok diyor..ama oteller, pansiyonlar dolu, arabadan geçilmiyor, evimin oralarda park yeri bulmak büyük sorun.. istanbul lu arkadaşlar üstüne alınmasın ama, 34 plakalar ne yeşil ne kırmızı ışık, hak getire.. her koşulda geçiş üstünlüğü onların. sanki şehirlerinde heryere park edebiliyorlar gibi, peynir alacak tam dükkan önüne, yemek yiyecek düzensizce restoran önüne park ediyolar. sonra da bir keşmekeşlik ki sormayın caddede bile rahat kullanılamıyo araba hatalı parklardan.

evimin hemen altında kargo, yanında da mobilya mağazası var. bu nedenle de sıkıntı yaşıyorum park konusunda.. kargo arabası yanaşacak yer bulamıyo kendine, mobilya götürecek araba , malı alamıyor mağazadan..bir iki üç beş, bunlar akıllandılar kendi arabalarının geleceği yerlere bişiler koyuyorlar, ben hemen onları yana çekip içeriye giriyorum, komşuluk ilişkileri, anlayışlı davranıyorlar.. geçen gün kendilerine ayırdıkları yere 34 plaka son model bir cip yanıştı, içinden kelli felli bir adam indi, ben balkon yıkıyorum. işe yeni girmiş çömez hemen uyardı adamı.. aktör bi havalı bi havalı.. diklendi, parkettim ne yapabileceksin diye bağırıyo, birkaç da argo sözcükle.. güneş başına geçmiş anlaşılan. satış yetkilisi koştu geldi hemen, belli ki müşterileriymiş,çömez tanıyamadı işe yeni girmiş. bişiler konuştular, çömez özür diledi, aktörün sakinleşeceği yok,gitmesi gereken mobilya zamanında gitmemiş, bi de yetkiliye esti gürledi.. dünyayı o yarattı sanki, öyle havalarda, herkese tepeden bakan tiplerden.. bindi gitti cipine.. çömez ve satış yetkilisi arkasından okuyup üflediler, gururlarını kurtardılar birbirlerine karşı..

yine geçenlerde, şehre hakim bi tepede, sıcaklarda bile üfür üfür esen restoran kafede, bişiler yiyip içiyoruz.. hemen önümüzdeki masada, küçük çocukları olan bir çift oturuyo. beye mesaj geldi eşi açmak istedi.. bi itişme oldu aralarında. adam öylesine öfkelendi ki, kadının koluna vuruyor, çimdiriyor herkesin önünde şiddet uyguluyor hem fiziksel hem psikolojik. kadın sindi sindi, adamın belli ki kaçakları var, suç bastırıyor..ufacık çocuğun bile gıkı çıkmıyor yani, toptan sindirme harekatı.. telefonu açtırmadı, kızdı kızdı kızdı, kadın küçüldü küçüldü, yok oldu sanki, göz kapağını bile kıpırdatamaz duruma geldi..herkesin içinde bunu yapıyorsa, evde neler yapıyor kimbilir.. huuffff yine üzüldüm bak..

herkesler tatil yapıyor, bende tatil filan yok. öğrenci kayıtları, alacakların tahsili, telefonlar, görüşmeler. işim çook..daha önceki yıllarda bizde çalışmış, şimdi başka bir okulda görev almış bir yıkama yağlamacı, kendi başlayacağı sınıfa bizden öğrenci götürme çabaları sinirlerimi hoplattı. telfn açtım konuştum, dinlemek istemiyorum seni deyip yüzüne kapattım. bu abdestle çok namaz kılacağını umuyorum. ama hala kafam bu konuyla meşgul.. çünkü kimseleri kırmak istemem, bizi kırıyorlar ki..

bu seferki manzaralar benden bu kadar. kalın sağlıcakla...

80 li yıllar

2009-06-17T03:12:00.002+03:00

eyyy facebook, sen nelere kaadirsin. çevremde, özellikle de daha genç nesil, ilk orta lise ve üniversite arkadaşlarını buldukça onlara gıpta ediyordum. ahh keşke ben de izini kaybettiğim arkadaşlarımın izini bulabilsem diye. bu konuda hiç de umudum yoktu hani, hayal bile edemiyordum. üç dört ay önce üni. haberleştiğimiz bir arkadaşım, kendi gayretleriyle arkadaşlarımızın bir kısmını bulduğunu, ankara da bir lokalde buluşacaklarını söyledi, işimiz vardı gidemedik. facabook tan buluşma resimlerini yayımlamışlar hem de hocalarımızı da davet ederek bir araya gelmişler. onları görünce öylesine heyecanlandım ve mutlu oldum ki.. bazılarını hiç tanımadım, birisi bana yazmış otuz yıl sonra adımdan çıkarmış beni ama benim onu tanımam mümkün değil, kimisi pek değişmemiş, otuz yıl öncesinden izler taşıyorlar.. bazı arkadaşlarda saç baş kalmamış, çoğu ben gibi kilo almış, hepsinin 25 yaşını aşmış çocukları..

işte bu gruptan çok da sevdiğim bir arkadaşımla haberleşiyorduk, altınoluğa tatile gelmek istediğini söyledi..ona otelden yer ayarladım ve bugün buluştuk. sanki aradan yıllar geçmemiş gibi, bıraktığımız yerden sohbete daldık. sonra yemeğe gittik, saatlerce konuştuk konuştuk. birbirimize anlatacak ne çok şeyimiz vardı.. eylül ayında grubu burada ağırlamak istiyoruz, inşallah gerçekleştirebiliriz, çünkü izmir de buluşmak için karar almışlar.

ey teknoloji, ne diiimm sana, büyüksün. koco koca yıllardan sonra bizi buluşturdun. biz 80 ihtilali kuşağı olduğumuzdan hepimiz biryere dağıldık, kimi içeri, kimi yurt dışı, işte şimdi birlikteyiz, birbirimizi ilk görüşte tanımasak da öğrencilik fotoğraflarıyla, anılarla o yıllara dönüyoruz..kaldığımız yerden devam..

sevgili mi?

2009-02-14T01:10:00.003+02:00

saatdört yoksun
saat beş, yok
altı, yei, ertesi gün
daha ertesi
ve belki kimbilir...

kitap okurum
içinde sen varsın
şarkı dinlerim
içinde sen
oturdum ekmeğimi yerim
karşımda sen oturursun
çalışırım,
karşımda sen

en güzel deniz,
henüz gidilmemiş olandır
en güzel çoçuk
henüz büyümedi
en güzel günlerimiz
henüz yaşamadıklarımız
ve sana söylemek istediğim
en güzel söz
henüz söylememiş
olduğum sözdür
o şimdi ne yapıyor?
şu anda, şimdi, şimdi
evde mi, sokakta mı?
çalışıyor mu,uzanmış mı,
ayakta mı?
kolunu kaldırmış olabilir mi?
hey gülüm
beyaz kalın bileğini nasıl
da çırılçıplak eder bu
hareketi

o şimdi ne yapıyor?
şu anda şimdi, şimdi, şimdi
belki dizinde bir kedi
yavrusu var, okşuyor

belki de yürüyordur,
adımını atmak üzeredir
her kara günümde onu
bana
tıpış tıpış getiren sevgili
canımın içi ayaklar
ve ne düşünüyor, beni mi?
yoksa ne bileyim
fasülyenin neden pişmediğini mi?
yahut insanların çoğunun
neden böyle
bedbaht olduğunu mu?
o şimdi ne düşünüyor
şu anda şimdi, şimdi

saat dört yoksun
saat beş, yok
altı, yedi, ertesi gün
daha ertesi
ve belki kimbilir...
NAZIM HİKMET

aşk... yalın, basit, kolayca söylenebilen bir sözcük. aşk... hüzün, tutku, gözyaşı, kahkaha, umut,cesaret,güçsüzlük gelgitleriyle yaşanan duygu yoğunluğu... söylemesi kadar kolay değil aşkı yaşamak...ya da aşkı yaşamak değil de yaşatmak zordur kimi zaman... taşıyabilmek aşkı yüreğinde özgürce, korkmadan tutmak sevdiğinin elini, sakınmadan büyütmek kalbindeki sevgiyi kolay olmuyor çoğu kez... ya da farklı beklenti ve hayalleri aynı öyküde birleştiremiyoruz... ortak öyküyü yazsak bile yitiriyoruz, onu yazabilmek için geçtiğimiz yolları unutarak...

fedakarlık,sabır ve en çok da emek gerekiyor sevgiyi gelecek yıllara teslim etmek için... emek ve sevgi...birbirine çok yakışan iki kavram... nasıl da değiştirir birini sevmek insanı... kendinden başka birini düşünürsün, bencil değilsindir artık... dünyan iki kişiliktir... sevdiğinin sadece seninle ilgilenmesini beklersin, kıskanırsın arkadaşlarını bile... yani aslında hem bencilsindir hem de değil... aşk karmaşık bir duygudur kısaca... gelgitler yaşarsın... kızmışsındır aramak istemezsin, ama aynı zamanda delice bir özlem vardır içinde sesini duymak için...

mektup satırlarında gizlenen masum aşkları tarihe mi devrettik bilinmez ama, sanki betonlaşmayla birlikte çevremizdeki duvarlar da arttı. tüketim çağının etkisiyle aşkları günlük yaşıyoruz.. ömürlük aşkları yitireli uzun zaman oldu tıpkı sadakati, vefayı unuttuğumuz gibi.. sanal ortamlarda, sanal aşklarla geçirirken günlerimizi giderek kendimiz sanallaşıyoruz. aşkı en iyi anlatan *selvi boylum, al yazmalım*daki unutulmaz cümleye sığınmak gerekiyor çoğu kez... sevgi neydi, iyilikti, dostluktu, emekti..
EN GÜZEL DUYGU AŞK... cumh. gazetesinden...

içtenlikle

2008-11-22T02:50:00.002+02:00

benim doğduğum ilçe balıkesir in küçücük bir ilçesi.. öyle ki yetmişli yıllarda ilçemizde lise bile yoktu.. ilk ve ortaokulu kasabamızda, liseyi balıkesir de, üniversiteyi de ankara da bitirdim.. şimdi düşünüyorum da, lisede hep öğleci oldum. saat beş gibi okuldan çıkar, iki km kadar yürüdükten sonra garaja gider ilçeye giden arabalara binerdim. kışın hava erken karardığından, garaja giden kısa yolda da araba tamircileri olduğundan daha güvenli olduğunu düşünerek ana caddeden yürümeyi tercih ederdim. bazı kereler son arabayı kaçırır oralarda beklerdim bi daha dolmuş gelir mi diye.. ya komşumuzun ilde okuyan kızlarının evlerine gitmek zorunda kalırdım, öyle de soğuk nevale idiler ki.. ya da epeyce uzakta olan halama gitmek zorunda kalırdım. zor günlerdi, birinin kapısını çalıp ben arabayı kaçırdım sizde kalmaya geldim demek.. şükürler olsun ki kötü bir olayla da karşılaşmadım çünkü ben kalacak yer buluncaya kadar yatsı ezanları okunurdu..yollarda başıma kötü olaylar da gelebilirdi.. yetmişli yıllar, şimdiki gibi değil..

şimdi bunları neden anlattım.. geçen gün nohut haşladım epeyce de çok.. çünkü difrize küçük parçalar halinde koyuyorum gerektikçe çorba ve pilavda kullanıyorum. filozof, oooo ne çok haşlamışsın, yarın çiftlikten tavuk kestireyim de tavuklu nohutlu pilav yap dedi.. ertesi gün tavuk geldi.. siyahmış rengi kara kara tüyleri kalmış üzerinde.. ocakta, kalan tüyleri yaktım, hayvanda bir ağırlık var neden ki derken, çiftlikte çalışanın içini çıkarmadığını, karnını, bağırsaklarını, kursağını, ödünü vs vs temizlemediğini farkettim. oysa daha önceki gönderişlerinde hep temizlerlerdi.. halil e okuyup üfledikten sonra, ben bunu nsl temizliyordum hem de çocuk yaşımda diye kafa yordum.. yıllar varki hiç o işi yapmamıştım..bisiklete binmek, yüzmek nsl unutulmuyorsa tavuğun son temizlik işlemleri de unutulmuyormuş.. basite almayın arkadaşlar, bağırsakların delinmemesi, ödün patlamaması, ciğerin parçalanmaması, kursağın delinmemesi gibi ince işler bunlar.. sevindim becerdiğime de..

taşrada büyümenin avantajları bunlar.. pek çok bitkiyi tanımak, sebze meyve yetiştirmesini bilmek, derede çamaşır yıkamanın yöntemi, ölüm düğün vb adetler, mevlütler, bayram ziyaretleri, komşuluk ilişkileri, ev fırınında ekmek yapmak, hamur yoğurmak, okula gitsen bile kalabalık bir ailenin bulaşıklarını yıkamak, evi silip süpürmek, tahtaları fırçalamak, kilim ve halı yıkamak, badana yapmak, yemek yapmak..bunun gibi işleri, hepsini yapamasam bile kiii çok miktarda ekmek yoğurmadım. hamur açmadım, fırına ekmek atmadım, ama çocuk yaşlarımda çok güzel dolma yapardım annem bana yaptırırdı bol domatesli, yeşillikli....

okuduk, meslek sahibi olduk, zaman zuhur geçti, eşim çalışkan ve akıllı..insanca yaşayabilecek standartları yakaladık.. çocukken hayal bile edemeyeceğim olanaklara sahip olduk.. Allah a sonsuz teşekkürler..geldiğim yeri unuttum mu aslaaaa... sindire sindire kavuştuğumuzdan bu olanaklara, sonradan görme oldum mu aslaaaa...hem beş yıldızlı otellerin balo salonlarında salınmayı bilmek, hem de hala küçük kasabamıza gittiğimizde oranan gelenek ve göreneklerine göre davranabilmek.... işte insan olmanın erdemi bu galiba..

offff yine çok açtım içimi, haydi kalın sağlıcakla..

sansür

2008-10-28T20:06:00.002+02:00

üç gün önce bloğuma girdim.. aaaaa bilmem ne mahkemesi kararıyla kapatılmış, şaşırdım kaldım, biraz araştırarak nedenini öğrendim.. kapatmanız gerekenleri kapatın eğer gerekiyorsa, herkesi değil.. her türlü sansüre hayır...

hafta sonu, yakın bir arkadaşımızın oğlunun düğünü için istanbul a gittik filozofla.. nerdeyse bebekliğini bildiğim çocuk büyümüş de damat olmuş..çok mutlu oldular bizi görünce.. uzun zamandır görmediğim kişilerle karşılaştık, hasret giderdik.. nikah öğleden sonraydı ona yetişemedik, düğün yemeğine katıldık.. istanbul da yaşayan arkadaşlar bi şeyi merak ediyorum, trafikle ns l başediyorsunuz? ikiyüz mt lik yolu yarım saatte aşamadık da..

düğünde gece yarısına doğru, haydi beyoğluna akalım dedim filozof a.. nasıl da yağmur var.. herkesin elinde renk renk şeffaf şemsiyeler, yakalananlar almış hemen oradaki satıcılardan, biz de aldık birer tane.. bir bara gittik önce, sonra çiçekpasajında bir mekana daha derken zaman epeyce geçmişti.. yatmağa doğruca otele gittik.. güzeldi, herşey çok güzeldi..

kelebek

2008-10-22T00:47:00.002+03:00

bir tv proğramında yapılan söyleşide, eşiyle 56 yıllık birlikteliği olan ünlü bir gazeteci, evlilikte mutluluğu bir cümleyle özetlemişti..
BİRLİKTEYKEN BİLE YALNIZ KALABİLMEK..
anlamlı bir yaklaşım, birbirini sıkmadan, boğmadan...

senin omuzuna konan bir kelebeğim.. kelebekler insana hiç ağırlık vermez. ama sana gelebilecek her harekete karşı uyanıktır.. uçurma kelebeği, ben hep senin omzunda, hem de hiç yük olmadan...

HİKAYE BU YA!

2008-10-21T01:06:00.003+03:00

günlerden bir gün, diyelim ki bir yaz..
kırlangıcın biri bir adama aşık olmuş, adamın penceresinin önüne konup adama şöyle demiş..
-ben seni çok seviyorum, lütfen beni içeri al da birlikte yaşayalım.. adam, olmaz alamam. sen bir kuşsun, hiç kuş insana aşık olur mu? kırlangıç bir süre sonra yeniden gelmiş, isteğini tekrarlamış.. lütfen pencereni aç ve beni içeri al, birlikte yaşarız, sana dost ve arkadaş olurum, canın da sıkılmaz, birlikte yaşar gideriz.. adam;
-git başımdan, olmaz alamam diye cevap vermiş..

zaman geçmiş, sonbahar yaklaşmış, kırlangıç üçüncü ve son kez gelmiş..
-lütfen beni içeri al, artık soğuklar da başladı, dışarıda kalamam biliyorsun, ben sıcak havalarda yaşayabilirim ancak... beni içeri almazsan başka sıcak ülkelere gitmek zorunda kalacağım, beni yanına al, burada kalayım.. birlikte yemek yer, omzuna konar, seni neşelendiririm. hem sen de benim gibi yalnızsın..

-adam kuşu kovmuş, kırlangıç da üzüntülü bir şekilde uçmuş gitmiş..

aradan zaman geçmiş, adam düşünmüş..
-ben ne kadar akılsız bir adamım, niye birlikte yaşamayı kabul etmedim diye hayıflanmış... sonra kendi kendine; havalar ısınınca yine gelir, birlikte yaşar gideriz demiş...

penceresini sonuna kadar açıp beklemeye başlamış, kırlangıçlar gelmiş ama onunki gelmemiş. yazın sonuna kadar penceresi açık kalmış ama ne gelen var ne giden..

sonunda bir bilge kişiye danışmış, bilge ona
-kırlangıçların ömrü altı aydır demiş..

HAYATTA BAZI FIRSATLAR VARDIR, ÖMRÜNDE BİR KEZ ELİNE GEÇER, DEĞERLENDİREMEZSEN UÇUP GİDER.. HAYATTA BAZI İNSANLAR VARDIR, BİR KEZ KARŞINA ÇIKAR, FARK EDEMEZSEN, DEĞERİNİ BİLMEZSEN UÇUP GİDER. DİKKATLİ OLUN, FARKINDA OLUN... VE BİR DÜŞÜNÜN, ACABA KAÇ KIRLANGIÇ KOVALADINIZ PENCERENİZDEN BUGÜNE DEĞİN....

yazdım bak

2008-10-09T02:50:00.003+03:00

su gibi nin yazılarını okurken, beş haftadır yazmadığımı gördüm, yuhh dedim kendime..beni hep bişiilerin dürtmesi gerekiyo yazmam için..nasıl yapıyolar bilmem ama bazı bloglarda rastlıyorum, link verilenlerin ne zaman yazdıklarını belirten göstergelere..daha önce de nilly de rastlamıştım, hemen yazı yazmak geldi içimden şimdiki gibi..

nerelerden başlayayım, en sondan önceye doğru en iyisi..bugün dişimi çektirdim, yaklaşık bir buçuk aydır ağrısını çektim, üşütmeyle başladı, dr gittim, antibiyotik kullandım ama ağrısını geçiremedim, sanki Allah beni sınadı oruç da tutuyorum bu arada, bırakmak istemedim, inat ettim bayramdan sonra çektireceğim seni diye, kaplamanın altı çürümüş, neyse bugün hallettim de ilk kez bu akşam sıcak sıcak çay içebildim. ne soğuk ne sıcak birşey yiyip içebildim kaç zamandır.

bayramda yine anne baba evinde cumbur cemaat bayram geçirdik. yorucu ama değerdi herşeye..bir önceki postta bahsetmiştim çalıştığım kurumdaki görev değişikliğine..gn md istifa dilekçesini verdi ayrıldı, yardımcısı olarak iş bana kaldı.. oysa ben kurumda gönüllü de çalıştığım için gezmeğe gider gibi, çalışma saatlerine de bağlı kalmadan çalışıyordum. zaten kurucu da her işi göğüslemeye hazırdı, filozof un da vakfın başkanı olması, rahat davranmama neden oluyodu. örn okula geç gitmişim erken ayrılmışım hiç kimse karışmıyordu. babacım şakacıdır, bana takılıyodu, parasız iş bu kadar olur kızım diye.. gn md hem kurucu üyeler arasında, hem de yönetim üyesi.. ben sadece kurucu üyeyim. karı koca yönetimde olmamızı istemedi filozof. neyse uzatmayayım, onun görevlerini devraldım, parasal işleri filozof tlf la işyerinden ve muhasebeyle yürütüyor, ben de eğt öğr işlerini götürüyordum ama okula hergün giderek ve daha fazla çalışarak.. istifa eden gn md pişman olmuş ayrıldığına, yeniden dönmek için türlü yollarla serzenişte bulunuyor. filozofa, bir yıl daha çalışsın öyleyse, sonrasını düşünürüz dedim. vakfa emeği çok, hakkını yememek lazım, vakfın kurulduğu tarihten sonra sekiz yıl hiçbir ücret talep etmeden çalıştı kurum oturana dek. son dört yıldır ücret alıyor. ben de bu kısa zaman içinde kendimi sınadım, yapabilirliğimi ispatladım kendime, onlarca sorun çözdüm hem de hiç kimseyi kırmadan, dökmeden, tatlılıkla..işler pek de güzel gitti. önümüzdeki günlerde yön topl. yapılacak, abimiz bir yıl daha çalışacak.. kendisi şeker hastası ve 70 li yaşlara yaklaşmış.. çabuk sinirleniyo, olayları büyütüyo, kimseye güvenmiyo ama kırmak istemedik onu, idare etcez yine.. ben , biraz daha rölantide çalışmaya devam..

internette oyunus diye bi kelime oyununa takılıyorum son bir yıldır, belki pek çok kişi biliyodur, kızıyorum kendime aslında, herkesin uykuya geçtiği saatlerde, hadi bi oyun daha.. daha.. yendim, yenildim derken saatler nsl geçiyo anlamıyorum ve sabah uykumu alamadan kalkıyorum, hep de söz veriyorum kendime ama tutan kim... bu yazıyı da oyundan ara verdiğim bir arada yazıyorum. kendime gelmem lazım, kadın kadın titre ve kendine dön..

şimdi bir iki el daha oyunus oynayayım, sonra gazetemi okuyayım ve uykuya dalayım..filozof kaçıncı uykusunda, ben oyuna dalmış vaziyette, biraz da utanıyorum ondan ama beni baskı altına almıyo Allah tan.. belki biraz alması gerekiyo kimbilir.. adam su içmeye kalkıyo, tuvalete kalkıyo ben hep oyunda, kelime kaçıracağım diye kısacık laf atıyorum ona yanımdan geçerken.. sonra da yatakta bir saat cumhuriyet okuyorum şıkır şıkır sayfaları çevirip, okuma lambasının eşliğinde..çok kabahatliyim çooookkkkk... bişii dese elbette yapmam ama benimkisi biraz fazla oluyo gibi, en azından ben öyle hissediyorum. annem burda oldu mu kızıyo bana, gülümsüyorum ona ve bildiğimi yapıyorum.. çok içimi açtım, haydi kalın sağlıcakla....

döndüm

2008-09-02T01:14:00.002+03:00

kısa bir tatil kaçamağından sonra geldik kürkçü misali evimize..pek güzel geçti. adaland ta geç saatlere kadar oradan atla, buradan kay, şuradan tırman derken üzerimiz sürekli ıslak, hafiften şifayı kaptım. bademcikler indi, boğazda yanma, eklemler dilim dilim kesiliyo derken antigripal ilaçlarla biraz iyi gibiyim.

teyzem 84 yaşındaydı iki yıl önce düşüp kalça kemiğini kırmış böylelikle de sağlığını kaybetmişti. son iki aydır da hiç kalkamıyordu kısaca zahmeti çoktu. tatile çıkmazdan birkaç gün önce de ağırlaştığını duymuştuk. biz kuşadasına girerken onun ölüm haberi geldi, cenazeye yetişmemiz mümkün değildi, biraz buruk başladı tatil. dönüşte memlekete uğrayıp ziyaret ettik çocuklarını, enişte 97 yaşında.. epey sarsılmış o da hasta yatıyo.. annem ablasını kaybetmenin üzüntüsü içindeydi, bize gelmeyin dedi ama içimize sinmedi uğrayınca da çok sevindi.. ölüm, kaçışı olmayan koskocaman bir gerçek..

dün gece yağmur yağdı buraya çisil çisil..emekliler hariç son yazlıkçıları da aldı götürdü memleketlerine.. daha bir hafta önce insanlar yollara sığmazken, şehir tenhalaştı, kaldık biz bize..

iftara götürdü bizi filozof. tatlı da bir serinlik vardı akşam.. üzerime bişii almamışım hafiften üşüdüm bir de..iftar yemeklerini filozof hazırlar çiftlikte, bakalım bu yıl neler hazırlayacak yemeklerden..

anaokulu ve birinci sınıflar okula başladılar bugün, ramazanın ilk günü olduğundan gidemedim okula..sürekli okulda bulunan kurucu bu yıl görev yapmak istemiyor, yaşlandı çünkü... beni önerdiler onun yerine.. kabul edip etmeyeceğimi henüz sonlandırmadım beynimde..sorumlu ve zor bir iş.. özellikle gelir gider işleri sıkıntılı.. idari ve eğt. öğr. açısından oturmuş bir kadro, o bölüm kolay.. hakkımda hayırlısı olsun. sabahtan akşama orada bulunmak sıkıyor beni, daha doğrusu sıkıyordu, çünkü sorumluluğum fazla değildi.. belki de başımı kaşıyacak zamanım olmayacak kimbilir.. filozof vakıf başkanı, bana sen götürürsün bu işi diye gaz veriyor ama hala düşünmekteyim. düşünürken düşünürken üzerime kalırsa da şaşırmayayım.. herşeyin hayırlısı...

işte böyle sevgili okuyucu.. kalın sağlıcakla....

tatil matil pehhh

2008-08-16T03:01:00.005+03:00

sevgili nilly min bloğunda kendimi ara verenler listesinde gördüm, yakışmamışım oraya hadi bişiler döktüreyim dedim.. teşekkürler nillm, beni aktif kıldıgın için.. ben tembelim, yazmayalı çok olmuş gibi sıradan sözcükler yazmayacağım, sahiden içimden yazmak gelmedi, ama okuduğum bloglara devam ettim ve yorumlar da yazdım..

koskoca bir yaz geçti gitti ya da gitmek üzere, ama hemen gitmesin, biz de tatil yapalım da öyle çeksin gitsin..annem ağustosun yarısı yaz yarısı kış der, haklı da.. önümüzdeki hafta yeğenimin düğününden sonra ver elini Kuşadası yapıcezz cümbür cemaat, çok da eğleneceğimizi biliyorum, aile animasyonlarımız yoğundur bizim, eğlendiririz çok kendimizi.

herkesin tatile geldiği bir yerde yaşadığımızdan sıra bizim tatile ancak geldi.. şehirde hala kalabalık olmasına rağmen çekilmelerin başladığını söylüyor bilhassa esnaf.. onlardan al haberi, zira bütün bir kış sezonu bekliyorlar nasıl kazıklayalım diye..hiç de memnun olanını görmedim şimdiye kadar, Allah bereket versin deyin de bereketiniz artsın diil mi..

üst kat komşularım var kışları almanya da, yazları burada, hemen benim üstümdeki bir kaç gün sonra gidecek.. diğeri bu ayı çıkaracak ve öyle gidecek. hiç gelip gittiğimiz yok ama, merdivenlerde filan karşılaşıyoruz, muhabbetimiz o kadar yani..yurt dışında arkadaşlarmış evlerini de bu nedenle karşılıklı almışlar ama aralarında ne geçtiyse burada hiç muhabbetli diiller.. haziran ayından beri sabah ezanıyla birlikte kalkıyorlar (ama hiç ikisi aynı ana denk gelmiyor) beş dk arayla alıyorlar şemsiyelerini sahilden yer kapmaya gidiyorlar. kameradan gidişlerini görüyorum da dönüşlerini diil.. çünkü benim yatış saatim oluyor onların yerlerini belirleyip döndüklerini görememek.. ne zaman uyurlar da saat beşte kalkıp yer kapmaya giderler anlamam. alışmışlar belki almanya da işleri gereği erken kalkmaya..

bundan bir ay kadar önceydi saat dokuz gibi kapı çaldı, üstteki komşu gelmiş bana çapraz olan biraz da bilmişinden.. eve hırsız girmiş kamera kayıtlarından bakabilir miyiz dedi. ben geriye dönüp bakmayı bilmiyorum her neyse bir bilen geldi ve onların yatış saatlerinden hırsızı yakalayana kadar inceledi kayıtları. ben ilk kez tv hariç bir hırsız gördüm ve işlerini nsl yaptıklarına şahit oldum izlerken..ben de hava aydınlanacağına yakın yattğımdan kaçırmışım zat ı muhteremleri, yoksa onları ben yakalayacakmışım iş başındayken.. saat altı gibi tam evin önünde iyi markalı bir arabadan indi iki kişi hava sıcak olmasına rağmen üstlerine ince mont giymişler, belli ki içinde alet adavatları var.. yaşları yirmi civarı, iyi giyimli ve iyi görünümdeler. dışarda görsem asla kondurmam bunlar hırsız diye.. fit görünümlü bizim hırsızlar.. uzatmayayım hızla indiler, araba gitti, bunlar hızlı bakışlarla apartmanı taradılar, yine hızlı adımlarla bir iki apartman yan tarafa gittiler sonra sakince kapıya gelip biri sanki yoldan gelmişler de zili çalıyormuş gibi zilin oduğu yere uzattı elini diğeri de kapıyı açmakla meşgul, açtılar da.. sonrası bizim kayıtlarda yok tabii ki.. on dk sonra da inişlerini, yarım saat sonra da evin hanımını kapının önünde şaşkın şaşkın bakarken belirdi.. yetkililere gitmişler anlatmışlar durumu, bizden kayıtları istediler, incelediler ama hala sonuç yok oysa arabanın rengi modeli plakası belli, belki de sahteydi kimbilir.. evin hanımı bıktırmış yetkilileri hergün gidip sormuş, kocasının umru diil o erkende şemsiyesini alıp gidiyor, soruşturma işleriyle kadın ilgileniyor.. ülkeden epeyce de ayrı yaşadıklarından, almanya daki gibi işlesin adalet istiyorlar ama nafile, en sonunda, kadın kadın biz işimizi yapıyoruz bize akıl verme demişler.. meğer bizim komşular kapılarını kilitlemezlermiş, deprem olur da kaçamayız diye, kolaylıkla açmışlar onlar da sonra da spreyle uyuttular belli ki, evdeki para vb kıymetli şeyleri almış gitmişler, tabi biz gidişlerini gördük herşey montların altında..

çok uzattım bu konuyu, okuyucuya sıkıntı vermişsem affola, haydi kalın sağlıcakla..

yaz animasyonları bir sonraki postta..hem de en eğlencelisinden...

özetle

2008-05-20T01:26:00.003+03:00

anladım ki bana küs değilmişsiniz, sevindim.. geçmiş olsun dileklerini ileten arkadaşlara çok teşekkür ederim..

hızla iyileşiyorum, hatta, haftasonu kardeşlerim ve yeğenimle bize 140 km uzaklıkta olan anne babamı ziyarete gittik, giderken biraz ben biraz da kardeşim kullandı arabayı.. gelirken hep ben.. izmitteki kız kardeşim de gelmişti tatili fırsat bilerek.. yine özlem giderdik, kız yeğenimi çok özlemişim.. o da beni.. kedi gibi sokuldu durdu hep, yanıbaşımdaydı.. gece birlikte yattık onunla.. pazar da döndük geldik, diğerleri salıya dönecekler. benim filozofla törenlere katılmam gerekiyordu ama bel fıtığım depreşti, sol ayak zor hareket ediyor, katılamadım ben.. filozofu bile kapıdan uğurlayamadım.. ilaçlarımı aldım, şu an iyiyim.. nedeni de yok, yoruldum mu hayır, ters bi hareket mi yaptım, yokk.. oluyo işte böyle zaman zaman..

size bi daha buradan, hastalıklardan bahsetmek istemiyorum.

kanaltürk ün satışına, hem de KİME, Tuncay Özkan ın düştüğü duruma, ben de dahil, ona inananların durumuna çok üzüldüm son günlerde.. her ne olursa olsun, olay çok çirkin, yapılan hata, yeni yanlışları da getiriyor beraberinde, kendisine kim karşı çıktıysa horoz gibi saldırıyor.. yanlış, hem de çok yanlış.. sizlerin de bu konudaki fikirlerini öğrenmek istiyorum, yazarsanız sevinirim.

sevgiler...

küskün

2008-05-12T01:01:00.001+03:00

Bana küsmüsünüz????

sonuç - kaşıntı..

2008-05-11T02:06:00.004+03:00

cumartesi günü dr la randevum vardı, dikiş filan yok ama sargı bezini alacak, kesiyi kontrol edecek.. bir de hergün almam gerekli hormonun kullanılışını, dozunu anlatacak nsl kull gerektiğini belirleyecek.. ama cumadan belli olan tahlil sonuçlarını içten içe merak ediyor muşum ki, sabah ilk kalktığım gibi tlf etmek oldu öğrenmek için sonuçları.. Şükürler olsun ki, herşey temiz, kötü huylu bişii yok..

dün de yaranın üzerini açtı, ama banyo pazara.. sabırsızlıkla banyo etmeyi bekliyorum.. altı gündür sigara içmiyorum, inş başarabilirim..

yine yarın hormon ilacına başlıyorum, yaşamım boyunca devam edecek olan.. herşey iyi hoş güzel.. sadece kollarımda dirseye kadar kaşıntı var deriyi de tahriş eden.. bi de cildiyeye gitmek lazım.. bu konuda bilgisi olan var mı??

herkese sevgiler..

tiroid

2008-05-09T01:07:00.002+03:00

Yine ne çok oldu yazmayalı, yazacak hiç mi bişiiler yoktu, elbette ki hayır.. canım yazmak istemedi, sizleri takip ettim geriden geriden, bazen de yorum bırakarak..

daha önceki yazılarımdan birinde bahsetmiştim, tiroid bezemdeki soğuk nodüllerden.. pazartesi günü ameliyat oldum izmir de.. başarılı geçti, bir gece sonra da eve geldim.. patoloji sonuçları cuma günü belli olacak ama dr um göründüğü kadarıyla tehlikeli bişii yok dedi.. sağ lobda birden fazlaydı kitleler, solda ise bir tane.. sağı alıp solu bırakacaktı ama, soldaki kitle de derinde olduğundan her iki bezeyi de almış.. bezenin salgıladığı hormonu şimdi dışarıdan alacağım. belirleyinceye kadar da kilo kaybı veya kilo alma sorunu yaşanabilirmiş.. inş biz hemen ayarlayabiliriz dozajı..

sağlık her şeyin başı, yetmiş, bitmemiş, olamamış... inanın hiçbişeyin önemi yok. sağlıklı günler diliyorum uğrayan konuklarıma..

MARTIN SEKİZİ

2008-03-09T02:02:00.002+02:00

Bugün , 8 Mart “Dünya Emekçi Kadınlar Günü”…
Kadın haklarının kazanılmasında , nerelerden başlandığını ve bugünlere nasıl gelindiğinin hatırlanması için özel bir gün.

Günün adı , her ne kadar dünya kadınlarını kapsıyorsa da , kutlamalar kentli ve örgütlü kadınlarla sınırlı.Pek çok kadının , kendine özgülenmiş bu günden haberi bile yok.

8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü , bundan 150 yıl önce ABD’nin New York kentinde , 40.000 dokuma işçisinin , her türlü ayrımcılığa , sömürüye karşı vermiş oldukları mücadele ile başlar . 129 kadın işçinin , kilitli kapılar ardında yanarak ölmesinin yıl dönümüdür bugün.

Bu yüzden 8 Mart , son zamanlardaki egemen medyanın tanımladığı şekliyle tek başına “kadınlar günü” değil , özellikle “Emekçi Kadınlar Günüdür”. Yine bugün , bir şenlik günü değil , emeği ile özgürleşen kadının coşku ve atılım günüdür .

Birleşmiş Milletlerin araştırma sonuçlarına göre ,
- Dünyadaki işlerin %66 sı kadınlar tarafından görülüyor.
- Buna karşın , kadınlar , dünyadaki toplam gelirin ancak %10una sahipler.
- Dünyadaki mal varlığının ise yalnızca %1 ine …

Dünya sağlık örgütünün yaptığı bir araştırmaya göre , dünyadaki kadınların ortalama %40 ı , ev içi şiddete maruz kalıyor. Bu oran ABD de %20 , çok gelişmiş denilen Avrupa’da %40 , Türkiye’de ise %58 ...
Aynı örgüt , kadınların karşı karşıya kaldıkları şiddet nedeni ile , ölümleri dünyada en sık rastlanan 5 ölüm nedeninden biri olarak tespit ediyor.Demek ki , gelişmiş ülkeler ve ülkemiz dahil , dünyanın hemen her yerinde kadın hala ikinci sınıf insan olarak görülüyor.

Ülkemizdeki durum ise ;
- Şehirlerdeki evli kadınların %18 i , kırsalda ise %76 sı eşleri tarafından dövülüyor.
- Kadınların %57si evliliklerinin ilk gününde şiddetle karşılaşıyor.
- Aile içi suçların , %90 nını kadına karşı işlenen suçlar oluşturuyor.

Dünya Emekçi Kadınlar Günü’nü kutlarken , mutlu olduğunu söyleyebilen kaç kişi çıkar dersiniz ?
1926 yılında kabul edilen Yurttaşlık Yasası ile , 1934 yılında yaşama geçirilen seçme ve seçilme hakkı , Türk Kadınına seçkin bir yer sağlamıştır.Demokrasinin beşiği sayılan Avrupa ülkelerinden çok önce verilmiştir bu hak bizlere …
Atatürk , Türk Kadınına her alandaki haklarını altın tepside sunmuştu. Bilinen nedenlerle tepsiyi kararttık … Tanınan haklar, kağıt üzerinde ve uygulamada farklı . Kadının kendi var ama adı yok …
Siz televizyonlardaki sabahın erken saatlerinde , gerdan kırıp , göbek atanlara aldanmayın . Onları böyle görüp , eğlendiklerini varsaymak , birilerinin kolayına gidiyor .

Türkiye nüfusunun yaklaşık %52 si kadın . Buna karşın parlamentoda yer bulabilen kadın oranı %10 u bile bulmuyor. Kadınların yeri evi olduğu yolundaki çarpık yaklaşım , en çok eğitimsizliği körüklüyor . Kız çocuklarının okula gönderilme kampanyaları , kızlarını okutmak istemeyen babaların varlığı , utanç duyabileceğimiz bir biçimde kanıtlanmış oluyor .
Biz kadınlar , hep kendi cinsimizi bilinçlendirmek , eğitmek , okutmak , çağdaş değerler ile geliştirmek için çaba harcarken , karşı cinsleri eğitim açısından göz ardı ettik . Erkeklerin de bilinçlendirilmesi , geliştirilmesi gereğini unuttuk . Kadınlara okuma yazma öğrettik . Baba ve koca baskısından kurtarmak için çaba harcadık .
Ama zihnen uyanan , gelişen kadının evine döndüğünde nasıl bir ortamla karşılaşacağını bilemedik . Bir babanın veya bir kocanın , dünyaya başka gözle bakmaya başlayan kadını , sırtında nasıl taşıyabileceğinin hesabını yapmadık .
Ezilmiş , horlanmış , okulsuz kalmış kadını eğitirsek kalkınırız diye düşündük . Doğruydu bu , ama yetmiyordu . Çünkü kadınlar her yerdeydi , vardı , çalışıyordu , üretiyordu , yaratıyordu ve yönlendiriyordu . Eğitimsiz kalmış erkeklerin şiddeti de burada başlıyordu .

Son zamanlarda ülke gündemine oturan türban konusunu , erkekler tartışıyor ve onlar karar veriyor . Sorun , kadın sorunu gibi görülürken , tartışmalar ve alınan kadınlar kadın olmadan gerçekleştiriliyor.
Bu yüzden 8 Martlar hiç bitmiyor ve bitmeyecek …
8 Martlarda meydanları dolduracak , sesimizi duyurmaya çalışacağız . Ama kim kulak veriyor bu 8 Martlara , hangi erkekler topluluğu değerlendiriyor bu seslenişleri ?
Öyleyse soruyorum , kadınlar kadar erkeklerin de eğitilmesi , bilinçlendirilmesi ve gelişmesi gerekmiyor mu ?

Cumhuriyetle birlikte , Mustafa Kemal’in öncülüğünde başlatılan “laik eğitim seferberliği “ ile desteklenen ; kadın haklarını yerleştirmeye , yaygınlaştırmaya , korumaya yönelik yasal düzenlemeler gerçekleştirildi . 1950li yıllardan günümüze uzanan çok partili hayatla birlikte , popülist ve din eksenli politikalar , kadın haklarında ilerlemeyi durdurup adım adım geriye götürüyor biz kadınları.

Bugün gelinen noktada ise , kadın haklarının ve inanç özgürlüğünün “ tesettüre ” indirgendiğini , bununda türbanla siyasi simge haline getirildiğini görmekteyiz .
MHP ve AKP , üniversitelerde , türbanın serbest bırakılmasını içeren yasal düzenlemeyi Genel Kurul’ dan geçirdiler . Cumhurbaşkanı , 11 gün sonra , hem de askerin kuzey Irak’a kara harekatını başlattığı gün yasayı onayladı. Böylelikle üniversiteleri ve ülkeyi bir kargaşaya sürükledi .

Batıda , ortaçağ karanlığını aşmak için büyük bedeller ödeyen kadınlar , ülkemizde Atatürk sayesinde kolaylıkla elde ettiği kazanımlarını , bu kadar istekli olarak geri verme çabasını anlamak mümkün değil . Bu nasıl bir şartlanmışlık ? Amaç , kadını eve kapatmak , sosyal hayattan elini eteğini çektirmek … Çünkü doğuran kadın , üreten kadın , yaratan kadın , çocuklarına ilk eğitimi veren yine kadın …Peki, bu burada bitecek mi? HAYIR.. İlk ve orta öğretimde de , kamu kurumlarında da , kadının özgürlüğü adına türbanı serbest bıraktırma girişimlerinde bulunacaklar.

Kadın eli sıkmayan , türban yasağı nedeni ile kızlarını , eşlerini , Türkiye’ deki okullara , üniversitelere gönderemeyen siyasilerin yön verdikleri bir toplumda , çağdaş kadın haklarından söz edilebilir mi ?

Dünyanın her yerinde kadın , çektiği acıları , yüreğinin öyle bir yerine yerleştirir ki , onun milliyetini anlayamazsınız . O , bazen erken bir ölümün ardından yakılan ağıtları dinletir insanlara . Bazen çevrenin sessizliğine ve kayıtsızlığına isyan çığlıkları atar . Bazen işkenceye , savaşa , öldürmeye ve yoksulluğa karşı sokağa dökülür . Bazen de iletişimsizliğe , ilgisizliğe , sevgisizliğe tepkisini dile getirir .
O , Afrika’nın ilkelliğinde , Afganistan’ın yoksulluğunda , Anadolu’nun çaresizliğinde hep aynı acıyı çeker . Adını , yolunu bilmediği hemcinsleriyle birlikte …
Acı çeken kadının milliyeti bu yüzden anlaşılmaz.
Yaşamları bir , dünyaları ayrı kadınların , adreslerinde dolaştığımızda onların , dünyanın her yerinde tacize uğradığını , dayak yediğini , fuhuşa zorlandığını ,namus uğruna can verdiğini , sağlıksız koşullarda doğum yaptığını, yeterli sağlık hizmeti alamadığını görürüz.

Aile içi şiddetin hızla tırmandığı , şiddete uğrayan kadınların “şikayet edersem daha çok artar” korkusuyla suskun kalmaları , “çocuklarım için katlanmaya mecburum” veya “dul yaşamak zor “ demeleri dayak sırasında kullanılan kesici aletlerin , sadece bedeninde değil ruhunda bıraktığı izler yaşanan gerçeklerdir .

Yapılması gereken “kol kırılır , yen içinde kalır” mantığının ve zihniyetinin dışına çıkmak “ben bunu hak etmiyorum “ deyip , hakkını aramak , dar sokaklarda ve dört duvar arasında SESSİZ ve SÖZSÜZ çile doldurmaktan bir an önce sıyrılmaktır .

“DAHA FAZLA GEÇ KALMADAN “
Bugün “Dünya Emekçi Kadınlar Günü” . Peki ya YARIN …

- Biz kadınlar , yaşamı , haklarımızla , sorumluluklarımızla , eşit ölçüde paylaşmak istiyoruz.
- Biz kadınlar eğitimde eşitlik istiyoruz
- Erkeklerle , siyasal alanlarda eşit kulvarda koşmak istiyoruz
- Şiddet kaderimiz değildir .Kadına yönelik fiziksel , sosyal , cinsel , psikolojik şiddete karşıyız.
- Sokaklarda güvenli dolaşmak istiyoruz
- Türban takmaya zorlanarak , sosyal hayattan kopmak , eve kapanmak istemiyoruz.
- Siyasiler , çekin ellerinizi üzerimizden , saçımızdan , giyimimizden. Size alet olmak istemiyoruz.

8 Mart , insanca yaşama özlemi duyan tüm kadınlara kutlu olsun .
Hepinizi saygı ile selamlıyorum .

8 MART DÜNYA EMEKÇİ KADINLAR GÜNÜ NEDENİYLE HALKA HİTAP ETTİĞİM METNİ SİZLERLE PAYLAŞMAK İSTEDİM.

Dağlar

2008-02-24T04:47:00.017+02:00

Fotoğraf makinamın tarih bölümünün azizliğine uğruyorum hep. Bazen geri, bazen de ileri.. Nasıl beceriyorum bilmem kendimi ileri veya geri ışınlamaya. Geçenlerde Filozof, Oğluş ve bendeniz Kaz dağlarına çıktık. Dağları denize tercih ederim. Kendimi çok özgür hissederim yukarılarda. Yükseklerde ateş yaktık, sucuk ekmek yedik. Sürü halinde domuzlara rastladık, bir de ceylana.. şanslı günümüzdü yani..

Bu güzellikleri nasıl yok etmek isterler atlım almıyor..

özetle

2008-02-24T03:29:00.019+02:00

Yazmayalı ne kadar çok zaman olmuş. Midilli de mahsur kalmışım. Sizleri hep takip ettim, arasıra yorumlar da bıraktım. Yazacak şeyler yok muydu, elbete ki hayır, canım yazmak istemedi nedensiz.. bazen uzun bazen de kısa geziler yaptık. yarıyıl tatilinde Safranbolu ya gittik örneğin, bu yıl yağan karı ilk kez orada gördük. Ne de soğuktu. Safranbolu evleri ve soğuk, hoştu.. Sonra İstanbul.. Bolu dağında tünel çıkışında kaza yapan araç yüzünden yolun kapanması, uzuuunn bekleyiş.. iki gün de istanbul gezisinden sonra evimize geldik nihayet. Tatil bitiminde izmit te kardeşimde olan annem babam bize geldiler. iki haftadır hep birlikteyiz. Bugün yolcu ettik ev yine sessiz kaldı, onlarla zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorduk. Bir haftadır okula da gitmedim, kafadan tatil yaptım kısaca..

İzmir e momografi ve yıllık kontroller için gittim, şükürler olsun herşey normal. İlk gençlik yıllarımda tiroitte büyüme vardı ve tedavi olmuştum. Sonraları hamile kalınca ilaçları bıraktım ve kontrolleri de aksatmıştım. Yedi sekiz yıl önce kulakla ilgili bir prob. olmuştu, dr guatr sintigrafisi de istemişti ve orada soğuk nodüller görülmüştü. altı ayda bir kontrol ettirmemi istedi ama ben önemsemedim. Geçenlerde aklıma düştü, hadi bi de şunlara baktırayım İzmir e gelmişken dedim. kan tahlilleri normal, ultrasında yine göründü o nodüller, haftaya sintigrafi çektirip sonucu dr. göstereceğiz. ya ameliyat ya da yıllık kontrollerle takibi yapılacak.

sekiz mart dünya kadınlar gününde konuşma yapmamı teklif ettiler, topluluk önünde konuşmaya çekinirim ama başlamak lazım bir yerlerden, hoşuma da gitti teklifleri..İyi bir konuşma metni hazırlamalıyım, bugünlerde aklım bununla meşgul.

Bakalım resimleri basmayı becerebilecekmiyim, olmazsa bir sonraki postta..

MAHSUR

2007-11-16T22:21:00.000+02:00

Filozofa arkadaşları, hep kendin gidiyorsun bizi de götür Midilli ye diye yakınıyorlardı, toparlandık, vizeler alındı elliiki kişi yola koyulduk geçtigimiz cuma günü. hava güzeldi, ertesi gün bozulacağı belliydi ama pazara açar yine döner geliriz diye düşündük, hem toplu vize alınmıştı tarihleri belliydi gidilecekti yani. Dikili den gemiye bindik Yunan bandıralı pek rahat bir yolculukla vardık Midilli ye öğleyin. zaten yakın bir saat kırk dakika.. birinci gün yakın çevre gezildi akşam otelde herşey iyiydi kısaca. ertesi gün Assos kıyılarına bakan dünya turistik şehirleri anlamında koruma altına alınan. AB nin yılda milyonlarca euro yardım ettiği Molivos a ve çevresine gezi yapılacaktı.. sabah bir kalktık ki yağmur, fırtına, yer gök birbirine karışmış.. yine de yola koyulduk molalarda arabadan inmek mümkün değil, şemsiyeler ters dönyor.. Molivos a vardığımızda yağmur dinmiş fırtına devam ediyordu. Şehir sanki bir ölü, zaten Yunanlılar öğleden sonra fiestadalar heryer kapalı, rahatça da gezilemiyo ki hava koşullarından. araba kaleye çıkardı, yürüyebilecek olanlar iskeleye merdivenli yollardan indiler, ben de tabii ki.. Yazın sıcaktan inmek istememiştim, şimdi yürümeliydim. daracık yollarda tarihi, korunmuş, dokusu hiç bozulmamış, kapı ve pencereleri bordo renkte boyalı daracık sokaklardan indik aşağı.. o kadar merdiven ve yokuş aşağı iniş iki gün yürümemi engelledi ya neyse..Üçüncü gün, Ege denizi açıklarına bakan Erasmus bölgesi gezilecek, milyonlarca yıllık doğal ağaç müzesi görülecekti. dünyada bu değere Almanya ve Midilli sahipmiş.. Yola koyulduk epeyce de uzaktı bölge.. hava bir öncekine göre daha iyiydi güneşliydi hafiften de esiyordu. birbuçuk saat filan gittik daha önümüzde bir saatlik yolumuz vardı, rehbere tlf geldi, hemen dönmeliyiz liman kapanacakmış hava koşullarında dedi, sabah otelden çıkarken almıştık bavulları yanımıza zaten.. doğruca limana gittik ama izin vermiyorlar güney ve kuzey rüzgarları aynı anda estiğinden geminin alabora olma durumu olduğunu söylediler. Yunan kendi gemisine izin vermiyor yani. şehirde kafelerde zaman geçirdik izin verirler mi diye.. bizim durumumuzu öğrenen başka bir türk gemisi hemen Ayvalıktan yola çıkmış proğramı bozup bizi kendi gemileriyle götürecekler.. Gemi sahibi imza atıyormuş sorumluluğu alıyorum diye.. kendilerininkini göndermiyorlar ama bizim Türklere izin veriyorlar kendi insiyatiflerine bırakıyorlar yani.. Grupta bir kargaşa oldu, gidelim diye, bizim turun sahibi ben sorumluluk almam isteyen gidebilir dedi.. Filozof olaya el koydu, haydi arkadaşlar hep beraber otele geri dönelim diyerek grubu ikna etti. kimi öğretmen, kiminin çocuğu gelecek yurt dışından, kiminin ilacı bitmiş hergün alması gereken. valla benim bir şikayetim yoktu, Filozofum yanımda, karnım tok sırtım pek, hiç sorun etmedim, tatili uzatmış oluyorduk böylece, o da memnun, yoğun çalışmalarından sonra kafasını dinliyor ne güzel.. ertesi günü yine izin vermedi liman yetkilileri, kısa turlar yaptık ..akşam yine otelde geceledik.. salı günü nihayet gelebildik yurdumuza, martılar uğurladı bizi kendi sularımıza.. Bu arada öğrendiğimiz yeni şeyler de oldu tabii ki, rüzgar yedi şiddetini geçiyorsa izin verilmezmiş, güney kuzey rüzgarları aynı anda eserse de çıkılmazmış yola.. İşte bizdeki maceralar böyle arkadaşlar, üç günlük gezi çıktı beş güne.. resimler aşağıda.. Midilli, Molivos..

2007-11-14T14:17:00.000+02:00

sevgili nenoni okuduğum kitabın 187. sayfasını yazmam için sobelemişti beni. epeyce geç kaldım, ona da yorumlarda belirttiğim gibi Ahmet Altan ın İsyan Günlerinde Aşkı ını okuyordum, epey ara verince yazmaya o bitti, şimdi de Ayşe Kulin inin Veda sını bitirmek üzereyim.

ne zamandır?
bir aydır böyle. yakında bunu hükümetinize yazılı olarak bildirecek ve sizlerden de işbirliği isteyecekler. Bu vaziyet, Türk subaylarının maneviyatında büyük tahribata yol açıyor, pek çok kişi bu aşalayıcı duruma düşmemek için sokakta üniforma giymemeye başladı.

Ahmet Reşat ın midesin dayanılmaz acı veren bir kramp girdi. içinden öğürmek, kusmak geliyordu. farkında olmadan bir eliyle midesini tuttu, diğeriyle ağzını kapattı.

neyiniz var, yüzünüzkül gibi oldu Reşat bey dedi Mahir.
Birden midem bulandı nedense.
dilinize bakabilir miyim müsaade ederseniz?
iyiyim Mahir bey iyiyim. Tabii her birimiz ne kadar iyi olabileceksek o kadar iyiyim. merak etmeyin geçti.

bir süre konuşmaya mecalleri kalmamış gibi karşılıklı oturdular.
sessizliği Mahir bozdu.
inanın sizleri, hele Behice hanım bu durumdayken bırakıp uzağa gitmekzorunda kaldığım için üzülüyorum. size hin i hacette arayabilesiniz diye, bir doktor arkadaşın telefon numarasını bırakacağım. Akil Muhtar, yakın dostumdur ve mükemmel bir doktordur.
teşekkür ederim.
Leman hanım da büyüdü artık, pek aklı başında bir genç kız olmuş. annesine yardımcı olur, eminim.
Leman olur da malumunuz, anneler evlatlarına hep çocuk muamelesi yaparlar. Behicanımkızların elini işe sürdürtmüyor. onlar daha çocukmuş, bence hatalıdır ama çocukları yetiştirmek hanımın selahiyetinde, ben pek karışmıyorum. Mahur bey kardeşim siz gurbette ne kadar kalacaksınız?
Tuzla daki hastanelere koleralıları topladılarTifüse ve zührevi hastalıklara yakalananları da başka yerlerde karantinaya almaktalar. Bir de son göçlerle gelen Asya gribi çıktı başımıza..............

diye sürmekte kitap. Herkese tavsiye ederim. Osmanlının son dönemini roman tadında anlatan bir kitap.. Ben de DERİN İZ i sobeliyorum.

Midilli adasına gittik cuma günü, pazara dönecektik, adada mahsur kaldık, serüven bir sonraki postta. Haydi kalın sağlıcakla...

resimlerle ilgili

2007-10-24T17:04:00.000+03:00

Sevgili Asortik, Atina seyahatimizle ilgili fot. rı yayımlamamı istemişti. ben teknoloji özürlü biri olaram fot. hemen altına açıklamaları yapmayı beceremedim, ancak başka bir yazıyla başarabildim bunu..Bir de; havaalanında XR cihazından geçerken fot. makinam kendini 2060 yılına ışınlamış, hiç farkına varmadım.Gelelim şimdi açıklamalara,

Birinci resim, Akropolün hemen altındaki bir kafeden.. Konser öncesi üç saate yakın zaman geçirdik orada.. Akropol çok güzel görünüyor..

İkinci resim, Yine Akrapol un hemen altındaki sokaklar, sevimli küçük restoranlarla dolu.. Mutfağı bize çok yakın..

Üçüncü resim, Platon ve Aristo nun Akropolde halka hitap ettiği kayalıklar. Bu kayalıkların en yüksek yerine çıkıp halka seslenirlermiş..

Dördüncü ve beşinci resim, Yapı elden geçiriliyor, diğeri de giriş bölümü..

Altıncı resim, Akropolden binlerce yıllık anfi tiyatronun görünüşü.. Konserin gerçekleştiği yer..

Yedinci ve sekizinci resim, oturduğumuz kafeden Akropolür görünüşü..

Dokuzuncu resim, konser arası.. Zira konseri görüntülemek yasaktı..

Onuncu resim, anfi tiyatroda en önde oturanlar, sahne alan sanatçılar, Yunanistan ın en ünlü sanatçıları..Resmi büyüterek bakarsanız, Teodorakis ve Zülfü Livaneli yi görebilirsiniz. O da şarkılarını seslendirdi.. Yine aynı resimde önde esmer ve sarışın bayanın yanındaki, başı açık olan bey, yeni hükümetin sanayi bakanı ve eşi..Filozof ben diğer Türkiye den gelen konuklar ikinci sırada oturuyoruz, Bakanın hemen arkasında..

Filozof un da konuşma yaptığı ve plaket aldığı konser başlangıcı resimlerini çekerken iyi ayarlayamadığımdan çok karanlık çıkmış, o yüzden basamadım..

Kalın sağlıcakla..

2007-10-24T15:46:00.000+03:00

iç sıkıntısı

2007-10-19T14:08:00.000+03:00

Cehennem sıcakları yerini geceleri serin gündüzleri ılık havaya bıraktı, bu yıl o kadar çok bunaldım ki sıcaktan, havaların soguyabileceğini düşünemedim bile. Sonbahar ve ilkbaharda gece serinlikte pikeye sarılarak ısınmaya çalışmak ve uykuya geçmek pek mutlu kılar beni, yine öyle bir dönem.

Arife günü anne baba evine gittik, dört kız kardeş, dört damat, yeğenler tam bir curcuna, iştah açan özenle annem tarafından hazırlanmış sofralar, kahvaltılar, herbirimizin sevdiği ayrı ayrı hazırlarmış yiyecekler... bayramlaşmaya gelenler, bizim büyüklerimizi ziyaret etmemiz, herşey ama herşey pek güzeldi. Anneme babama gıpta ediyorum, hadi evlatları bir tarafa, dört değişik karakterdeki damadı idare etmek, saygı ve sevgi gösterilmesini sağlamak az bişii değil, helal olsun onlara, Allah acılarını göstermesin..

Yaz aylarındaki yoğunluk kalabalık çekti gitti, yine kaldık bizbize. Caddenin karşısında mutfak camından sürekli gördüğüm yazlıkçılar da bayramı geçirip gitmişler, sımsıkı panjurlarını kapatarak.. hah dedim kış geliyor alıştıra alıştıra.. Burası kışın ölü bir kent görünümünde, 40 bin ev varsa 30 bini kapalı, sanki hiç yaşanmamış gibi.. Bazen akşam yaptığımız yürüyüşlerde kenar semtlerde tek tük ışık gördüğümde seviniyorum aaa burda yaşam var diye..

Ülkemin gidişatı çok üzüyor beni, sürüklenmek istenilen (ılık mı sert mi) mecra kaygılandırıyor.. Kendilerini aydın diye niteledikleri kişilerin de üzerine ölü toprağı serpilmiş gibi.. Bişiiler yapılmalı, yapmalıyız.. Ülkem hiç bir dönemde bu kadar içten ve dıştan kuşatılmadı, bastırılmadı.. Adamlar kurmak istedikleri düzeni alıştıra alıştıra oturtuyorlar.. Avrupa da bu kargaşada Sevr i uygulamak istiyor..yakın zamanda verdiğimiz şehitler inanın canımı acıtıyor, hele bir resim vardı sanırım Urfa lı bir genç kadın iki küçük çocuğu, birinin ayağı çıplak, diğerinin çorap topukları delik, düşünün çorap dediğiniz kaç paralık şey ama onu bile yenileyemeyen insanlar, o genç kadın gencecik yaşında kocasının öldüğüne mi çocuklarını nasıl büyüteceğine mi yansın.. Ufff yüreğim acıyor.. Ülkemi bu hale getirenlere lanetler yağdırıyorum, tabii bunu derken yakın zamandan bahsetmiyorum, ellili altmışlı yıllardan bu yana topunun..... ....... versin...Hele ki ülke zenginlikleri bu kadar çokken, bunları doğru kullanmayanlara selamlar gönderiyorum. Bize Atatürk haklarımızı kolayca verdi, elde etmek için zorlanmadık, şimdi de kolayca kazanımlarımızı veriyoruz bir bir.. Neden hep kadınlar üzerinden yapıyorlar bütün hesaplarını, düşündünüz mü? Şeri kurallara göre neden erkekler entari giymiyorlar Suud da olduğu gibi, ya da Osmanlı daki gibi şalvar ve fes bir de üstüne yelek, yakasız mintan.. neden? Neden kadınların üzerinden yapıyorlar siyaseti..Kamu alanlarında türbanı serbest bıraktırmak isteyen siyaset, sarnıyor musunuz ki orada kalacaklar, yarın peçe de isteyecekler.. Geçen gün bir TV kanalında ..... Şafak ta yazan genç türbanlı bir bayan kendi kendini çeldiriyordu, bunun sonu olmadığını, kendinin, İst un çarşamba semtinde rahat gezemediğini, oradaki kara çarşaflı kara eldivenli, sadece burun ve gözleri açıkların, kendini baskı altına aldıklarını anlatıyordu. O semte de araştırma yapmak için gitmiş bir yazı dizisi için, son günlerin moda değimiyle, mahalle baskısına maruz kalmış.... Ya ikinci Cumhuriyetçilere ne demeli, ... altan ... sınır kapısından girememiş, görevli memurlar iftar yapıyorlarmış, beyefendi beklemek zorunda kalmışmış bir saat.. bu zeminin hazırlanmasında sizin de payınız var sayın zaaatttt.. Şimdi hiç şikayet etme.. Diş macunu çıktı bir kere tüpünden, içeri sokulmuyor, geçmiş olsun..

Benim de içinde yaşadığım, Kaz Dağları sorunu, hem de ne sorun.. Belki bilenleriniz vardır, Çanakkale den Edremit körfezine kadar uzanan bu doğa harikasını yok etmek istiyorlar. Bir gr altın için bin ton su tüketildiği, üç ton toprağın yerle bir edildiği düşünülürse varın siz düşünün. 46 adet endemik bitkiye sahip bu doğa harikası olan bölgede, ormanları kesiyorlar, yollar açıyorlar koca koca araçlarının geçeceği, sondaj aşamasında ama Bergama da olduğu gibi yarın üretime geçecekler. Bütün madenlerin çıkarılıp satıldıktan sonra ülkeye getirisi 100 milyon dolarmış. Oysa o bölgedeki ürünlerden elde edilen kazanım yıllık 86 milyon dolar.. Yıllık bu dediğim.. ürün dediğim, zeytinden tutun da domatese, üzümden şaraba kadar.. Aynen Afrika ülkeleri gibi olduk, kullanılıyoruz,yıllar öncesinden yasaları çıkarttırdılar, en zayıf anda da uygulamaya geçtiler. Altmışlı yıllarda Balıkesir Balya da Fransızlarca çıkarılan kurşun madeninin sonuçlarını hala yöre halkı çekiyor, derede balık yaşamıyor, elli yıl geçmiş üstünden.. Buradaki siyanürün etkilerini varın siz düşünün, deniz doğa dağ hava hepsi mafolacak.. Allahın bu bölgeye bahşettiği bu güzellikleri yok etmeye kimin hakkı var ki.. Kurakl5ık çekilen bölgede bir de bir gr altın için bin ton su kullanacaklar. bölge su ihtiyacını kaz dağlarından sağlıyor, bütün suyu bitirecekler de halkın ihtiyacı nsl karşılanacak..

İçimi, içimizi kararttım ama ne yazık ki gerçekler böyle, içinde yaşıyoruz çünkü bu bölgenin ve olayların. Haydi sağlıcakla kalın..

Uzun bir aradan sonra

2007-10-10T01:22:00.000+03:00

Yoğunluk desem pek de sayılmaz, tembellik, isteksizlik benimki. Yazılarımı takip eden arkadaşlar bilirler, bir yıl önce arabamın tekerleklerini kesmişti birileri, kamera kayıtlarından bulunmuştu kesenler ve yakalanmışlardı. İşte bugün mahkeme vardı, günler öncesinden heyecan sardı beni, kapıya not yapıştırdım günü belirten..İlk defa mahkemeye çıkacağım için ilginç duygular içerisindeydim. Bir yıl sonrasında ilk kez görülecekti dava, vay benim ülkeme..Bilmeyenler için anlatmak istiyorum mahkeme salonlarını, heryerde de aynıdır sanırım. Küçük bir oda. basamakla yükseltilmiş hakim ve savcının bölümü, iki kişi vardı, biri savcı mı onu da pek bilmiyorum ama.. neyse ki tam saatinde aldılar tedirgince girdim içeri, ihmalden avukat da yok, eşim sabah erken git avukata yetki ver dedi ama, benim avukatlık bişeyim yok demiştim ona..neyse, bana nerede durmam gerektiğini söyledi mübaşir, okul sırası.. orada ayakta durdum bir süre sonra oturmamı söylediler.. beni tanımak için adımı soyadımı vs sormadı hakim, direkt zanlıyla ilgilendi. Savcı olduğunu sandığım zat, hep uyukluyordu, hani çaktırmadan yapsa başı ağrıyormuş gibi elini alnına koysa dirseğini masaya dayayarak, hiç umrunda değil resmen uyuyor, belki de rüya bile görüyordur kimbilir..hakim kibar bir beydi, sanığa bile insanca davranıyordu.. ben ilk kez karşılaştım sanıkla, gözlerimin içine bakıyordu affet beni dercesine, olaydaki diğer sanık gelmemişti.. gülümseyemedim bile, hakim kasıt arıyordu, o ise sarhoş olduğunu olayı hiç hatırlamadığını, kamerada kendini gördükten sonra inanamadığı gibi şeyler zırvaladı.. inanmadım tabi ki, ne kadar içerse içsin hiç hatırlamaz mı yaptığını hayal meyal de olsa.. kamera kayıtlarının görülmesi için 12. aya ertelendi ve çıktık salondan.. ilk deneyimimdi Allah bir daha göstermesin, avukata vekalet verip bir daha gitmeyi düşünmüyorum....

Bu yıl tatil için bir grup arkadaşlarımızla ağustos sonunda Midilli ye gittik turla. Kardeşim ve yeğenim de vardı pek güzel geçti, gezdik eğlendik benim için pek değişik değildi onlarca kez gitmiştik eşimle.. kardeşim ve yeğenimle birlikte olmak güzeldi oraları gezerken..Bir hafta sonra eşimin işi vardı orada bir daha gittik, bir gece kaldık döndük.. Geçen hafta da İstanbul dan Atinaya uçtuk, Yunanistandaki orman yangınlarına yardım amaçlı Teodorakis ekolünün sanatçılarını konseri nedeniyle davetliydik. Akropol ün hemen altında bin yıllık anfi tiyatroda 20 den fazla sanatçıyı izledik o muhteşem yapıda.. Zülfü Livaneli de sahne alan sanatçılar içindeydi, güzel parçalar söyledi, şarkılarıyla coştuk. Kasım ayı başında Almanya, Hollanda, Belçika ve Lüksemburg a gezi var, bir terslik olmazsa katılacağız geziye.. Hollanda yı daha önce görmüştüm ama diğerlerini değil.. Emekli olmam çok işe yaradı, dha önce de hep seyahatler çıkıyordu ama gidemiyordum, izin faslı zordu, ilçeden ilden birçok makamdan izin almak zor geliyordu bana, ancak yaz tatillerindekilere katılabiliyordum ama şimdi engel filan kalmadı..

Fahri olarak çalıştığım okul kendi binasına taşındı geçen hafta sonu.. yeni okulumuz pek güzel, ben de en iyi yerlerden kaptım odamı.. eskisinde, yer darlığından arkaya bakan bir odayı bölmüşlerdi benim için.. ama şimdi ön tarafta aydınlık bir odam var..Oruçlu oruçlu pek keyfini çıkaramadım ama bayram sonra kahve ve çayımı da kendi odamda yapacağım, sizleri de beklerim keyif yapmaya..

Başkaca önemli bişi var mı yazmam gereken, herhalde yok.. olursa da yazarım diğer yazılarımda, şeytanın bacağını kırdık ya gerisi gelir inşallah..

Sevgiyle, sağlıkla kalın, hepinizin bayramını kutluyorum. Gelecek günler güzel günler olsun dileğim..

ÖYLESİNE

2007-07-01T04:34:00.000+03:00

temizlikte bana yardımcı olan ... hanım iki haftadır gelmiyor, kızının tayini nedeniyle. iş başa düştü kısacası, dip bucak zaten temiz, süpürge toz alma yaylım toplama fasılları bana kaldı, ama zevk de aldım. her yıl mayıs ayında badana ve dip temel temizlik yapar fazlalıkları da atardım. bu yıl yine filozofa badanacıyı ayarla, gecikmeyelim dedim. çok işi varmış, 15 hazirandan sonra dedi, scaklar da bastırdı, badana filan çekemem. aldım bir kilo plastik boya, rotüş yaptım çizilen kirlenen yerlere, tertemiz oldu valla, badana yapılmış gibi..saten boyalı kısımlara dokunmadım, bilgim dışında, renk de tutturamam, karıştırmıştı bişişerle bişiileri badanacı.. bu yıl kaldı seneye inşallah..

çiftlikteki evden bahsetmiştim, dışı bitti, içi çelik yığını, üst kat bu yıl olamayacak yani. sadece döşemeler ve pncereler camlar takılacak, kapısı kapanacak. seneye hak kerim. ama alt kat bitmişti zaten, orayı düzenledik, filozof arkadaşlarıyla zaman geçireceği bir mekan yapmak istiyodu orasını, bir kaç gün önce beyaz eşya geldi, her şey yerine takıldı yapıldı, bugün de oturma mekanı geldi mobilyacıdan.. ben de şöförle eksik gedik tamamladım mutfağa banyoya, evden fazlalıkları götürdüm, kaba temizliğini yaptırmış iki adama, ama ne temizlik, dostlar alış verişte görsün. akşam üzeri oraya gittim, her yer elden geçti, düzenleme yapıldı pek güzel oldu, üst katta inşaat süreceği için etraf pek iç açıcı değil ama olması gerekeni yaptım, filozofun açılışları ve uğraması gereken düğünleri vardı, ben tam işi bitirdim bir sigara yaktım o geldi, pek beğendi temizlik parası verdi bana 100 ytl :))) kardayım yanee.. yorulmuşum, öğleden sonra da kardeşimle pazara gittik, sokaklarda satıcılarda köylü kadınların tezgahında herşey var ama ben pazarı seviyorum aktivite oluyoo.. pek bişii almıycam tarlada herşey var derken yine elleri kolları doldurduk, bi de markete uğradık, taşıdık onları yaya olarak... arabayı park etmek problem, bütün istanbul burda sanki pek kalabalık oluverdi birden. yani demek istediğim çiftliğe gittiğimde yorgundum ama bi gazla orayı da hallediverdim. önceki yıllarda bütün işimi kendim yapardım, yardımcı almazdım, bu yüzden kilo da almazdım. sonraları ütülerin bir kısmını bile kadına yaptırır oldum ama bu arada kilo da aldım. kadın evde temizlikte ben yollarda zayıflama amaçlı yürüyüşte. bu ne yaman çelişki.

bu gece kalıverecektik evde ama camlarda perde yok, jaluzi düşünüyoruz, sabah da işçiler gelecek merdivenleri yapmak için, bizi yatar durumda bulmasınlar diye vazgeçtik, öylesine serindi ki oysa orası..

mayıs ayı ortalarında bekçi evine gitmiş, 15 de bir gidiyo köyüne, filozof pek yalvardı, orada kalalım diye, huysuzum biliyorum, uyuyamam, her yer kirli gibi geliyo bana ama hadi kırmayayım şunu dedim ve kaldık. evden giderken pike çarşaf filan götürdüm, yoksa yatamam. hava pek güzeldi, sohbet ettik filozofla geç vakte kadar bahçede gece dört filandı yattı o, ben de gazetemi okudum, aaaaa bi de baktım ki hava aydınlanmış, hadi kalk dedim kendime, zaten uyumayacaksın, ekilen bitkilerin başına gittim, her biriyle konuştum, çilek topladım, kiraz yedim dalından, yumurta aldım tavukların altından sıcacıktı daha, danalara baktım, hepsi yatıyolardı henüz ayağa kalkmamışlar.. hani derler ya dana gibi yatıyo diye bir değim, doğru valla, yayıla yayıla bir yatıyorlar ki, tanık olmamıştım o güne değin. salatalık topladım. biberler tek tük olmuştu, her birinden topladım kısacası, soğanları yerinde ayıkladım, iki saat gibi zaman geçmiş, nasıl geçtiğini anlamadan. kahvaltı hazırladım, beyimizi kaldırdım sonra dooğğru eve, yatmağa..

işte böyleyken böyle sevgili arkadaşlarım, sağlıcakla kalın.. ben oldum bir çiftçi karısı binnaz..

geçen zaman

2007-06-28T05:43:00.000+03:00

ne kadar çok olmuş yazmayalı, kısaca tembellik. zamanım oldukça sizleri takip ettim. bazılarınıza yorumlar da bıraktım.

nereden başlamalı.. havaların sıcaklığı herkesi olduğu gibi beni de mahvediyor, bugün balkona koydum termometreyi, 48 i gördüm, hissedilen ne kadardı kimbilir. hiçbiryere çıkmak istemiyorum akşam olmadan. denize de girmiyorum, girsem belki rahatlayacağım.

küresel ısınma beni çok üzüyor. çevremde gördüğüm boşa akan sular, sokakları ıslayan dükkan sahipleri canımı sıkıyor. nisan ayında anneme gitmiştik kardeşlerimle, peynir suyu almak için bir köyde bulunan mardıraya gittik, baharın yeşilliği yerindeydi ama ben bugüne kadar hiç şahit olmamıştım ekinlerin başağa geçemediğini ve hayvanlara verilmek üzere buğday olmadan biçildiğini... yazık çok yazık. bütün ülkelerin tabii ki bizim ülkemizinde bu konuda yapılması gerekenleri yapmasını istiyorum, bişiiler yapmalı, sivil toplum hareketi başlatmalı bu konuda geniş katılımlı.. eşim geçen hafta iş seyahati nedeniyle almanya daydı, o kadar çok dikkat ediyorlarmış ki almanlar, çoğu yerde klima kullanmıyorlarmış. oysa biz yeni kullanmaya geçmiştik:)))

okullar kapanalı daha seyrek uğruyorum okula, zaten sıcaktan da çıkılacak gibi değil. hafta sonu oğluşumun, mertimin mezuniyet töreni vardı sonraki gün de yemeği, çok güzel geçti, duygulandım. Oğluş 9 yıldır aynı okulda ana sınıfıyla birlikte, arkadaşları da hep aynı, zor gelecek ona. haa bu arada okul birincisi oldu, kütüğe adını çaktı. bundan sonra anadolu lisesine gidecek artık, delikanlı oldu, yani liseli..

yaklaşık bir ay önce, evde beslediğim kaplumbağamın kabının altına deniz kenarından topladığım renkli taşları koydum, aaaa bi de baktım ki yerinde yok atmış kendini yere saklanmış. aradım heryeri yok yok.. taşların yüksekliğinden faydalanmış, suçluluk duydum, evde de yoğun işlerim var, sonraki gün temizlik günü evi toparlamam lazım. koşuşturdukça sanki ayağımın altından cıyykk diye bir ses çıkacak ezeceğim.. öylesine tedirginim yani.. gezinme arasında burada da olabilir mi şurdan çıkar mı diye de aranıyorum.. ne kadar sıktıysam artık kendimi kötü hissetmeye başladım önce bir halsizlik, sonra içimin çekilmesi dilde uyuşma ve karıncalanma, çarpıntı.. bir süre oturdum geçer mi diye olacağı yok eşime kötü olduğumu söyledim hastaneye falan değil hemen yakınlardaki sağlık kuruluşuna yetişmek istedim. hiç tansiyon problemim yoktur ama dr bir ölçtü 16-9.. oysa hep 12-7 dir. nabız 150.. bişiiye mi üzüldünüz dedi, utana utana kaplumbağaya dedim, eşimle birlikte biraz dalga geçtiler ama benim üzerime alınacak halim yoktu zaman geçtikçe açıldım iğne yaptı, biraz kendime geldim. ertesi sabah fatma hanımımız geldi, ona kaplumbağanın kaybolduğunu dikkat etmesini söyledim.. kadıncaaz şöyle bir baktı işte burda ya N... hanım dedi. gezmiş gelmiş bizimki yerine girmek istiyo, belli ki acıkmış..gülümsedim sevindim. eşşek inme indirecekti bi tarafıma. bunları neden mi yazdım, bugün yine yok atmış kendini yere nerelere gitti bilmem. yok dedim kaplumbağa efendi hiç üzülmiyceeemm. sabaha gelir mi bilmiyorum.. ama yine de temkinliyim basmayayım diye..

kanaryaya yeni bir kafes aldım, (ilk aldığımızda verilen kafesi beğenmiyodum) bir de askılık şık bişii. tozunu aldım kafesin, askının, alta gazete kağıdı koydum, yemini suyunu hallettim eskisinden yeni kafese alacağım. beceremedim, zaten hiç bir hayvana dokunamam, ellerimin arasından uçurdum gitti, o önde ben arkada epeyce koşuşturduk her yakalayışta hayvanın kuyruğundan gitti tutsam ya yokk yine kaçırıyorum ellerimin arasından tipi bozuldu hayvanın en sonunda becerdim ama kuyruk yokk..yeniden çıkar mı kii!!! ötmez bir kaç gün dedim ama yavrum yine pek güzel ötüyoo..

cahil insandan korkarım, hele bilmişinden daha çok.. bunu neden mi yazdım, şimdi anlatacaklarımla ilgili.. çiftlikte çalışan F... miz var pek efendi..yaşı otuzu geçmiş hala bekardı bizde çalışmaya başladığında. uzak köylerin birinden. çalışmak için buralara gelmiş, karşılaştırdı hayat bizi. biraz inatçı dediğim dedik biri ama çok dürüst ve çalışkan bir de pek temiz.. geçen yıl eşim evlendirdi onu civar köylerden bir kızla.. daha önce çiftlikte kalıyordu, kızın babası ayrı bir ev istemiş, filozof her anlamda dört dörtlük bir düğün yaptı ev eşyaları da eksiksiz tamamlandı. be insanlar bir kere ziyaretimize gelin, hayır gelmediler belki de çekindiler.. kısaca pek gelini tanımıyorum sadece düğünde gördüm. uzatmayayım karısı hemen hamile kaldı ikiz kız bebekleri oldu ben de ziyaretlerine gitmedim küpe aldım bebeklere çiftlikte f.... verdim. canım annem de pek kadirşinastır emeği geçti bize diye bebeklere şık yelekler ördü onları da verdik. bir teşekkür edin be insanlar yokk yokk.. çiftlikte F... ye karşılaştığımda hep soruyorum bebekleri, birine de benim ismimi vermişler. bebeklerden birinin gözünde problem varmış anlattı bana. içime sinmedi dr götürelim dedim, randevu aldım göz dr dan arabamla götürdüm onları ilçeye. ikizleri ilk kez gördüm öyle tatlılar ki sarışın mavi gözlü pek şirinler. muayene etti ikisini de, göz kanalları kapalıymış anlattı ne yapması gerektiğini. dr bu arada annenin guatr hastası olduğunu farketti zaten farkedilmeyecek gibi değil, boğazında koca bir yumru.. tedavi görmediğinden, bebeklerin hamilelik esnasında olumsuz etkilenmiş olabileceğini söyledi, yine benim içime sinmedi çocuk dr dan randevu aldık ve gittik. bebekler sekiz buçuk aylık olmuşlar hiç dr a götürülmemişler sadece aşıları yapılmış o da muayene olmadan sadece aşıları olmuş. ama onlara göre gittik diyolar. evlerine sağlık ocağı 100 m var yok. pratisyen hekim bile olsa yardımcı olurdu bizim bilmişlere. memeden kesmiş, mamadan kesmiş, yemeklere geçmişler artık. uyardı onları dr. anlatıyo neler yapmaları gerektiğini, beslenmelerini, bir de liste verdi ellerine bunları şunları yedirin diye, bilmem uygulayacaklar mı? gelişmelerini yetersiz buldu, olması gerekenden daha az kiloları boyları kafa ölçüleri.. kısaca bakımsız kalmışlar ama onlar sütü bile kesmişler bırak mamayı.. adamcaaz anlatıyooo, kim dinler onlar da hiç ilgisiz başka şeyler söylüyorlar ha bire gerekli gereksiz konuşuyorlar. Allahım ne kadar zor cahil olmak, hele bir de bilmişinden.. bakalım göreceğiz ne kadar sadık kalacaklar dr un söylediklerine. t3 t4 testi istedi,soluk gördü kan tahlili istedi bugün onları yaptıracaklardı kendileri gittiler. sonucu bilmiyorum bayanı bir daha görmek de istemiyorum. hata kabul etmiyo, söylenenleri dinlemiyoo, umursamaz halleri delirtti beni.. bir de üstüne vazife olmayan konularda ahkam kesmesi, kocasından duyduğu, kendi yorumunu kattığı laflar etmesi.. en sonunda sesimin tonunun yükselttim umarım yararı olur bundan sonraki yaşamında. düşündüm de epeydir böylesi kişilerle karşılaşmamışım, ne kadar şanslı olduğumu düşündüm, yoksa etrafında öyle insanların varlığı adamı çıldırtır. oysa ne kadar iyi niyetli düşünmüştüm bebekler büyür onlarla birlikte çiftlikte yaşarız diyordum, bir saat bile katlanamam kadına, genç de değil o da otuzlu yaşlara yaklaşmış.. evlerine götürdüm arabadan inerken zoraki teşekkür etti yarım ağızla.

Filozof bugün de önce midilli adasına, oradan da atina ya uçacak. yine yollarda, almanya dan geleli bir hafta olmadı oysa. nasıl dayanıyo bu tempoya, şaşırmışımdır hep. sağlıcakla gelsin de, Allah onu benim başımdan eksik etmesin..

ne kadar da uzun yazdım, haydi kalın sağlıcakla..

Çiftliğimizden Manzaralar

2007-05-01T23:01:00.000+03:00

körfez manzarası ve seradan görüntüler

Çiftliğimizin mor çiçekleri ve ağaçlar

yapılan evin dış görünümü

ev son haline yaklaşıyor

Danalar ve kümes hayvanlarımız

dalından
kopardığımız
tazecik
çileklerimiz

duvar
diplerindeki
hercailler

köpeğimiz Hazal

Çiftlikten kanyon ve körfezin görüntüsü ve baklalar

Bekçi
ve
çalışanların
kaldığı
ev

binanın ilk halleri

binanın içi

ÇİZGİ

2007-04-16T13:54:00.000+03:00

BİR MUSUBET BİN NASİHATTAN EVLAAAAA DIR demişler, sizce de öyle mi?

Uzun zamandır yazmak istemedim, nedendir bilinmez, yoğunluk, isteksizlik.. Ama sizin bloglarınızı hep gezdim okudum yorum bıraktım kimi arkadaşlara..

Ankara daki yürüyüşe katılamadım, buradaki bir etkinlikten dolayı, fırsat buldukça tv den izledim, yüreğim orada kaldı. Evime bayrak asarak destek verdim bu eyleme. Hafta sonu ........................... kuruluş etkinlikleri vardı burada, yoğunduk yani. Noktalama işaretlerini dolduracaam dolduracaam da kabak gibi gogıldan ortaya çıkacaam sonra. f.İ-Lİ-Z Al-i vardı babasınının büstünün açılışında, özel konuğumdu yani. ne kadar mütevazi, dopdolu bir insan. Saatler geçirdik birlikte, nasıl geçtiğini anlamadan..

Bulunduğumuz konum nedeniyle, isim yapmış kişilerle birlikte olduk hep, yazar çizer karikatürist, köşe yazarı, sanatçı, ressam vb.. son onbeş yıldır, ünlü sanatçılarla birlikte olma durumumuz oldu. Kimilerini yakından tanıdıkça, veya özel hayatlarına şahit oldukça, kamera arkasından tanıdığımda gözümden düştüler, bazılarını ise yücelttim içimde. Onlarla ilgili o kadar çok anlatacak şey var ki TIKLANMASA biz bize anlatırdık YAŞANILANLARI VE ŞAHİT OLDUKLARIMI.. başka ortamlarda buluşuruz belki arkadaşlar paylaşırız bişiileri..

Yazıma atasözüyle başlamamın bir nedeni vardı elbette. Perşembe akşamı eşim rahatsızlandı, hastaneye kaldırmışlar ben de gittim hemen hastaneye. Benim yanımda da bir kez daha rahatsızlandı. Yorgunluk, düzenli yemek yememe kısaca kendine bakmama, uyarılarıma rağmen dilinin düsturu olmuş "kötülere bişii olmaz, iyileri Allah görür" lafı.. hiçbirşeyin sağlıktan daha önemli olmadığını anlatmıştır umarım. Daha düzenli yaşamak zorunda, kendine dikkat etmek zorunda.. Yoksa hayat kısa bir çizgi, ya bu yandasın ya da öbürkü tarafta.. değer mi, bu kadar koşuşturmalara değer mi.. ama YAPI işte, umuyorum ve gerçekten istiyorum BU ONA BİR DERS OLUR. Hastalandığı gece yanında kalırken hayatımı gözden geçirdim onunla birlikteyken, seviyorum ben bu adamı dedim hem de çok. Hayatımı ona endesklemişim, yokluğu düşünülemez.. Birlikteliğimizde hiç kötü zamanlarımız olmadı mı, oldu tabi ki de, herkeste olduğu kadar. Ama hiç özünü kaybetmeyen benim Filozofumla ilgili, hatırladığım ve hatırladığımda içimin ezildiği KÖTÜ BİR an gelmedi aklıma, o çook iyi bir İNSAN.. İNSAN GİBİ İNSAN. şimdi iyi, yemesine içmesine ve yaşamına daha dikkat ediyor, inşallah bu şekli hayatına uyarlayabilir devamlı olarak.

ufff .....

kendinize iyi bakın..

Yaşantımızdaki Vazgeçilmezler

2007-03-28T12:16:00.000+03:00

sevgili ASORTİK KREP im sobelemiş beni. Ona şimdiden teşekkür ederim.

Benim pek marka tutkum yoktur, yani illa şu markayı alayım şunu kullanayım gibi, parfüm de bile belli bir markayı kullanmam. Baharatlı kokular hariç, çiçek kokan her tür markayı kullanabilirim. Keseme ve zevkime uyan ürünleri alırım mesela. Olmazsa olmaz değil ama, memnun kaldığım ürünler var tabii.

Çamaşırda omo kullanırım, bulaşıkta kalgonit. Daha güvenilir geliyo bana nedense.. Yüz bakımında da Rock kremleri vazgeçilmezim, yıllardır aynı markayı kullanıyorum, kaliteli ürün olduğunu şurdan anladım, sağ gözümün üstünde temre gibi bişii vardı, ben onu her tür kremlerle veya merhemle iyileştirmeye çalışıyodum, geçer gibi oluyor sonra yine oluşuyordu, sonra sözettiğim ürünleri kullanmaya başladım, göz kremi ne temre bıraktı ne de kalıntısı, yok oldu gitti, o gündür bu gündür kullanıyorum rock ürünlerini..
El ve ayak bakımı için kullandığım belli bir marka yok, ne denk gelirse..

Mutfakta her an elimin altında yedi yılı aşkındır kullandığım Braun marka robotum vazgeçilmezim bozulsa da yine aynı ürünü alacağım kesin. Yıllardır hiç çaydanlıkta çay yapmıyorum, Beko çay makinesi, memnunum kendisinden.. bir de Tefal düdüklüm, çok kullanırım, bilhassa haşlanacak sebzelerin vitamininin yok olmaması için buharda hallediyorum, memnunum..

Beyaz eşyada BOCH.. bilhassa çamaşır ve bulaşık makinesinde, iyi bir ürün.

Değiştirme veya kaza nedeniyle yenilenen üç kez TOYOTO marka araba sahibi oldum. ilk araba kullanmayı Tempra ile öğrendim, sonra onu sattık toyoto carollo aldık, eşim onu bana verdi, pek memnundum, sırası gelmişken yaptığım kazaları da anlatayım, beş yıl önce bir sabah annemle şehre inerken annem bana gece gördüğü rüyayı anlattığı sırada dalgınlıkla kırmızı ışıkta geçmişim, bir arabayla çarpıştık... tam bir şok... annemde ufak tefek ezilmeler vardı ben de bişii yok.. verilmiş sadakamız varmış.. polisler, ifadeler, hastane kontrolleri.. arabanın önü haşat, yani kullanılamaz. Eşime haber verdik, kaskoluydu Allahtan, aynı günün akşamı yepyeni bir arabayla geldi Filozof, sanki bir mükafat..aynı marka, sadece rengi değişik. Bu kadarla kaldı sanmayın; önümüzdeki haziranın dördünde üç yıl dolacak, daha büyük bir kaza atlattım. Kız kardeşimle aynı okuldayız , o ben ve müdürümüz yazın staj yapacak öğrencilerin dosyalarını götürmek amaçlı yola koyulduk, kardeşim yanımda, müdür arka koltukta oturuyor. bir iki işyerine uğradık başka bir beldede bulunan işyeri için çıktık yola tekrar, bir taraftan da sohbet ediyoruz, ben geveze biri değilimdir ama konuşulanlara fazlaca takılıyorum herhalde, hızımız seksen veya doksan, ben mıcıra kaptırdım arabayı, frene basılmamalıymış, ben bastım oysa, direksiyon hakimiyetini kaybettim, karşı şeritte buldum kendimi, oradan da takla atarak kuru bir dereye uçtuk ve araba ters haldeydi. İnanın arkadaşlar karşı şerite geçtiğimizi biliyorum ama diğerlerini hatırlamıyorum tam bir ŞOK. Ne kadar zaman geçti hatırlamıyorum, herhalde fazla değildir, kendime geldiğimde cenin vaziyetinde yatıyordum hiç bişii düşünmüyordum sonra aklıma diğerleri geldi, kardeşime arkam dönükona seslendim, cevap verdi, aklıma müdürümüz geldi ona seslendik cevap yok, o anı unutamam bişii oldu eyvah dedim oysa kırılan camdan dışarı çıkmış kendi çabalarıyla, arabanın alev alacağını düşünmüş, zira başına böyle bir kaza olayı gelmiş ve araba alev almış.. Etraftan yetişenler oldu, kardeşimle beni yamulan kapılardan çıkarmaya uğraştılar ve çıkardılar da. Bizde bişii yoktu, benim parmakların cak kırıklarından kesilmişti, kanıyordu, kardeşimin dizi şişmiş, alnında da bir şişlik vardı, kötü durumda olan müdürümüzdü. Nefes almakta zorlanıyor ve rengi sapsarıydı. Sonradan konuştukça komik taraflarını da buluyor insan, ben şimdi bayılacağım diyor, kardeşim de lütfen .... Bey bayılmayın diye ona yalvarıyordu o da benim elimde değil ki bir iki dk sonra bayılacağım diyordu. Yine de böyle bir kazayı hafif sıyrıklarla atlattık biz ama ... Bey bir hafta hastanede yattı, kaburgalarında kırıklar vardı, benim parmaklarıma dikişler atıldı.. Bilenler bilir, E24 karayolu, işlek bir yol, yaz sezonu, kalabalık her yer, vızır vızır araba geçiyor, çok şükür ki biz bir araçla karşılaşmadık karşı şerite geçtiğimizde,
sonuç daha vahim olabilirdi. kardeşim kaza anında beni kendisine doğru çekmiş, yoksa boynum kırılabilirmiş.. Araba yine hurda haline geldi, yine kaskoluydu. Bizi bir gece hastanede tuttular, hissettiğim şey utanç ve birşey olsaydı naapardım diye vicdan azabı.. Yenilere kadar her gece uykuya geçerken bu olayı hatırladım, yeni yeni unuttum diyebilirim.

hastaneden çıktıktan sonra bütün aile gelmişti, kardeşimdeydik, Filozof geldi oraya beni balkona çıkardı, uzaktan kumanda ile bir arabanın kapısını açtı, karanlıkta ışıklar yandı söndü, bembeyaz Toyoto Avensıs almış bana.. Oysa artık ben hak etmiyordum, hem kaza yapıyor ve kullanılamayacak bir halde oluyordu arabalar. O kadar mutlu olmuştum ki anlatamam. Toyotolarla tanışmam da işte böyle olmuştu.. Allah hiç kimseye ve bana da bir daha göstermesin kaza maza...

İlahi Asortik, beni nerelere götürdün, hem acı hem tatlı anılarla karşılaştırdın, sen çok yaşa emi!!

Ben de Derin İz ve Nilly i sobeliyorum..

DEĞİŞİM

2007-03-18T19:56:00.000+02:00

aaaaaaaaa.... Derinizim beni şaşırtmaya devam ediyor, tam da benim sevdiğim çiçek ve renklerde.. Çok beğendim çok, nefis olmuş, ellerine sağlık kuzucuğum.. Beni şaşırtmaya devam et, hoş sürprizler bunlar.. Hiç bişeyden haberin yok, açıyosun sayfanı, bir de bakmışsın mor mor veya lila mı denir.. Kadının gücünün rengi....

Sen çok yaşa emi!!!!!

NERDE KALMIŞTIK

2007-03-15T12:40:00.000+02:00

Daha önceki yazılarımın birinde hayatımdaki keşkelerden bahsetmiştim. Birini unutmuşum, aklıma geldikçe de ilave edeceğim. Keşke CADI biri olsaydım. Kızdığında tabakları bardakları yere çalan, bağırgan..Eğer böyle biri olsaydım, bugünkü düzenimde olurmuydum, bu da koskoca bir soru işareti.. Hayır hayır olmazdı, Filozof beni boşardı kesin.. Neden yazdım bunları, bilmem? Unutun yazdıklarımı, sakin halim bana yakışan, insanları kırmadan.....

Filozof Ankara da, işleri var, onları hallediyor. Onsuz yaşam anlamsız. Çok yoğun yaşayan biri olmasına rağmen, birlikte geçirdiğimiz zamanlar dolu dolu olunca telafi ediliyor yalnız geçen saatleri. Hemen gelsin, özledimmmm...

Pazartesi günü saat üç gibi Filozof okuldan aldı beni, çiftliğe çıktık evin yapımını görmek amaçlı. Çelik direkleri dikmişler, aralara plakaları yerleştirmeye çalışıyordu ustalar. Beton ve tuğla işlevini çelik sağlıyor. Hazırlıksız gittiğim için fotoğrafını çekemedim, aşamalarını göstermek istiyordum oysa, olabildiğince diğer evreleri çekerim. Evdeki bütün bölümler ortaya çıkmış, plan da kullanım açısından iyi.. Deniz, orman, zeytin ağaçları, manzara nefis, sessiz, sakin ve huzurlu.. Bodrum da altlarda değil yani, birinci kat evler gibi, orası da zeytin ürünlerinin, meyvelerin, sebzelerin saklanma koşullarına göre düzenlenmiş, hatta rafları bile hazır, kısmi olarak kullanıma da girmiş bölümler bulunmakta. Bakalım gerçekleştirebilirsek, sauna bölümü bile düşünülmüş. Ben pek sıcakta kalamam ya, Filozof seviyor sıcağı ve terlemeyi..Tek kusuru, kırkküsur dana var çiftlikte, onların kokuları geliyor, yazın daha da kokacak, danaların barındığı bölüm başka bir yere alınmalı veya satıldıktan sonra yenileri gelmemeli..çok da sardırdı besiciliğe ama bakalım ne yapacak, o da yaşayamaz o kokuyla, biliyorum.. Daha önceki yazılarımda köpeklerimizden bahsetmiştim. Pekçok türde geldi gitti, Sibirya kurdu vardı bembeyaz önceki yıllarda, 6 ay eğitime de göndermiştik onu, çok asildi.. ama tavukları boğduğundan cezalandırıldı, başkasına verildi, askeriye gibi, başkalarının yaşam alanlarına girenler hemen uzaklaştırılıyor çiftlikten... Daha yaşına bile girmemiş, bize çok küçükken gelen alman kurdu CESİ miz var, pek tatlı, şımartıldığından biraz da sümdük.. Şimdi iki yaşında başka bir alman kurdu daha geldi başka bir şehirden, eğitimli, onların bölümleri diğer köpeklerden ayrı ama birbirlerini çok kıskanıyorlar. Birini seversen diğerini de seveceksin. Sivas kangallar da başka bir alem.. biri havlamaya başlayınca koro halinde devam ediyorlar.

Dün şehre indim, ucuzluk var ya heryerde, yeni kıyafetler aldım, giysiler bol geldiğinden. Eve gelince aldıklarımı bir daha denedim, kendime yakıştırdım doğrusu.. Akşam üzeri Ipanın mat. kursu vardı, ilk defa a gittiğinden annesi götürdü onu öğretmene, tanıştı, evini, ailesini gördü.. Ben de iki arada bir derede alış verişimin kalan kısmını tamamladım, saat yediye kadar zamanımız vardı bir arkadaşımıza gittik sohbete, ders bitiminde buluşup, eve dönerken ablamıza uğradık Ipa çok özlemiş teyzesini, bir saat kadar kaldık, döndük geldik evlerimize..

Bugün de işimdeyim işte, Filozof randevuları tamamlarsa büyük bir olasılıkla bu akşam dönüyor. Hepiniz sevgiyle kalın, kendinize iyi bakın...

GÜNLÜKTEN..

2007-03-11T20:53:00.000+02:00

Sevgili günlük, sana pek zaman ayıramadım, belki yazma isteğimin olmamasından ya da yoğunluktan. Aslında istesem, iki arada bir derede yazardım ya neyse....

Geçen hafta, martın beşinde oğluşun yaş günüydü. Okulda kutladı yeni yaşına girişini, okul bitiminde arkadaşlarıyla birlikte. Annesi ve ben pastayı okula getirdik. Mumları üflerken çıkmadık sınıflarına, sınıf öğretmeniyle ve arkadaşlarıyla yediler pastalarını, hani o yaşlarda pek istemezler ya ebeveynlerini çocuklar, biz de rahatsız etmedik .. Şu anda çalıştığım vakıf özel okulunda sekizinci sınıfta okuyor yeğenim. Her öğleyin yemekten önce veya teneffüs aralarında uğrayıverir öylesine, ben de onu beklerim uğrar diye, oturmaz bir iki dakika durur ve gider basket oynamaya. Okul takımında lisanslı bir öğrenci, il çapında dördüncü oldular. Terler, aralarda görmeye çalışırım kıyafetini değiştirsin isterim ama serde delikanlılık var ya reddeder. onbeş yaşına girdi ben onu severken ıpam benim diye severim, sıpam dememek için, biraz daha kibarlaştırarak.. Sekiz aylıkken girdi benim yaşamıma, hatta Filozof un da yaşamına. Elimde büyüdü diyebilirim, biz onu iki kadın büyüttük.. Bütün olanakları önüne serdiğimiz halde hiç şımarık değil, halden sözden çok anlayan bir delikanlı..Çok makul ve mantıklı, ne istediğini bilen, kararlmı bir çocuk. Çok da çalışkan, sekizinci sınıfa kadar hiç dördü olmadı karnesinde, hepsi 5.. Bu yıl OKS ye hazırlanıyor, dershane, özel ders, okul... bütün zamanı dolu.. üç ay daha tempo böyle devam edecek.

Evde siyah beyaz kanaryamızın olduğundan bahsetmiştim önceki postlarımda. Öylesine güzel ötüyordu ki, eve geleli kısa bir süre olmasına rağmen çok da alışmıştık birbirimize. Cuma günü akşam üzeri eve geldiğimde hiç sesi gelmiyordu kulağıma, her an ötmese de kafesteki hareketlerinden odada değilseniz bile hareketlendiğini anlıyordunuz.. Yemini, suyunu kontrol amaçlı yanına gittim, sırt üstü yatıyordu kafesin içinde, ölmüşş..... Yüreğim sızladı, çok üzüldüm. Bir daha almam artık kuş filan... Ama Filozof bir tane daha almış, hafta sonu evde olmadığımdan henüz gelmedi kafesine. Onu da kaybetmek istemiyorum..

Cumartesi günü saat 11 gibi üç kız kardeş anne babamıza gittik. Atladık arabaya birbuçuk saat sonra yanlarındaydık. Öğleden sonra da annemin akrabalarla yaptığı günü vardı, ikramları yaptık burdan, iyi oldu anneme, yorulmadı. Yirmi kişi kadardık, onlarla da görüşmüş olduk, hatta kimilerini yeni tanımıştık gelinleri yani. Hepimiz dışarıda yaşadığımızdan , sık sık gitsek de memleketimize herkesle görüşemiyorduk ki evde kendi kalabalığımızdan ve birlikte olma isteğimizden.. Akşam da muhabbetle geçti gitti.. Sabah kahvaltıdan sonra, çok genç yaşta kaybettiğimiz yeğenimizin mezarını ziyaret ettik, ayrıca dedeleri ve anneanne babaanneayi de..Bu kısım, hüzünlü ama yaşamın da ta kendisi.. Akşam üzeri de döndük geldik evlerimize.

Çiftlikte hummalı bir çalışma var, kütük ev gibi bir ev vardı çalışan ve bekçinin kaldığı.. Kendimize de yapmak istiyorduk zaman zaman kalacağımız.. Bodrum katını kış başında yaptırtmıştı Filozof. Üzeri için de kararsızlık içindeydik nasıl yapacağımız konusunda kütük ev mi, yoksa tuğladan mı diye.. En sonunda Uğur Dündar ın sunduğu Rüya Gibi proğramındaki çelikten yapılanlar gibi ev oluyor, dün malzeme gelmiş bir tırla, traktörlerle çiftliğe çıkartıyorlar, ev bitsin bilahare fotoğraflarını yayımlarım. Umarım içine eşyaları da tez zamanda alır, kullanıma sokarız yeni evimizi. Sanırım evin yapımı birkaç günde tamamlanacak..

Sevgiyle kalın, diğer postlarda buluşmak üzere...

GÜN

2007-03-09T01:53:00.000+02:00

DÜNYA EMEKÇİ KADINLAR GÜNÜ KUTLU OLSUN

İster evde, ister dışarıda çalışan kadın, çalışan kadındır. İşi zordur, ağırdır, sorumluluğu fazladır... yaptığı veya yapmak zorunda olduğu işleri sıralamaya kalkarsak satırlar yetmez. Ama öylesine güçlüdür ki herşeyin üstesinden gelir. Bazı kafaların, kadını, sıkma başa hapsetme düşüncesi boşuna değildir. Çünkü onun yetiştirdiği bireyler de kendisi gibi olacaktır. Çocukların 6 yaşına kadar gelişiminin yüzde seksenini tamamladığı düşünülürse, çabalar boşuna değildir.

Dünya kadınları ve ülkem kadınları; bizleri edilgen duruma sokmaya çalışan zihniyetlere izin vermeyelim, kıralım zincirlerimizi, baş kaldıralım..

gününüz kutlu olsun..

teşekkür yazısı

2007-02-28T14:13:00.000+02:00

Nasıl da unuttum yazmayı, oysa önce yazacaktım. Canım, bitanem, derinizim sayfamı değiştirdi, pek bi güzel oldu, pembe pembe yazılar yazmak, pembe yaşamak istiyorum. Dileğim gerçekleşir umarım. tekrar teşekkürler derinim..

şURDAN BURDAN

2007-02-28T13:53:00.000+02:00

Gözüm iyileşti, dün son kontrole gittim, iyiymiş ama damlaları hemen bırakmayacakmışım, azaltarak daha bir hafta sürecek.

Hava sabah yağışlıydı, o yüzden zor kalktım. Üzerimde de bir ağırlık bir ağırlık... Şimdi açtı ve güneşli. İlçeye gitmem gerekiyordu, üzerimdeki ağırlıktan mıdır nedir zorlandım araba kullanmaya, gözlerim kapanıverecekti, neyse sağ salim geldim.

Dün gece biraz uyumuşum bir uyandım, içimde müthiş bir yeme isteği hem de yağlı tuzlu bişiiler istiyor, sebze yemekleri var ama çok az yağlı, istemedim yemek. Filozofun yaptığı yeşil ve siyah zeytini çıkarttım, yeşil zeytinin yağlı yağlı suyuna bandım, ekşilice, tam da benim sevdiğim gibi, aylardır yemiyordum.. 20 30 tane yemişimdir zeytinden, iki dilim de kepekli ekmek. Evde normal ekmek olsa onu da yiyecektim ama... Kremalı hpastaları hiç sevmem, ama dün onu hayal ettim yemek için. Diyet yaparken böyle çılgınca davranabiliyor insan. Bugün cezalıyım, az kalori almam gerekli..

İşe 12 gibi gelebildim ilçeden. İkibuçuk gibi de ayrılacağım. Dijital uydu vardı tv için. Yeni tv aldık ona da dijitürk taktıracağız, üçte gelecek servis. Artık bol bol film izleyebileceğiz, oturduğu yerde sürekli oturamayan ben bakalım artık bir buçuk saat oturup film izleyebilecek miyim?

İşte bu kadar günlük, olan biten bu.. Sevgiyle kalın..

2007-02-22T12:29:00.000+02:00

Kaç gündür sağ gözüm ağrıyor, bir iki gün ihmal ettim, belki geçer dedim, sonunda doktora gittik. Dış etkilerden değil, içten gelen nedenlerle göz iltihaplanmış. Diş, sinüzit, bademcik, idrar yolları gibi organlarda oluşan iltihap gelmiş göze yerleşmiş. Beş altı yıl önce yine olmuştu, gözlerimi yoruyorum, pc, gazete kitap, bir de buna geç yatma eklenince olacağı buydu. Dr. muayene ederken hücreler görünüyor dedi, ben bilmiş:))))) ölü hücreler mi dedim, hafifçe gülümseyerek biz iltihaba öyle diyoruz dedi.. İki saatte bir damlatılan damla, göz bebeğini büyüten başka bir damla daha verdi, ikişer gün arayla kontrole gidiyorum yavaş yavaş geçiyor. Epeyce zorladı beni, ne kadar gerekli bir organ bu.. Ne okuyabiliyorum, ne tv izleyebiliyorum, başımda sürekli bir ağrı, gözümün etrafı da ağrıyor. Umarım bu hafta sonuna kadar geçer.

Uyku bozukluğu için de gittim doktora, ilaç verdi, gece yarılarına kadar oturmak ne mümkün. İçtikten yarım saat sonra küp gibi uyuyorum, sabah ta zinde bir şekilde kalkıyorum, bu tedavi üç ay sürecek.

cemre düşmüş, artık bahar geliyor, benim en sevdiğim belki de tüm insanların sevdiği mevsim olan bahar geliyor, havalar da pek soğumadı zaten bu yıl...
İnsanlar konu bulamazlarsa konuşacak, havalardan bahsederlermiş, benimki de öyle oldu.

Basını susturmaya çalışan hükümeti kınıyorum, Kanal Türk e desteklerimi bildiriyorum. .

Muhtarlıklardan seçmen kartı kontrollerinizi yaptınız mı? Yapmadınızsa hemen kontrol etmenizi öneririm, çünkü birçok hatalar varmış veya eksiklikler. Bir martta askıdan indirilecekmiş seçmen listeleri. Yurttaş olmanın gereklerinden biri olan oy kullanma hakkı için birazcık zahmete girmek gerekiyor. Son seçimlerde 8 milyon kişinin oy kullanmadığını göz önüne alırsak, ülkenin geldiği durum belli. Hangi partiye oy kullanırsanız kullanın ama, mutlaka kullanın.

Pek karışık bir post oldu, başka yazılarda görüşmek üzere sevgiyle kalın..

İŞTE SOBE

2007-02-16T12:30:00.000+02:00

HAYATIMIZDAKİ KEŞKE LER, OLMAK İSTEDİĞİMİZ AMA OLAMADIĞIMIZ, YAPMAK İSTEDİĞİMİZ , YAPAMADIKLARIMIZ:

Dr. olmak isterdim ya da diş hekimi. Çok saygıdeğer gelir bu meslek bana. İnsanları hayata döndürmeleri, acılarını dindirmeleri... Bu mesleğe sahip olanlara hep gıpta ile bakmışımdır, saygı duyarım onlara..

Keşke iki çocuğum olsaydı, biri kız biri erkek. Şu anda kocaman delikanlı ve genç bir kız olurlardı, belki de erken evlenselerdi torunlarım olurdu kimbilir.. Eşim önceki yıllarda kızı olsun isterdi, ama yüzü sana benzesin derdi, ben de fiziğinin ona benzemesini isterdim, incecik, uzun.. Buna da şükür diyorum, hamileliği, doğumu tattım, bebeğimin karnımda tekmelerini duyumsadım, ama kucağıma alamadım. O yıllarda ekonomik durumumuz daha iyi olsaydı, başka koşullarda doğurabilirdim onu. Karnımda ölünceye dek beklemezdi ebeler, doktor olsaydı başucumda, kalp seslerinin yavaşladığını anladığı anda sezeryanla alıverirdi, kimbilir...Sevdiğim adamdan, ortak bir varlığa sahip olamayışım beni, yaşamımın sonuna dek hep üzecek biliyorum. Kısaca, hep bir yanım burukkk... Gençlik yıllarında bunun çok kompleksini de yaşadım ama artık kalmadı, yeğenlerimle teselli buluyorum, onları çok seviyorum.

Keşke hiç bilinmeyen, tanınmayan bir aile olsaydık, kendi yağıyla kavrulan. Oysa hayata öyle başlamıştık. Sonraki gelişmeler bizi, hep gözönünde olan, herkesin gözü üzerinde, konuşulan, izlenen kişiler durumuna getirdi. Ben hiç istemedim böyle olmasını, ama seçtiğim adam öyle değildi, mücadeleci, idealist, koşuşturmayı seven... Sokağa çıktığımda herkese selam vermek zorunda hisettiğim bir durumda olmak zor, belki o gün başım önümde, dalgın düşünceli, alışverişimi yapıp evime geleceğim, hayır yapamazsın... tanıdıklarınla konuşacaksın, daha uzaktan bildiklerine slm vereceksin. Davetler, yemekler, törenler... bitip tükenmek bilmeyen sohbetler.. Bulunduğun mekanda sık sık lavobaya bile gidemezsin çünkü seni izlerler bunun baskısını hissedersin üzerinde..

Bu yazı böyle uzar gider, hemen aklıma geliverenler bunlar. Başka şeyler de olursa diğer postlarda yazarım artık.

Ben, Gençlik Biterken, Derin iz, Sardunya, Age 35 ve Hayal alanınım ı sobeliyorum. Hadi sizlere kolay gelsin.

2007-02-15T23:59:00.000+02:00

Evimizde kanaryamız var bizim, hem de siyah beyaz. Filozof beşiktaşlı, özellikle arayıp hediye etmişler. İlk geldiği günler sesi soluğu çıkmadı, sonra ötmeğe bir başladı ki, durdurabilene aşkolsun. Temizliğini, yemini suyunu kardeşim hallediyor, onunla konuşa konuşa, nazlıya nazlıya bitiriyor işlemlerini. Ben pek bilmem hayvan bakmasını. karşıdan severim de dokunamam, huylanırım. Daha önceki postlarımdan birinde Alman kurdumuz Reks den bahsetmiştim. Bu kadar sadık bir hayvana ilk kez tanık oluyorum. Genlerinden mi geliyor nedir o kadar asil ve itaatkar ki! Geçen gece Filozof eve getirmiş gelmiş onu çiftlikten, neymişş: eve de alışacakmış. Tarasa koyalım dedim, üşüyebileceğini söyledi, evde tutamam, girişe ayakkabılığa bağladı, hayvan şaşkın, orada da olmadı tabii.. Ben bir taraftan söyleniyorum, sonunda banyoya soktu, şampuanlarla yıkadı, tekrar götürdü gitti çiftliğe. Yıkama faslında hiç yanında bulunmadım, banyodaki birtakım şeyleri karidora aldım, tanık olmamak için girdim yatağa yattım. onlar gittikten sonra gecenin bir yarısı ov bakalım banyoyu, şartla heryeri. Valla bu erkeklerin bir tarafları hep çocuk, hem de hiç büyümeyen cinsinden.

Akşam, yakın dostlarımız olan bir aileyle yemeğe çıktık, daha onlarla buluşmadan, arabada bana hediye aldığı yüzüğü verdi, çok beğendim. Ama benim adam, parmaklarımı çok zayıf ve zarif olarak hayal etmiş olacak ki, ancak serçe parmağıma oldu, oraya taktım ben de.. Büyükçe bir kalp şeklinde ve üzeri taşlarla bezeli, pırıl pırıl, serçe parmağıma da yakıştı yanii, hiç büyütmeyi düşünmüyorum, oraya oldu o.. Yemekten sonra çiftliğe çıktık kahve içme bahanesiyle, erkekler içmeye devam ettiler. Belli bir dozdan sonra içkili ortamlarda hiç bulunmak istemiyorum çünkü hiç içkiyle aram yoktur. bayan arkadaşımız da içiyor ama üç kadehten sonra içmedi bir daha. Alkolun etkisiyle Filozof kendini kaybetmiyor, vücut sağlam ama çok konuşuyor, herşeyi o biliyor, anlatıyor da anlatıyor, hiç kimseye laf vermiyor. İşte bu gereksiz ve uzun konuşmaları dinlemekten sıkılıyorum. Reks hep tepesinde, aynen bir çocuk gibi biryerlerinden boşluk buluyor ve hemen yanına kıvrılıyor, kafasını koltuk altına sokuyor. Bir de kocakafa pamuğumuz var ama onun cinsini bilmiyorum, biz orda olduğumuz sürece kapıyı tırmalıyor açın içerisini izliyeceğim diye, asla içeriye girmiyor, çünkü yasak. Kapının ağzından bakıp duruyor bize, Reks i de kıskanıyor. Filozofun bütün kıyafetleri köpek kılı, ona göre hiç tüğ dökmüyor ama yıkarken banyonun giderini tıkamış tüğden, nasıl dökmüyorsa.. Biraz önce yıkanan çorapları katlıyorum da köpek kılından geçilmiyor, ayıkla ayıklayabildiğin kadar.

Hafta sonu İstanbul a giderken kanaryamız üşümesin diye kaloriferleri açık bıraktım 30 da, oda termostat ayarını da düşürdüm 15 gibi.. Gece gündüz çalıştı tabii, ısı da düşükte olduğu için terleme yapmış, gelince yükselttim ısıyı, pofff pofff dedi ve çalışmasını bitirdi yorgun olarak makina. Servisi arasak iki gün sonrasına randevu verecek, klimalarla idare edeceğim ama ısı heryere eşit dağılmıyor ki, yatak odası soğuk, banyo da öyle. Kalorifer tamirinden anlayan, Filozofun elemanlarından biri geldi yapmak için, memesi tıkanmış temizledik dediler, su da basmışlar gittikleri gibi yine çalışmadı. Yine Filozofu aradım, olmadı diye, tamirciler arzı endaam ettiler yarım saat sonra, bir de biz bunu temizleyelim dediler kurumlarından. Yenge, gazete kağıdı, bunlar yetmez daha çookk, yenge elektrik süpürgesi, yenge kuru bez, ben hemen tedarikçi..Yaklaşık temizlikleri bir buçuk saat filan sürdü, bu arada hava da karardı, bir de ışıldak istediler ama yokkk dedim, gördüğünüzü yapın, bir de ışıldağı temizletecekler bana bir saat..Neysee tamirat bitti, ben iyi niyetli, ellerinizi yıkayın banyoda sıcak suyla dedim, hay demez olaydım, tarasın pisliği yetmezmiş gibi bir de banyoyu ellerinden akan ve sıçrayan kurum sularıyla benzetmişler, iki gün önce yıkayıp kuruttuğum banyo paspaslarını yağlı kurumlarla benek benek kirletmişler..Hadi yine banyo temizliği arkasından tarasa bir çıktım, aman Allahım yerler, pencereler kapılar elektrik süpürgesi, çamaşırlık, mandallar
herşey ama herşey yağlı kurum içinde. Giydim eşimin ayakkabılarını aldım elime bezleri ve cifi, ov bakalım her yeri, fırçala yıka sil.. Tam iki saat sürdü temizlik. Süpürge de kurumdan dolmuş mu, toz torbasını çıkartırken içeriye de yayıldı kurumlar, aman yaa.. sinir oldum. Makinanın yıkanabilecek tüm aksamlarını önce cifle ovup sonra yıka kurulaa.. Cinler tepemde, iki gün bekleyip servisi bekleyemedim bana birsürü pis iş çıktı. İşim bittikten sonra tırnak aralarım simsiyahtı, çıkartmak mümkün olmadı, baca silkeliyeciler gibiydi.

Uzun lafın kısası, her işi erbabına yaptıracaksın. Servis elektrik süpürgesi ve diğer gerekli olan malzemeyi kendisi getiriyor ve tertemiz, hiçbir yer kirlenmeden teslim ediyor gidiyor.
Bu günkü post pek iç açıcı olmadı. Diğer güzel postlarda buluşmak üzere, sevgiyle kalın benim caanım arkadaşlarım..

2007-02-14T02:16:00.000+02:00

Biraz önce yazdığım post uçtu gitti, hay Allahım yaa.. Yazacak pek çok konu varken, yazmak gelmiyor içimden, tembelim ben tembel..

Bir önceki yazımda eşimin yeğeninin düğününe gideceğimi yazmıştım, cuma akşam üzeri oradaydık, istanbul da biryerden bir yere gitmek felaket, bu nedenle gidemedik abinin evine filan, kına geceleri vardı oysa, Beyoğlu nda gezmeyi tercih ettik.

Düğün ertesi günün akşamıydı, orduevinin birinde yapıldı, herşey pek güzeldi, mekan, yemekler... herşey herşey. Bizim kız İngiltere de yaşıyor, Londra da. Damat da eğitim amaçlı gitmiş oraya. okul bittikten sonra da kendi işini kurmuş, bizim kızla da orada tanışmışlar, beş yıldır birliktelermiş. Damat ve ailesi iyi insanlar, kız da tuttuğunu koparan cinsinden, akıllı, çalışkan.. Birbirlerine pek yakışıyorlardı ve de hala çok aşıktılar..Allah onları mutlu etsin.

Cumartesi gündüz de gezdik filozofla hem alışveriş hem de boğaz turu yaptık. Herşey indirimdeydi ama hiç alma modunda değildim çünkü ayaklarım şişmiş ve botlar acıtıyordu. Pazar günü de döndük geldik kürkçü dükkanına..

Yarın sevgililer günü, insanın kocası sevgilisi olur mu, bence olmaz.. Koca kocadır yanii.. Çiftlikte gece bekçisi köyüne gitmiş, filozof orada bu gece. Eve beni almaya gelmiş birlikte kalalım diye ama, ben huysuzum, kendi evimiz, yatağımız, eşyalarımız olmadan kalamam oralarda filan, oradaki eşyalar da bizim ama bekçi yaşıyor.. Bana yarına özgü zarif bişii aldım dedi ama ne aldığını söylemedi, değiştirebilirsin beğenmezsen dedi herhalde altın bişii ama ne, ben de ısrar etmedim söylemesi için, Hiç beğenmem mi sen almışsın dedim ama inandırıcı olmadı çünkü beğenmediğim de olmuştu.. Söylerim size, bakalım ne?

Burada yağmur var, hafif hafif yağıyor, hep aklımda küresel ısınma.. Önlem alınmalı, önceleri diş fırçalarken, bulaşık yıkarken hep akıtırdım suyu, artık daha dikkatli kullanıyorum. Evdeki bütün lambaları az tüketenlere çevirdim, herkes üzerine düşeni yapmalı, kuraklık feci bişii arkadaşlar, düşünsenize yeşil kalmayacak, korkunçç..

İşte böyle, günler harala gürele geçiyor. Kardeşime ördüğüm kazağı bitirdim, arkasını da ablam ördü, yarın dikip kargoyla göndereceğim, pek güzel oldu ben beğendim eserimi..

Şimdi yatmalıyım geç oldu. Yarın iş güç.. Ama gidiş saatlerim değişiyor, ne zaman uykumu alırsam giderim. Bakalım yarın akşam da Filozof yemeğe götürür artık beni..

Başka yazılarda buluşmak üzere, SEVGİLERR.. bÜTÜN SEVDİKLERİMİZLE MUTLU YAŞAYALIM

2007-02-08T01:13:00.000+02:00

Epeydir ara verdim yazılarıma, okullar tatil, biz de, yazılar da tatilde. Fırsat buldukça hep okudum yazılarınızı, kiminize yorumlar da yazdım. eeee peki ben bu arada neler yaptım.

Pek işyerine uğramadım, bir kez gittim, bir saat zaman geçirdim. Genel müdüre, birkaç gün siz de tatil yapın, gelmeyin, ben gelirim, gerektiğinde telefonla ararım sizi dedim ama gn. md. gazeteye yazı da yazdığından, ben çalışıyorum, yazılarımı yazıyorum dedi ve benden günah gitti.

Annem babam geldi, onlarla ev şenlendi. Bizim bir özelliğimiz var, annemler buraya geldiklerinde kimde kalıyorlarsa diğer kardeşler, yeğenler, damatlar hep biraradayız. Tam da bir şenlik havası.. İki haftaya yakın kalıp döndüler, iyi ki varlar, sağlıklılar, birbirlerine hala aşık 79 ve 70 yaşında iki sevgili..

örgüler tam gaz devam etti, hazır da tatildeyken.. Şimdi kardeşime örüyorum bir kazak, şık bişii olacak, umarım beğenir..

İki gün önce kız kardeşim oğluyla İstanbul a gitti, kayınvalidesine. Yalnız kaldım, onunla ne kadar bütünleştiğimi böyle zamanlar da daha çok anlıyorum.

Cuma günü Filozofla ben de, onun yeğeninin düğünü için İstanbul a gideceğiz. Düğün cumartesi akşamı, biraz da gezi amaçlı bir gün önce gideceğiz. Filozof beni İstanbul da iyi gezdiriyor, iyi güzel mekanlarda zaman geçiriyoruz. Evlerinde de kalmıycaz, otelde yer ayırttık, yani düğün sahiplerine bağımlı olmayacağız, pazar günü de dönüş..

En önemlisini, unutuyordum yazmaya, üç ay sonunda 10 kg verdim. Bütün giysilerim bol geliyor, elimden dikiş gelir, kimisini kendim daralttım, bazıları da ufalacak gibi değil, o yüzden gardrop yeniliyorum. Düğün için kendime şık giysiler aldım. 50 beden giyen ben, 44 bedene indim. Çevremdekiler artık verme diyorlar ama beş kilo daha zayıflayacağım, kararlıyım. Bir de yaptığım diyeti yaşam biçimi haline getirebilirsem ne mutlu bana. 42 bedene inmeliyim.

Şimdilik bunlar geldi aklıma, diğer yazılarda buluşmak üzere sevgiyle kalın..

2007-02-07T04:52:00.000+02:00

Bugün benim doğum günüm. İyi ki doğdum..

SOBE

2007-01-25T15:11:00.000+02:00

Kovuktakiler sobelemiş beni..

İşte benim de beş bilinmeyenli denklemim:

Her zaman derli toplu olmak isterim, kendime de evime de bakmayı severim. Evim dağınık olmamalı. Ter kokusundan nefret ederim, kirli giysilerden de..

Kendimce önemli olan olayların öncesinde hiç uyuyamam. Kalbim pır pır atar. Önemli bir yemek veya davet öncesi ne giyeceğim konusunda kafamı iyice bir yorarım. Gezi öncesi bavul hazırlamak beynimi çok meşgul eder, tanımlı ve az giysi koymaya çalışmak yorar beni..

Sorumluluklarımı iyi taşırım, sabırlıyım. İnsanlara karşı soğuk gibi görünsem de, beni tanıyanlar o görüntünün arkasında yumuşacık biri olduğunu hemen anlarlar.

Sildiğim kişileri tam silerim, onlar benim için artık yokturlar. Aynı ortamda bulunsak bile görmem onları, ama gerçekten görmem, silüet halinde bile yokturlar. tabii ki bu aşamaya kolay gelinmemiştir kuşkusuz. Birisinin yalanını yakaladığımda, bana herşeyi yalan söylüyor gibi gelir, bu huyumu beğenmiyorum. Önsezilerim çok güçlüdür, sanki olacakları önceden bilirim.

Utangacım, övülmekten hoşlanmam, yaptığım iyilikler dile getirilmemeli, nereye bakacağımı, ne söyleyeceğimi bilemem sonra, rahatsız olurum. Geçmişteki hatalardan da bahsedilmemeli bu arada... işte böyle, hemen aklıma geliverenler bunlar..

Ben de,ASORTİK KREP, nİLLY , AGE 35, nİMET VE PONÇİK İ SOBELİYORUM..

YOK OLAN DEĞERLER

2007-01-17T01:01:00.000+02:00

Geceleri hava sıcaklığı düşse de bizim coğrafyaya bahar geldi. Kalın giysileri bu yıl giymek pek kısmet olmadı, keşke hiç çıkarmasaydık. Günlerce sürmüştü dağınıklığı oysa.

Yazmayalı bir haftayı geçmiş. Bazen hiç yazmak istemiyorum. Yazacak şeyin olmaması değil yazmak istemeyişim, ruh hali olabilir. Tanımlı bir sorun da yok ama, bahar yorgunluğu mu bu, bilmem.

Yorucu ve sıkıcı ayrı ayrı yerlerde iki toplantıya gittim bugün. Bazen konumunuz gereği, yapılan konuşmalara gereken cevabı veremiyorsunuz ya bu beni delirtiyor. Verilecek öyle de tumturaklı laflar var ki söylenebilecek, ama susmak zorunda kalıyorsunuz. İlk toplantıdan karnım şiş olarak ayrıldım, hem de konuşabileceğim birçok olay silsilesi varken. Benimle birlikte ayrılan arkadaşla lafladık yolda. En iyisini yaptığımı, karşındaki kişi gibi basit davranmadığımı filan söyledi ama, içim içimi kemirdi. Kısaca arkadaşlar, herşey gelip paraya dayanıyor, menfaatler ön plana çıkıyor, yapılan sosyal çalışmalar için kimse elini cebine atmak istemiyor. Ülkenin içinde bulunduğu ekonomik durum da buna etken tabii ki. Bir de dinci örgütlenmelere bakarsak, bunun tam tersi, adamlar gayrimenkullerini bağışlıyorlar, gözlerini kırpmadan, verilen paraların haddi hesabı yok. Sivil toplum örgütlerinde görev alacak kişilerin ceplerinde akrep olmaması, bir takım özverilerde bulunmaları gerekiyor. Günümüzde herşey para olmuş...

İkinci toplantı okulda, öğrencilerin başarılarının arttırılması ile ilgili bir çalışmaydı, branş öğretmenleri, idareciler ve vakıf yöneticilerinin katıldığı.. Verimli geçtiğini söyleyebilirim. Akşam yediyi geçiyordu sona erdiğinde.

Sonra.... kardeşime gittim, karnımın şişini indirmem lazım. Konuştuk ordan burdan, beni biraz rahatlattı. Etrafında bulunan insanları birarada tutmak adına, olgun davranmaya çalışmak ne kadar zor yaa... olanları eşime anlatsam ortalık epeyce karışacak, sus diyorum kendi kendime, öyle davranmam gerekli çünkü..

Evde, biraz da kendimi bulduğum Star TV deki diziyi izledim, hani 8 de başlayan, izleyenler bilir. Arkasından da Kanal D dekini.. İşte gün bitti, artık yatma hazırlıkları. Yarın temizlik günü, reklam aralarında yatak takımlarını değiştirdim acele acele, tv izlerken de hep örgü ördüm sıkıntımı atma amaçlı... Artık yatabilirim.
sevgiyle kalın arkadaşlar.

EVİM EVİM GÜZEL EVİM

2007-01-08T20:07:00.000+02:00

Ne kadar zorlandım bu postu yazarken!! işte uğraştım gün boyu, olmadı.. evde akşam ugraştım yine beceremedim. Sonunda yeğenim imdadıma yetişti, ona çoook teşekkür ediyorum. Bana kalsa yandık valla, yazamazdım post most..

Bayram, yeniyıl.. herşey geldi geçti. 2007 li rakama alışmaya başladık bile, sekiz gün geçmiş gitmiş.

Bayramlar ana baba evinde pek güzel geçiyor. Dört kardeş, eşleri, yeğenler.. kalabalık, yapılacak iş çook.. ama kafa yorgun değil, oranın hayhuyuna alışıveriyor insan. belki otuz yıla yakın bir zamandır babaevinde değildik yeniyılda. Bayramın birinci günü kurban işini çiftlikte hallettikten sonra akşam üzeri yola koyulduk, hani hep derim ya bayramlarda herkes bulunduğumuz tatil bölgesine akar, biz ters yöne, birbuçuk saat sonra annemlerdeyiz. Kardeşim bir gün evvelden gitmişti, aileme yardıma, onların sağ kolu gibi. Benden büyük olan N.. yılbaşı balosuna katılacaktı bir gün sonra gelecekti. Neyse...akşam yemeği hazırlanmış, masa kurulmuş bizi bekliyorlar... O gece saat onbir gibi İzmit teki kardeşim de geldi, evde tam da bir bayram havası, yeniyıl da cabası..(pek kafiyeli oldu)
anne baba da dahil cumbur cemaat tombala oynadık, annem ilk kez oynamış, üstelik tombala da yaptı. Babamın çıkan sayıların üzerine kağıt parçalarını yapıştırma çabaları da görülmeye değerdi. Yedik, içtik, güzel bir yeniyıl gecesi yaşadık. .bir havai fişeğimiz eksikti, öylesi yanii..
diğer günlerde de gelen hısım akrabalar, bizim büyükleri ziyaretlerimiz.. Ailem küçük bir taşra kasabasında yaşadığından bayrama ait ne varsa yaşanıyor oralarda, bu da benim çok hoşuma gidiyor..

Dördüncü gün döndük eve. O kadar patırtıdan sonra ev tıs pıss.. Uyum sağlayamadım hemen, markete gittim biraz alışveriş yaptım kendimi rahatlatmam için.

İki gün de kendim ekledim tatile, gitmedim işe bir hafta yaptım dinlenceyi. Bu sabah çok zor kalktım, hep geç yatıp geç kalktığımdan, akşam erken de yatsam uyuyamadım, yatak battı, uyku sıktı.. Eşime uyandırmasını söylemiştim geceden. Onun hiç uyku problemi olmaz yattı mı hemen gider. İki telefon bir de saat kurmama rağmen kalkamadım, kapatıp devam ettim uykuya. Allah tan o uyandırdı da toparlanabildim.

Dün akşam üzeri çiftliğe gittim, kuzine yakıyorlar, sıcacık .. kestane, patates pişiyor fırınında. Hatta Filozof un da ekmek bile yoğurup pişirmişliği vardır kuzinede. Göveç yapmış, ağzını da hamurla sıvamış benim bilmiş, pek bi lezzetli olmuş.

Yavru Alman kurdu var, bize geldiğinde 40 günlüktü, şimdi üç aylık, içerde gezinip duruyor, güya bekçilik yapacak büyüdüğünde ama sümdük yapmış hayvanı Filozof. Ama hala umutlu, büyüyünce performansını gösterecekmişş, bilmem artık. Isırma antremanlarını üzerimizde deniyor bir de sevimli ki.. Elimi veriyorum ağzına hafif hafif ısırıyor ama gıdıklıyor da, elimi ağzından birden çektim, dişleri jilet gibi, elimin üstünü çizdi, kanattı. Şimdi bile acıyor ısırdığı yer.

Filozof kendi işinden ayrı birkaç iş daha yapmazsa içi rahat etmez. Üniversite yıllarında da öyleydi üç ayrı gazetede IBM çalışır akşam üzerinden gece yarılarına kadar, gündüz de okula gelirdi, derslerde uyuyarak tamamlardı uykusunu. Evliliğimizin ilk yıllarından başlayarak da bu böyle devam etti gitti. Bu yıl da besi hayvancılığına taktı ve gerçekleştirdi de..yetmişe yakın dana aldı bir kısmını bayramda sattı, bir kısmını yarın kesime gönderecek. Akşam kalan bekçi memleketine gittiğinde veya hastalandıklarında hayvanların yanlarına giriyor, bakımlarını da yapıyordur Allah bilir. Eve geldiğinde bir koku bir koku, banyoda soyunsa bile hemen giysilerini balkona çıkartıyorum, sonra da giysileri diğer çamaşırlara katmadan ayrı yıkıyorum, kısaca arkadaşlar bende iş çoookkkk.. Ama mutsuz değilim bütün bunlardan, işler böyle olsun, başka problemler olmasın.

Bayramda diyeti miyeti bıraktım, iki ayda almadığım yağı dört günde yemişimdir, normalde hiç tatlı yemeyen ben, onu da yedim. Kısaca hiç dikkat etmedim, göz açlığı da var ya koyverdim kendimi.. İşte de yazıyorum diyete 88 kg la başlamıştım iki ayda yedi sekiz kilo verdim, eski giysilerime kavuştum. O kadar yememe rağmen birbuçuk kg almışım, hemen çeki düzen verdim kendime evime gelince, ve şu anda 82 yim. Daha çoook vermem gerek ama sıkı etliyim pek kilomu göstermiyorum yani öyle diyorlar.. Daha onlarca kilo vermem gerekli, ama azimliyim..

çok yazdım çookk.. başka postlarda buluşmak üzere diyor ve çekiliyorum efenimm..

ikibin altıya dair

2006-12-29T12:39:00.000+02:00

ben bu yılı pek sevmedim desem... düşünüyorum da, ne bekliyordum da gerçekleşmedi??? hayır, olmasını istediğim, beklenti içine girdiğim bişii de yoktu ki!!!

sağlıklı ve sıhhatliydik, en önemlisi de bu değil mi.. o zaman iyi geçmiş, özür dilerim 2006.. hakkını yemeyeyim.

şu anda aklıma hemen geliveren, 2006 ya dair yaşadıklarım: emekli oldum ve yeni bir işe başladım hem de fahri olarak.. manevi hazzı büyük....
kah sevinçli kah üzüntülü günlerim de oldu. kendimle ilgili büyük bir üzüntü yaşamasam da yakınlarımın derdi benim oldu, en mutlu anlarımda bile gölgeledi mutluluğumu. ailesini, yakınlarını, arkadaşlarını seven ve onları önemseyen bir yapım var. onların kederleriyle üzüldüm, sevinçleriyle mutlandım. elimden geldiğince, ulaşabildiğim kadarıyla her anlamda yardım ettim çevreme.. maddi anlamda, bazen zorlandığım günler de oldu ama çabuk atlattım eşimin desteği ile.turistik gezi amaçlı iki kez yurtdışı birçok kez yurtiçi gezilerim oldu. kendimle ilgili dibe vurdum dediğim anlar olmadı bu yıl.
anımsadıklarım bunlar şimdilik, o zaman güle güle sana 2006, pek de fena geçmemişsin.

herkesin bayramını kutluyorum, 2007 ye hoşgeldin diyor, tüm beklentilerin gerçekleşmesini diliyorum kendim, kocam, ailem, arkadaşlarım, sizler ve ülkem adına.....

bayramın birinci günü anne babama gideceğiz, kardeşlerim yeğenlerim de gelecekler. şimdi bununla ilgili kalbim pır pır çarpıyor, sabırsızlanıyorum. bayram sonunda yine burdayım.
sevgiyle kalın...

KARIŞIK 2

2006-12-25T15:16:00.000+02:00

öğleden önce bir blogerın geçmiş aylarda yazdığı bir yazıyı okudum ve yaşlar kendiliğinden boşaldı. insanın anne-babasını veya sevdiği bir yakınını kaybetmesi ne kadar acı. oysa ne kadar da zor ağlarım..

bugün işe yorgun başladım, dün gece ayaklarımın ağrısından uyuyamadım. uzun zamadır böyle olmuyordum. demek ki yorulmuyor muşum. kapsamlı bir temizlik yapmak istedim evde. evin tüm perdeleri, örtüleri yıkandı, ütüler bitti. eşimin her takımına giyeceği gömlek kravat kol düğmelerine kadar takıldı ve hazır hale getirildi. benim giysilerim hiç kirlenmez ve ütüsü bozulmaz. ama eşimin ki.. aman Allahım, sabahtan çiçek gibi giydirirsin, geldiğinde paçavraya benzemiştir giysileri, mutlaka her giyişinde ceketine kadar ütülemek zorundasındır. çünkü işten sonra akşam üzeri çiftliğe çıkar, hayvanlarla ilgilenir, köpeklerle boğuşur, bitkilerle konuşur... derken giysiler kimin umrunda. neyse konuyu dağıtmayayım benim dün yaptığım işleri anlatmaya devam edeyim. banyonun dip bucak temizliği yapıldı, kadının yapmadığı veya görmediği şeyler elden geçirildi. akşam üzeri kardeşim benimkini ben kardeşiminkini olmak üzere saçlar boyandı. boyadan önce de 4 km. kadar yüründü. eeee bu kadar işten sonra da ayakların ağrısından uyunamaması normal tabii ki..

bu sabahta temizlik için Fatma hanımımız geldi ve ben hemen evden çıktım.burada işim yorucu değil, hatta dinleniyorum diyebiliriz. hep diyorum ya öğretmenlik zor işmiş diye.. gerçekten öyle. buradaki öğretmen arkadaşları gördükçe, çabalarını izledikçe emekli olduğuma seviniyorum desem yanlış olmaz.
okulda yemek pişirme teknikleri ve uygulaması derslerine giriyordum son 10 yıldır. aynı atölyeyi yani mutfağı birkaç arkadaş kullanıyorduk bazıları da erkek öğretmenlerdi ve o kadar pis kullanıyorlardı ki.. derse geçmeden önce ortalığı toparlayıp temizliyorduk öğrencilerle. öğrencilerime sık sık hijyen kurallarını hatırlattığım için ve sık sık ellerini yıkattığım için adımı hijyen koymuşlar, yıllıklarında gördüm. huysuz benn; öğrencinin görmediği veya 15 -16 yaş grubu öğrencisinin ne kadar temizlik yapabileceğini görerek ve düşünerek aldım mı su hortumunu elime pencere içlerinden, sabit duran makinaların dolapların altlarına kadar ne varsa yıkıyordum. tabii ki paçalar ayakkabılar su içinde çıkıyordum dersten. evim de okula 24 km. arabanın ısısını ayaklara vererek kurunmaya çalışıyordum buharlar çıka çıka..benden sonra rezil olmuş atölyeler, kardeşim öyle diyoo.. çünkü hala o okulda çalışıyor. bazı yıllarda onunla da aynı atölyeyi paylaştık. Allah için o bana ben ona ev mutfağı gibi teslim ediyorduk atölyeyi, herşey yerli yerinde, yerler pırıl pırıl, metal aksamlar parlamış bir halde, hiçbir yerde kir pis olmadan, sorumluluklarımızı bilerek. derslerde mutfak araç gereci öğretmen nezaretinde kullandırılması lazım. örneğin ben mutfak robotunu dört yıl hiçbişii olmadan kullandım, servis teknikleri ve uygulaması dersine giren arkadaş kokteyl yaparken gerekli olmuş istedi, bizim robot bozuk geldi, hem de bir daha tamir olamayacak şekilde bozulmuş.. gençler ne kadar dikkatli kullanabilirler ki elektronik aletleri.. lütfen, sizlere övünüyorum gibi gelmesin anlattıklarım, hepsi gerçek.

biraz önce İsmet İnönü nün 33. ölüm yıldönümü imiş. onunla ilgili bir kutlama proğramı vardı büstünün bulunduğu yerde, gidip geldim proğ.a..biraz sonra ayrılacağım işten. ev de temizlik bitmek üzeredir. bana iyi kirlenmeler.

sevgiyle kalın..

ORTAYA KARIŞIK..

2006-12-21T12:13:00.000+02:00

AB Türkiye yi metresi gibi görüyormuş, ne alıyor ne de bırakıyor!!!

dünkü tarihli cumh. ga. söz okurun köşesinden alıntılar:

Türkiye Cumhuriyeti Devletini yabancılar karşısında küçük düşüren başbakan, bu ülkede her istediğini yapma yetkisine sahip mi? Başbakan hükümetin başkanı olabilir, ama Türkiye de bir de devlet denen bir yapı var. Hükümet de o yapanan içinde.. Hükümetler gelip geçici, devlet kalıcıdır. Devlet (cumhurbaşkanlığı, yüksek yargı organları, üniversiteler, silahlı kuvvetler, kamu kurum ve kuruluşları....) daha ısrarlı daha kararlı bir şekilde hükümetin karşısına çıkmalıdır, Türkiye nin bin aşiret devleti olmadığı hükümete hatırlatılmalıdır. İktidar oldum diye işbaşına gelen her siyasal yönetimaklına gelen herşeyi yapamaz. Türkiye, kurumları, kuralları olan bir devlettir. Hiç kimse Türkiye ye aşiret devleti görüntüsü veremez. S.T.

AB diye onurumuzdan, gururumuzdan daha ne kadar fedakarlık edeceğiz? "Sizi istemiyoruz" diyen ülkelerinkarşısında daha ne kadarel pençe divan duracağız? Önümüze binbir engel konan bu yolun sonunda AB ye üye olamayacağımızı avrupalılar gibi elbette hükümette biliyor. Ama iktidarda kalabilmek uğruna, Türkiye yi yoğrulabilecek bir hamur haline getirebilmek uğruna ne yapsa kardır anlayışıyla hareket ediyor. Hükümet, AB ile birlikte Atatürkçüleri de tuşa getirmek için ugraşıyor.... Yeter artık....El kapıları önünde boynu bükük beklemeyelim!... Canımıza tak etti!.. Bu hükümeti sandığın dibine gömelim!.. A.N.K

Altı yüz yıldır devlet geleneğimiz var diye övünüyorduk ama AKP nin bu gelenekten hiçbirşey almadığını gördük. Dünyanın neresinde bir hükümet,kendi başına belirlediği bir politikayı devletin hiçbir kurum ve kuruluşuna sormadan uluslararası platformlara götürebilir? Bu herşeyden önce ulusa yapılmış çok büyük bir saygısızlıktır. Türkiye yi AKP ye mahkum eden seçim sonuçlarını yaratan tüm seçmenlere bu çağrı: B u ülkenin bir felakete sürüklenmesine gelin izin vermeyelim. Ülkeyi bu ulusal dertten kurtaralım. Bu kez bu ulusu daha büyük felaketlere maruz bırakmamak için vicdanımızın sesini dinleyelim. son seçimde neyi yanlış yaptıysak, bu yanlışı tekrarlamayalım, bu ülkeden hepimizin sorumlu olduğunu unutmayalım. S.S.

Toplam seçmenin dörtte bir oyuyla erken gelen gericilik, törel ilkelere değil de parti ağalarının çıkarlarına göredüzenlenmiş bir seçim sisteminin Meclis te kendilerine sağladığı üçte iki çoğunluğu "ulusal irade" diye yutturarak Cumhuriyetimizin aydınlanma ve insanlaşma yolunda 84 yılda oluşturduğu kurumları yok etmeğe kilitlenmiş; her fırsatı değerlendiriyor.
cumhurbaşkanlığı seçimini de düşledikleri gibi sonuçlandırabilirlerse, karşıdevrim yolundaki son dönemeç de geride kalmış olacaktır. Özel yaşamlarında kimin nasıl giyineceğine karışan yoktur. Ancak kadını ikinci sınıf vatandaş sayarak metalaştıran ilkel görüntüler, Çankaya da bizi temsil edemez. Biz Atatürk ün mekanında, çağdaş Türkiye nin alışageldiğimiz uygar insan görüntüsü istiyoruz. Çankaya da Osmanlının da gerisinde bir düzen kurmaya azimli olduklarını her fırsatta açığa vuranlara kol kanat geren bir yapı değil; Atatürk ün başlattığı aydınlanma ve insanlaşma deviniminin sürdürülmesine öncülük eden bir yapı istiyoruz. K.Ç.

Bunun gibi uzar gider. yapacak birşey yok SÖZ OKURUN..

2006-12-20T11:58:00.000+02:00

bugün blog dünyasına gireli bir yıl olmuş.

zaman ne kadar çabuk geçiyor.

2006-12-19T12:42:00.000+02:00

ne olacak bu ülkenin hali diye yazılır çizilir ya, gerçekten nereye gidiyoruz.

hükümeti becerdiler, şimdi de devleti halletmeye doğru hızla gidiyorlar. çok üzülüyorum çookk..eğer gerçekleşirse yedi yılda neler yapmaz bu adam. şimdi erişemedikleri birkaç kurum kalmıştı, onları da tepeden atamalarla canına okuyacaklar..

benim düşündüğüm bütün muhalefet vekillerinin sine i millete dönmeleri. mumcu karalı görünüyor, ana muhalefetten çıt yok bu konuda. muhalefet ve sivil toplum kuruluşları birşeyler yapmalı, herkes üzerine düşeni yerine getirmeli.zaten seçime bir yıl kalmış, noolur şimdi istifa etseniz. herkes menfaat peşinde. kamuoyunu harekete geçirmenin en iyi yolu bu görünüyor şimdilik. nisan ayında erken seçim için kamuoyunda hükümete karşı baskı yaratmak için ayrılın görevlerinizden sayın vekiller. yoksa bu ülkenin cumhuriyet değerlerini hepten kaybedeceksiniz, kaybedeceğiz..

2006-12-14T10:39:00.000+02:00

zaman zaman sabah işe gitmek için hazırlanırken TV açtığımda, sanırım kanal D de, sarışın bir bomba ile erkek-kadın diğer partneri magazin içerikli bir proğram yapıyorlar.

davet ettikleri kişiler genelde sansasyonel, hatta bugün helin avşar vardı barların güzeli..
her iki sunucu da atlamaya hazır panter gibiler. dik sorular, verilen cevapların içinden cımbızla çekilmiş sözcükler üzerinde oynamalar, köşeye sıkıştırmalar, itiraf ettirme uğraşları.. işte helin in gece yaşamı ablasına zarar veriyormuş muş muş da muş muş..heyhaat abla avşar ın yaşamı ülkeye zara veriyor, onu naaapcaaazzz..

nasıl canım sıkılıyo böyle proğramlara, izlemezsen kanal değiştir diyemezsiniz sevgili kanal yöneticileri.. izlemediğim halde açınca denk geliyorum, kumandayı bulup değiştirinceye kadar bir cümle duyuyorum, bugün de ablasına zarar verdiği cümlesini duydum. kaliteyi verin, halk da kalite olsun..verin ki alalım..70 milyon insandan, diyelim ki 5000 mutlu azınlık(!) nereden, nasıl, ne öğrenebiliriz çabaları..

erkek- kadın olanı ramazan da çok da izlenen Nihat Hatipoğlu nun proğramında canlı yayına bağlandı gece yarısı. Gayetten huuuşuuu içinde, söylediğine göre ramazan ayı
boyunca camileri gezermiş, hatta o gün de selimiye ye gitmiş, amanın bir dini bütün, bir müslüman... be kadın, demezler mi yaptığın işe bak, bir de şu konuşmalara.
madem işin magazin, hadi ona da saygı gösterelim,neden konuğun üzerinden sansasyon yaratma dalavereleri, lafları çarpıtmalar..
diğer sarışın da kendisi çok halis-mulis yaşıyor da sanki.. senin her yerinden ..... akıyor zaten. amanın bir konuşmalar, bir tavırlar, kendisi sanki ahlak abidesi.

çok komik oluyorsunuz çooookkkk

sabah sabah takıldım yine yaaa..

2006-12-10T21:30:00.000+02:00

bir haftayı geçen ilkbahar havalarından bugün yararlanalım dedik ve filozofla Assos a gitmeye karar verdik.
bize pek uzak değil Assos, kestirme sahil yolundan yarım saati biraz geçer. çok da severim orasını, bana rum köyünü hatırlatır, ayrıca balık lokantaları ünlüdür. biz de dışarıda oturduk restoranda, üzerimizde ceket, üşümedik.
o yiyecek siparişlerini verirken ben sahilde ve mendirekte dolaştım, hava çok güzel, kalabalık, balıkçılar son hazırlıklarını yapıyorlar.
bir taraftan yemeğimizi yerken, diğer taraftan uzun uzun sohbet ettik filozofla. geçmişten gelecekten, olan bitenden, yaptıklarımız yapamadıklarımızdan, dağdan taştan... doyurucu bir sohbet oldu. her seferinde büyülenirim oraya, yine büyülendim.

sevgiyle kalın..

GÜVEN

2006-12-07T15:19:00.000+02:00

kameralardan arabamın lastiğini kesen kişiler bulundu. filozofla dün akşam üzeri şikayetçi olduk, dilekçe verdik. yapanlar genç, yirmi küsur yaşlarında. kasıt olmadığını, sarhoş olup kestiklerini söylemişler... olan bizim lastiklere oldu, dördü de değişti. mahkeme sonucunda para tahsil edilebilir ama NEDEN!!!!

artık bu ülkede güven kavramı kalmadı. beni tanımazsın, etmezsin, ne istiyorsun..... gibi sorular uzayıp gider işte böyle.

KUTLAMA

2006-12-05T12:27:00.001+02:00

sabah erken uyandım ve hazırlandım. Atatürk'ün kadınlara seçme ve seçilme hakkını vermesi nedeniyle bir tören vardı, oraya gittim.anıta çelenk sunuldu, saygı duruşu, istiklal marşı, günün anlam ve önemiyle ilgili konuşma yapıldı sonra işime geldim.

şunu da yazmadan geçemeyeceğim, biraz gecikecek gibi oldum, yakın olmasına rağmen daha hızlı yetişeyim diye arabayla gitmek istedim, o da ne.... sol arka ve ön lastikler yerde... kasıt mı yoksa değil mi anlamadım. hemen filozofa telefon edip durumu anlattım. hani sabah sabah canım da sıkılmadı değil.

tören yerinde bir arkadaşıma rastlayarak beni işe götürmesini söyledim, yürümesine yürüyeceem de çizmeler yüksek, hava sıcak, o kadar yolu yayan gidersem terden ölürdüm artık..

dün akşam yedi seansına sinemaya "hokkabaz" a gittik yeğenim ve kardeşimle. yeni açıldı sinema buraya, üç tane salonu var, istanbul da gösterime giren film, aynı gün burada da başlıyor,çünkü zincir sinemaların uzantısı. daha önce gitmediğime hayıflandım, oysa ne güzel filmler gelmişti. bundan sonra beğendiklerimi kaçırmayacağıma dair söz verdim kendime. filmi beğendim, filmde cem yılmaz ikinci planda kalmış..

diğer salonda "eve dönüş" gösterimdeydi, o filme gitmek istemiyorum, işkence sahnelerini görmemek için. 12 eylül odaklı bir filmmiş. o yıllar benim üniversite yıllarım, belki de çokşey bulacaktım kendimle ilgili ve o günlere ait. yok yok dayanamam izleyemem. o yıllarda birçok arkadaşımızı kaybettik ve bu sahnelerin gerçek yaşamda birsürü anlatımını dinledik. o yılları anlatan yerli dizilerden "çemberimde gül oya" yı da izleyememiştim zaten, bu gücü kendimde bulamıyorum. başka postlarda buluşmak üzere ...

sevgiyle..

KUTLAMA

2006-12-05T12:27:00.000+02:00

Hiçbir Şey Birdenbire Olmadı

2006-11-27T12:15:00.000+02:00

"Önce ezanı Arapçaya çevirdiler..
Dinlediniz.
Sonra "Siz isterseniz hilafeti bile getirirsiniz"dendi ..
Demokrasi sandınız.
Sonra bir çığ gibi Kuran kursları, imam hatip okulları açıldı...
Din dersleri anayasal zorunluk oldu..
Kabullendiniz.
Tesettür arttı, cami sayısı okulları geçti..
İnanç özgürlüğü saydınız.
Daha sonra bilim adamı ve yazarları vurdular..
Şairleri ve dansçıları yaktılar..
Kimin yaptığını düşünüp durdunuz.
En sonunda kapınızı çalacaklar..
Size kendinizden başka..
Yardım edecek kimse kalmayacak"
Edebiyet Derneği Kitabı

SENİ DÜŞÜNMEK

2006-11-27T12:06:00.000+02:00

Seni düşünmek güzel şey, ümitli şey, dünyanın en güzel sesinden en güzel şarkıyı dinlemek gibi birşey...
Fakat artık ümit yetmiyor bana, ben artık şarkı dinlemek değil, şarkı söylemek istiyorum.

Acaba Bizim Yönümüz Ne Tarafa

2006-11-26T00:03:00.000+02:00

Bugün başarıdan bahsetmek istiyorum. Evet başarının adı. Başaranların birer ismi var. Başaranların ismi, öğretmen, doktor, öğrenci, anne... olmakla birlikteaslında biz onlara kısaca "başaranlar" diyoruz.
Hepimizin hayatta hedefleri olmuştur. Yaşam sürdüğü sürece de olacaktır.
Hepimizin bildiği bir söz vardır.
"para peşinde koşarsan paranın büyük bir kısmını elde edersin ve düşüşün ani olur. Değer peşinde koşarsan hem değer, hem ün, hem para elde edersin. Yükselişin güzel olur"
Önemli olan ihtiyaç duyanların yanında, ihtiyaç duyulan bir insan olabilmektir. Pekçoğumuzun bunu başarmaya çalıştığına inanıyorum. Önce insan olmayı ve değerlerin peşinde koşmayı...

Birkaç yıl önce, SeattleÖzel Olimpiyatlarındazihinsel özürlü olan dokuz yarışmacı 100 metre koşusu içinbaşlama çizgisine toplandılar.
Başlama işareti ile birlikte hepsi birden yarışa başladılar.
Bir hamlede başlamadılar belki ama, yarışı bitirmek ve kazanmak için istekliydiler.
İlk birkaç metrede içlerinden bir delikanlı tökezleyipyere düştü ve ağlamaya başladı.
Diğer sekiz yarışmacı delikanlının hıçkırıklarını duydular ve yavaşlayarak geriye baktılar.
Sonra hepsi yönlerini değiştirdiler.
Geriye dönerek gencin yanına geldiler.
İçlerinden Down Sendromlu bir kız eğilip delikanlının yanağına bir öpücük kondurdu ve "bu onun dana iyi olmasını sağlar" dedi.
Sonra dokuzu birden kol kola girdiler ve bitiş çizgisine doğru hep birlikte yürüdüler.
Stadyumdakiherkes ayağa kalkarak dakikalarca bu yürekli insanları alkışladılar.
O gün orada bulunan seyirciler hala bu öyküyü anlatıyorlar.
Çünkü öğrendikleri birşey vardı; Hayatta önemli olan şey sadece kendimiz için kazanmaktan ziyade kimi zaman yavaşlamak anlamına gelse bile kendimizle birlikte diğerlerinin de kazanmasına yardım etmektir.

Çağ her işin mükemmellik üzerine işlediği ve neredeyse sizi sömürme yolunda ilerlediği bir yönü gösterse de insanlık dengeyi korumak içiniyi birşeyler de yapmakta...

Acaba bizim yönümüz ne tarafa?

ÖĞRETMENLER GÜNÜ

2006-11-25T02:49:00.000+02:00

sabah okula gittim, masamda bir çiçek.. çok hoşuma gitti, okul müdürü bırakmış öğretmenler günümü kutlayarak. okulda bir telaş bir telaş.. veliler öğrenciler öğretmenleri kutlama yarışında. çok hoş bir görüntü yani..

öğrencilerin hazırladığı sunum vardı, onu izledik. ilköğretim okulunda ilk defa bulunduğum için, çocuklar çok hoşuma gidiyor. o kadar saf, o kadar temizler ki.. geçen gün bir kız öğrenci geldi yanıma,
-siz öğretmen misiniz, hangi derslere giriyorsunuz ?
-ben öğretmenim ama emekliyim, burda derslere girmiyorum.
-hımmm peki
sık karşılaştığım bazı öğrencilerle gözlerimizle konuşuyoruz, onlara gözlerimi kırpıyorum, onlar da bana..
bazı öğretmenler anılarını anlattılar. en güzeli de öğretmenler"bir zamanlar biz de çocuktuk" adlı bir bölüm bilgisayarda, ekrana yansıttılar. kırklı yaşları aşan öğretmenleri tanımak mümkün değil. önce; varsa bebeklik, sonra çocukluk, gençlik ve ekranda bir soru işareti.. tahminler yapılıyor, tanımak mümkün değil. en son da şimdiki hali..
-aaaaa ooooo gibi yedi ve sekizinci sınıflardan sesler,
genç öğretmenler hemen tanınıyor. zaten resimler renkli. onları bulmak o kadar zor değil. veliler yiyecekler hazırlamışlar, beni de çağırdılar ama gitmedim, diyette olduğumu söyledim. yine de odama göndermişler, biraz tattım. öğleden sonra da çeşitli kurumlardan gelen ziyaretçiler vardı kutlama amaçlı gelen. hay huyla geçti bugün. evde temizlik vardı, akşam da yerel yönetimin öğretmen ve eşlerine yemeği. evdeki işlerin son düzenlemelerini yaptım ve hazırlandım. filozof yedi gibi geldi ve yemeğe gittik. çok iyi organize edilmiş bir yemekti, 250 ye yakın misafir vardı.
ben pek oynamayı sevmem, sadece dansa kalktık filozofla.. pek güzel eğlendi öğretmenler.

saat gece onbuçuk gibi kalktık, bize 15 km. kadar uzaklıkta başka bir öğr. yemeğine davetliydik. filozofa sürekli telefon geliyo, hadi gelmiyor musunuz diye. gitmeğe karar verdik arkadaşlarla. okul aile birliği hazırlamış yemeği, biraz da orda oturduk saat 12 gibi eve gelebildik. ben bu tür yemeklerden eve dönünce salak gibi oluyorum, hala kulaklarımda müziğin sesi, bir süre kendime gelemiyorum. şimdi biraz kendime gelir gibi oldum da yazmağa karar verdim.

emekli olduğum okulumdan arkadaşlarım aradı, ben de onları.. başka şehirlerdeki arkadaşlarımla konuştum telefonla, iyi oldu onların sesini duydum. mezun öğrencilerim, öğretmen olmuş, yurdun değişik bölgelerinde görev yapan öğrencilerim. sanki bugün bayram..
12 eylülün armağanı ama iyi ki de yapmışlar. bir de öğretmen sorunlarını giderebilseler.

ben bugün yeni birşey öğrendim, 24 kasımın anlamını farklı biliyormuşum. okulda öğrencilerin sunumunda vakıf yöneticisi ve genel müdür irticalen bir konuşma yaptı, çok da hatip kendisi..
öğrencilere sordu, bugün ne olmuştur da öğretmenler gününü kutluyoruz diye. ilkokul üçüncü sınıf öğrencisi parmak kaldırdı "atatürk ün millet mekteplerini açtığı gün" dedi. meğer, yaşı ilerlemiş halkın da okuma yazmayı öğrenmeleri için millet mektepleri açılmış 24 kasımda. ben, ilkokul çağındaki öğrencilerin okullarını açıldığı tarih diye biliyordum. öğrenmenin yaşı yokmuş arkadaşlar.

artık yatmalıyım, yarın 12 kişilik bir gurubumuz var, onlarla her ay toplanıyoruz, bana gelecekler, dağa götüreceğim onları, artık iki sefer yapılacak evden. mangal yapacağız.. filozof etleri hazırladı, kardeşim tatlı yaptı, fatma hanım da evi temizledi. benden mutlusu var mı.. bugün hava yazdan kalma gibiydi, inşallah yarın da iyi olur. ama yağmur yağarsa da içerde otururuz, bol bol toprak kokusunu içimize çekeriz. belki gökkuşağı da çıkar, kimbilir..

tüm öğretmenlerin öğretmenler gününü kutlarım.

haa bu arada biyonik kedi sana yorum gönderemiyorum. öğretmenler gününü kutlarım.

2006-11-23T12:43:00.000+02:00

geçtiğimiz cuma bağlı bulunduğumuz ilçeye indim, kardeşimle buluşup işlerimizi hallettik, en son da YKM ye taksit yatırmak indi arabadan K.....
Ben caddeye park ettim, araba çalışır durumda ve ben içindeyim K..... nın gelmesini bekliyorum, akşam üzeri ve mesai bitimi trafik çok yoğun bir halde. araba ileri geri sallandı ve stop etti ses de geldi. ben ne olduğunu anlamadım arkaya baktım yan camdan birşey göremedim, şaşırdım. o sırada benim çok yakınımdan kırmızı bir passat geçti, arka koltukta ağırca bir spor malzemesi vardı, acaba o mu yerine yerleşti derken K..... geldi inip baktık yanımdan geçen kırmızı araba benim sol arkayı sıyırmış, boyası benimkine çıkmış ve bazı bölümlerde benim arabanın boyasını almış götürmüş saç ortaya çıkmış. nasıl canım sıkıldı, göz göre göre mağdur oluyorum ve bana çarpan araç hızla kaçıyor. insan bir inip özür diler. acemi idi herhalde çünkü bana ulaşması için direksiyon hakimiyetini kaybetmesi lazım sürücünün. enayi yerine konmam rahatsız etti. ona diyebileceğim şey, sen de aynısını yaşa, ama daha kötüsünü değil. ben ilahi adalete inanırım arkadaşlar o da yaşayacak böyle birşey ve ben göreceğim...

herşeyin düzgün olmasını isteyen bir yapım var, orası da öyle olsun diyemiyorum. o bölüme pasta yapıldı, kırmızı boyalar çıkartıldı ama bendeki çıkan boyaların yeri simsiyah çıktı ortaya kabak gibi. en kısa zamanda o bölümü boyatmalıyım. ALLAH beterinden saklasın...

karışık

2006-11-20T12:42:00.000+02:00

bugünlerde hiç yazmak istemiyorum. mevsimden herhalde.

hafta sonu, özellikle cumartesi günü hava çok güzeldi. kardeşim ve arkadaşımla dört km. kadar yürüdük. deniz kenarında insanlar portatif masalarını açmışlar, mangalları yanlarında, keyif yapıyorlardı. balık tutanlar, yürüyüş yapanlar... güzel günün keyfini çıkarmak isteyenlerle doluydu sahil. pazar da çıktık yürüyüşe ama, deniz kenarı, açık alanlar epeyce rüzgarlıydı. yürüyüşü biraz daha kısa tutmak zorunda kaldık.

cuma akşamı gitmem gereken bir yemek vardı, gidemedim. birkaç gündür sinyal veren dişim o akşam iyice azıttı, zonkluyor, gözüm hiçbirşey görmüyordu. ağrı kesici ve antibiyotik alarak vurdum kafayı yattım erkenden.. yemek prog. iptal etmek zorunda kaldım.

işime yeni yeni adapte olabildim diyebilirim. gerçekten zor yeni bir yere uyum. geç yatmıyorum dolayısıyla geç de kalkmıyorum. zamanında işime gelebiliyorum. evdeki işler de içgüveysinden hallice..

diyet iyi gidiyor. altı kg. verdim. iki yıl önceki kiloma indim. ilk zamanlar kolay gitti, sanırım ödem gitti, şimdi sıra yağlara geldi, biraz ağır gidiyor yağların çözülmesi. fırsat buldukça yürüyorum ve evde spor yapıyorum. bazı öğünler bozulduğu da oldu, çok değil ama üç kez.. okulda dördüncü sınıflar yöremiz ünitesini işliyorlarmış, veliler yöresel yemekleri yapmışlar, vakıf yöneticilerini de davet ettiler. aşureden tutun da yağlı pideler, kapaktan kesmeler, tatlılar, sarmalar, keşkek, pilav... şu anda aklıma geliverenler. çok olmamak kaydıyla, genellikle de hamur işlerinden yedim, akşam dengeledim durumu az yiyerek. allahım neden kilo aldıracak yiyecekler neden çok güzel oluyor... ne kadar çok şey yediğini insan diyet yaparken anlıyor. benim gibi yemekten zevk alan, damak tadı olanların vay haline. aslında diyet yemek şeklini bir yaşam biçimi haline getirebilsek, zaman zaman da hovardalık yapsak iyi olacak ama.. zaten damak tadı olanların zayıf kalmaları çok zormuş..

dişim için antibiyotik ve ağrı kesici haplar midemi ağrıtıyor, sütle içiyorum ilaçları.. iki ay kadar önce de aynı kaplama böylesi rahatsızlanmıştı, dr. a gittim film çekti, çürük yok dedi. ağızda oluşan bakterilerden mi kaynaklanıyor ve iltihap topluyor anlamadım, veya üşütüyor muyum. her neyse yine gidilecek doktora..

bugün iş çıkışı, nazım hikmet in 105. doğum günü nedeniyle nazım büstünün açılışı, akşam da gösteri var. oraya gitmem gerekli..

sevgiyle kalın.....

2006-11-10T10:08:00.000+02:00

ATAM

KURDUĞUN CUMHURİYETİ, YAPTIĞIN DEVRİMLERİ, YAŞAMIMIN SONUNA DEĞİN KORUYUP, SAVUNACAĞIMA TEKRAR TEKRAR SÖZ VERİYORUM.

SEN RAHAT UYU....

KARAOĞLAN

2006-11-06T01:11:00.000+02:00

ilkokul iki veya üçüncü sınıfa gidiyordum, mevsim olarak yazın son günleri veya sonbahar başlangıcı. henüz Kıbrıs çıkartması yapılmamış. daha politikadan falan anladığımız da yoktu. küçücük kasabamıza Rahşan ve Bülent Ecevit çifti gelmişti, herhalde seçim öncesiydi. yolları bizim memlekete de uğramış.. hükümet meydanında konuşma yapıyordu Ecevit, onu dinlemiştim küçücük aklımla, birşeyler anlamaya çalışmıştım. konuşmadan sonra Rahşan hanımı evlerine davet etmişti i..... teyzeler. kaynamış mısır ikram ettiler ona. bir tane de eşine götürmek için istemişti Rahşan hanım. dün gibi hatırlıyorum, sade bir bluz ve etek vardı üzerinde. eşine de götürmeden içine sinmiyordu.
eşiyle birlikte siyaset yapmaları pekçok kişi tarafından yadırgandı. oysa onlar birbirlerini tamamlayan kişilerdi. belki de bu tür siyaset Türk halkının alışık olmadığı bir durumdu o gün için. adları hiçbir şaibeye karışmamış dürüst insanlardı. herkes gibi birtakım hataları olabilir siyasi yaşamlarında. ama Türk siyasetine damgasını vuran ECEVİT e ALLAH tan rahmet diliyorum.
mekanın cennet olsun.. sevenlerinin ve ülkenin başı sağolsun. ışıklar içinde yat ...

bayram kutlamaları

2006-10-29T13:09:00.000+02:00

sabah erkenden kalktık filozofla, kahvaltımızı yaptık ve CUMHURİYET BAYRAMI kutlamaları için tören yerine gittik. havanın güzel olmasını fırsat bilen kalabalık bir halk topluluğu vardı tören yerinde. konuşmacılar cumhuriyetin anlamını ve bugünkü durumu içeren anlamlı konuşmalar yaptılar. okulların gösterileri de anlamlıydı. bulunduğumuz yer aydınlık insanlarla dolu. yerel yönetim de ilerici, çağdaş. sadece bulunduğumuz yere bakarak aldanmamamız gerek. ülkenin götürülmek istendiği yer gayet açık. şu anda bu satırları yazarken cüneyt arcayürek in politika durağını izliyorum bir taraftan da. proğrama gelen sorular da içinde bulunduğumuz durumdan kurtulmak için ne yapmalıyız diye soruyor dinleyiciler. c. arcayürek " sandığa gitmelisin, çevrendekileri sandığa götürmelisin, akp karşıtı oylarla, ancak bu şekilde, ya cumhuriyeti temizleyebilirsin ya da daha çok karanlığa gömülürsün" diyerek yanıtlıyor. laiklikten yana olan, aydınlık çağdaş olan bizlerin yapacak elbette ki çok şeyleri olabilir. hepimiz üzerimize düşen görevleri yapmalıyız ki bize emanet edilen bu LAİK CUMHURİYETİ sonsuza dek yaşatabilelim. bana dokunmayan yılan bin yaşasın mantığıyla hareket edersek o yılanın birgün hepimizi sokacağını unutmamamız lazım..

akşama CUMHURİYET BALOSU na katılacağız. hepinizin CUMHURİYET BAYRAMINI kutluyorum tekrardan. sevgiyle...

güzel bir sonbahar günü

2006-10-29T01:56:00.003+02:00

güzel bir sonbahar günü. kazdağlarının eteklerinde oturuyoruz biz. deniz, zeytinlikler ve hemen orman. bu yörede kanlıca veya melki de denilen bir çeşit mantar toplamaya çıktık kazdağlarına filozofla. doğanın bütün renklerini görmek mümkün. aman allahım o ne güzellik öyle. filozofla "ne kadar güzel bir yerde yaşadığımızı"söyledik durduk. aşağıya doğru baktığımızda dantel gibi kıyılar, yukarılara çıktıkça sıklaşan orman, sarı ve kahverenginin; yeşilin her tonu.. bol oksijen... jeepi ben kullandım belli bir yerden sonra. ben yavaş yavaş sürüyorum arabayı, o aranıyor..
filozof mantarların yerlerini adı gibi biliyor, elinde sopa, kabartı gördüğü yeri eşeleyip buluyor mantarı, bu arada beni de imtahana sokup "5 tane daha var, hadi onları da sen bul" diyor; bakınıyorum bakınıyorum bazen bulup sevinç çığlıkları atıyorum, ama çoğu kez de bulamıyorum. bizden önce çevre köylerden insanlar da hasatı yapmışlar, bulabildiklerimizi de biz topluyoruz. 2 kg kadar topladık, ateş yaktık ve közde pişirdik melkileri. aman allahım o ne lezzet.. ceylanların olabileceği mevkileri söylüyor bana, ama göremiyoruz, yoklar..

bazen tavşan ve domuz avına da çıkıyoruz filozofla, ben vurmasını engellemek istiyorum ama avcı zihniyeti, denk gelince engel olamıyorum. genelde hava kararınca oluyor tavşan avı. yolda denk gelirse tabii ki.. uzun kısa ışıkları yakarak hayvanın gözleri görmüyor ve hareketsiz kalıyor, öylece bakıyor aval aval, gidip elle bile yakalayabilirsin. sonra da bulgur pilavıyla birlikte yahnisi güzel oluyor. domuz vurduğunda ise yiyen kişiler var ya onlara veriyor ya da köpeklerimize.. domuzların kokusu berbat, geçtiği bölgeyi bile kokutuyorlar, yakınında denk gelirsen burnunu kapatman lazım. ayı da varmış bu dağlarda ama ben görmedim filozof görmüş ayı ailesi. geçen yıl bir kez ceylan gördüm arkası dönüktü bize, sonra kaçıp kayboldu.. işte böyle sevgili arkadaşlar, biraz avcı yazısı gibi oldu ama hiç palavra yokk.. insanın kocası avcı olunca bu kadar fikir sahibi olabiliyor veya yaşayabiliyor. sevgiyle kalın.

hepinizin CUMHURİYET BAYRAMI kutlu olsun....

değişik duygularla

2006-10-28T01:37:00.000+03:00

arife günü, havanın da güzel olduğu fırsat bilinerek istanbul plakalı konvoy halindeki arabalar bizim oraya; tek tük bizim gibiler de ana baba evine bayrama yola koyulduk. akşam üzeri bizi bekliyorlarmış, ben de son anda dahil olarak mezarlık ziyareti yaptık. biz gelene kadar filozof uyumuş bile, kardeşimin eşi hazırlamış sofrayı, yemekler de zaten hazırmış,f. yi de kaldırarak iftar yaptık. yemekten sonra yine yattı o, sabaha kadar deliksiz uyudu ve dinlendirdi vücudunu..

işi gereği bayramın birinci günü dönmesi gerekiyordu, kahvaltı yaptı hemen çıktı yola. memleket küçük bir ilçe olduğundan eski bayram gelenekleri hala devam ediyor, tanıdık tanımadık çocuk el öpmeğe geliyorlar. hep bozuk para biriktireyim derim unuturum, neyse ki o işi annem yapıyor. ilerleyen saatlerde diğer şehirlerden gelecek kardeşleri beklemeğe başladık ve geldiler de.. ev bi haralan gürelen, dağınıklık, yemek, bulaşık, sürekli toplama seansları evi.. bayramın tadı da böyle oluyor. damatlar tatil amaçlı geliyorlar, gazeteler saçılmış, mutfak tezgahı sürekli bulaşık doluyor kısaca iş çokkkk.
ikinci günü büyüklerin ellerini öpmeğe gittik akşamına da kuzenimin oğlunun nişanını yapmağa izmir kınık a yola koyulduk.
son gün saat üçte evimizde olmam gerekiyordu, misafirlerimiz vardı, geldim ve onları da ağırladık. bayram faslını böylece bitirmiş olduk.
annem 69, babam 78 yaşında, bugün varlarsa yarın yoklar, yaşamlarını öyle güzel kurmuşlar ki, aralarında güzel bir uyum, iş bölümü, sağlıkları da yerinde, bakıma ihtiyaçları yok. Allah tan başka ne isterim ki. nazar ermesin tansiyon yok, şeker yok herşey yiyip içebiliyorlar, daha ne olsun.

çoğunluğu emekli olmuş yakın okul arkadaşlarımızla 20 yıldır süregelen ayda bir toplantılarımız olur. bu ay da ben alacaktım ama araya ramazan girdi biraz gecikti. havalar da soğumadan tarladaki evimizde onlara mangal ziyafeti verecektim, bu cumartesi olarak niyetlendim hepsini telefonla aramaya başladım. bir arkadaşımızın annesi vefat etmiş onu öğrendim, üzüldüm ama uzun süre katılamayacağını ve de yapmamızı önerdi, içime sinmese de yapılacaktı, hazırlıkları da tamamlamıştık. bugün işyerimdeyken telefon çaldı kardeşim arıyordu, B.....in annesi dün gece ölmüş dedi. kendisini tanıyor çok da seviyordum. nasıl şok oldu bende. B.... anne babasıyla bayram tatilinde kartalkaya dalardı, onları tatil bitiminde ankara ya evlerine bırakmış, kendisi de annesini öldüğü gecenin sabahı okula yetişmişti 9 saat yolculukla. bu nasıl bir dünya bir gün bile geçmeden yine ankara ya dönmüş, telefonla aradım çok kötüydü.. kısaca aylık toplantımız yapılamayacaktı. tekrar arkadaşlara döndüm telefonla durumu anlattım duymayanlar da çok şaşırdılar. o kadar yaşama bağlı birisiydi ki insan ona ölümü konduramıyor. bir gün arayla ölmüşlerdi ama aynı gün yani bugün toprağa verildiler.
işten biraz erken çıkarak E.... deki arkadaşımıza başsağlığına gittik diğerleriyle birlikte. kızı zaten asildi, acısını da öyle yaşıyor, taziyeye gelenleri karşılıyordu..

hayat acısıyla tatlısıyla öylece akıp gidiyor. karışık bir post oldu, sevgiyle kalın..

sağlık macerası

2006-10-14T03:15:00.000+03:00

1995 temmuz ayında göğsümde kızarıklık, ağrı ve sertlik oluştu çok korktuk. hatta ertesi gün marmara adasına gezimiz vardı bir grupla, bozmayalım insanların keyfini diye gittik üç gün. dönünce hemen doktor araştırdık izmir de. bir doktor ismi de bulduk dokuz eylül üni. den.

koca evhamlı. önce çekaptan geç sonra o doktora gidelim diye tutturdu. bilenler bilir özel sağlık hastanesinde çekaptan geçtik, momografide göründü kitle, cerrahi inceledi, emin olamadılar ilaçlı film çekildi .. kalp için de testler yaptırılmıştı kontroller için. benim testlerde acayip bir durum görmüş doktor, siz memeyi şimdilik bırakın kalp anjiyosu yaptırın dedi. haydaa.. çok yemek filan yiyince kalbim sıkıştırır herhalde mide baskısı ama hiç bu kadar ciddiye almamıştık. kocaya söylemiyorum, o dönemde zayıflamak için yosunla masaj yaptırıp elektrikle ısınan bir koca muşambanın içinde terler döküyorum sanırım beşinci seansta bayılacak gibi oldum kendimi zor attım dışarı..o muşambalara gireceğine boğazını tutsana.. olacak işte, herhalde ben o dönemde kalbin ritmini bozdum, çünkü havalarda çok sıcaktı. sanki yirmili otuzlu yaşlardayım da doktor kontrolü olmadan belki de ehil olmayan ellerde bu işi yaptırıyorum, ne cesaret..

her neyse göğüsteki kitleyi unuttuk kalbin derdine düştük, yine aynı hastanede anjiyo oldum, şükür ki birşey çıkmadı ama doktor, kalbin kılcal damarlarında birşeyler olabileceğini söyledi ve içimize gene kurt soktu. o hastaneyi bırakıp yine izmir kent hastanesinde, şu anda adını unuttuğum bir işlem yapıldı, yurt dışından gelen bir maddeyi vücuda vererek ve de karaciyerin parlamasını engellemek için çikolata yedirerek kalbin filmini çektiler, bantta koşturup bir daha filmini çektiler sonuçta birşey yok. ohhh şükür dedik sıra kitleye geldi.
önce iğneyle sıvı alıp incelendi, apse olduğu anlaşıldı, antibiyotik kullandım, kontrole gidildi, geçmemiş.. inatçı..

doktora; aklımda kalacağına alınsın istedim ve birkaç gün sonra başka bir hastanede ameliyat oldum. bu arada belirtmeliyim ki ameliyattan şundan bundan hiç korkmam. beni korkutan bilinç yerindeyken yapılan müdahalelerdir ve de acı veren kontroller, filmler.. uyuduktan sonra ne yapacaklarsa yapsınlar umrumda değil.. yedi kez uyutularak ameliyat olmuşluğum da vardır yanee.. alınan parça patolojide incelendi birşey yok. haaa... sonradan hatırladım hızlı hızlı hareket ettiğimden kapıya çarpmıştım göğsümü..

aslında ameliyat eden doktor bir yıl sonra kontrole gel dedi, ben üç ay gecikmeyle ama başka bir doktora gittim bugün. önceki dr. meme, böbreküstü, guatr vb. de bakıyordu. son gittiğim arkadaşımın tavsiyesiydi sadece meme üzerine doçentti.

randevu dörtteydi, biz biraz erken gittik. dr. un yanında çalışan bayan benimle öngörüşme yaptı, gereken soruları sordu, önceki sonuçları düzene koydu, boyumu kilomu da ölçtü, doktorun çağırmasını beklemeye başladık. sıranın bbana gelmesiyle kendimi doktorur odasında buldum. ilk görüş ne kadar önemli arkadaşlar.. güven vericiydi, bir bilim adamı gibiydi, kendinden emin , vakur.. öngörüşme yapan genç bir bayandı, sonradan öğrendim yüksek hemşireymiş, pırıl pırıl bir gerç kız. muayenehane de tertemiz, düzenli ve de şık.

sorular, sorular... ilk ameliyat patoloji sonucunda belirtilen hastalığı hiç duymadım dedi. muhtemelen hala o parçanın orda olduğunu başka bir laboratuvarda incelenmesi gerektiğini söyledi. haydaaa o labr. bul, parçayı iste, bulabilecekleri de şüpheli, hem birbuçuk yıl önce alınan parça hala orda bekletilir mi???? aklım yatmadı bana zor bir iş gibi göründü. sonra hem elle, hem de ultrasonla muayene etti, oturtarak mezuro ve cetvelle ölçtü, biçti, yuvarlak şeffaf bir şeyle hacmine kadar buldu. benimkilerin biri diğerinden 300 gr büyük, hadi 70 gr ameliyat için doku alınsa bu kadar fark niye diye epeyce düşündü. sonra giyindim, sonuç hakkında konuşacak benimle. anlatıyo, anlatıyo.. kafama takılan soruyu hemen sormalıyım ama sordurtmuyor ben bitireyim sonra sor diyo.. ben de sonra soracağım soruyu unutuyorum tabee..

önbilgileri dikkatli okumadığından mıdır bilmem, benim hiç doğurmadığımı, bunun da önemli bir risk olduğunu söyledi. ben de günlü çocuk doğurduğumu ama yaşamadığını, sonra da düşükler yaptığımı anlattım. diğer riskler arasında kilolu oluşum, sigara içmem, kist oluşması (kendiliğinden oluşmadığını, çarptığımı söyledim, onu da atlamışş) vb. gibi nedenlerle yüksek bir risk gurubuna girdiğimi söyledi. risk sayım 10 muş, ama doğum yapmam ve çarpma sonunda kitle oluşumu sayımı 6 ya düşürdü. ohhh dedimmm...

haa en önemlisi boyum ve kiloma göre olması gereken kütleden iki kat daha fazla kütle taşıyomuşum ben önlerde.. bu her zaman tehlike. küçültme ameliyatı yapabileceğini anlattı. haydaa, manken mi olcam ben yaa. ben onlarla mutluyum, sonra vücuduma göre büyük de durmuyolar bana göre. sonra bana hiç kimse büyük demedi onlara.. uygun, küçülten çamaşırlarla gayetten de iyi duruyolar.
küçültme ameliyatı olamam dedim. o zaman diyet yapacaksınız, 21 kg fazlanız mevcut dedi. yüzüme bir şamar gibi indi yine kilolar arkadaşlar. hiçbir kontrolde film dahil, yağ dokularından yeni oluşan kanser kitlesi görülemezmiş, ancak fındık büyüklüğüne gelince görülebilirmiş.

şu anlamda saçma geldi arkadaşlar, bu konuda fikri olan söylesin, hadi göğsü küçülttük, kitleyi görülebilir düzeye getirdik. sadece memede mi oluşuyo bu meret. bağırsaktakini, pankreastakini, rahimdekini, karaciyerdekini vs. vs. nasıl anlıycaz. doktor sadece kendi branşını konuşturuyo, diğer azalardaki riskleri naapacaaz..

kısaca şimdilik benim büyüklerde bir tehlike yokmuş, bir ay içinde adını verdiği merkezde momografi çektirip sonucu bildireceğim. bir de zayıflama yoluna gireceğim. sevgili zayıflayan blogerler lütfen bana da yardımcı olun. asortik; yardımlarını bekliyorum. sağlıkla kalın sevgili arkadaşlarımmm..

huzur

2006-10-08T00:40:00.000+03:00

ütüler bitti, yerlerine kondu, evde herşey yolunda. tarladan gelen bamya, taze fasulye şoklandı, difrize girdi.
akşam benden bir yaş büyük olan ama adıyla hitap ettiğim ne... iftara gidildi. ne de güzel yemekler yapmış bizim için. onlarla birlikte olmak hep huzur veriyor bana, zamanın nasıl geçtiğini anlayamıyorum. şimdi evdeyim. midemde boş yer oluşmasını bekliyorum meyve yiyeceğim, çünkü gündüz pek imrendim siyah üzüm aldım ama boş yer yok yemek için. bekleyelim bakalım oluşur belki...

başlıksız

2006-10-07T01:35:00.000+03:00

iki haftadır işe gitmiyorum, gezi öncesi hazırlık, sonrası da toparlanma.. sanırım hava değişiminden de boğazım acıyor, burun tıkalı. antibiyotik almadım, doğal yollardan geçsin istiyorum. kışlıkları erken çıkardığımdan ev dağınıktı, bugün iyi bir şekle girdi, ben de huzurluyum. önümüzdeki haftaya iyi bir şekilde başlamayı düşünüyorum. ütüm çok, yarın onu da halledeceğim. bir haftalık seferilikten sonra oruç da iyi gidiyor. sevgiyle..

2006-10-06T23:44:00.000+03:00

hermitage (kışlık saray) st. petersburg peterhoff (yazlık saray) st. petrbg. G-8 topl.yp

2006-10-06T23:34:00.000+03:00

moskova metrosundan kesitler

resimlere devam

2006-10-06T22:54:00.000+03:00

gezi resimleri

2006-10-06T03:27:00.000+03:00

moskova metrosu

gezi resimleri

2006-10-06T02:28:00.000+03:00

uzak yollardan geldim

2006-10-05T23:08:00.000+03:00

bir haftalık st petersburg ve moskova gezimiz sona erdi. üç buçuk saatlik uçak yolculuğuyla istanbul petersburg rusya topraklarına indik. yaklaşık bir saat sonra otelimizdeydik. bir önceki gün sabaha karşı yola çıktığımızdan haşat gibiydik. duş ve kısa bir dinlenmeden sonra yemeğe indik. yemekler çok farklı, bize uyabilecek ve bol bol ananas kompostosu tüketerek karnımızı doyurduk bütün gezi boyunca. gözünü seveyim bizim türk mutfağının. her iki kentte de otellerimiz dört yıldızlıydı ve çok büyüktü hele moskova daki otel ikibin kişilikti. otelde alışveriş merkezleri, kumarhane kafeler, pub lar çeşitli clupler ne ararsanız mevcuttu. ilkgün erken yatarak bir sonraki yoğun geçecek güne hazır olmalıydık.

ikinci günpanoromik şehir turu için hareket ettik. ünlü ve büyük uzun caddeler, puşkin anıtı,liman feneri,darphane,alışveriş merkezi,kütüphane,saray meydanı, adalar, üniversite, kanallar,avora zırhlısı görülen yerler arasındaydı. st. petersburg neva ırmağı üzerinde 50 adadan meydana gelen bir başka ifadeyle doğunun venedik i, 4 milyon nüfusa sahip muhteşem güzellikte bir kentti. 1917 devrimine kadar ülkeye başkentlik yapmış. anıtlar, kiliseler, saraylar görülmeye değerdi. bu arada tarihi bir olaya da tanıklık etmiş olduk. st. isaac meydanında ve kilisesinde hummalı bir çalışma ve hareketlilik göze çarpıyordu. şehirde de tüm caddeler bayraklarla ve( siyah kurdela geçirilmiş) meydanda onlarca canlı yayına hazırlanan tv kanalları mevcuttu. yollar polis ve tören geçişi için bekleyen askeri öğrencilerle doluydu. meğer, son çar ikinci nicolas ın annesi devrim sırasında memleketi olan danimarka ya kaçmış, 1923 yılında da 81 yaşında vefat etmişti. danimarka ile yapılan görüşmeler sonucunda çariçenin oğlunun yanına defnedilmesine karar verilmiş. biz de böyle bir törene ve tarihe şahit olduk. çünkü bu onlar için çok önemliydi.
the hermitage sarayı yani çarlık döneminin kışlık sarayı muhteşemdi. avizeler, aynalar, duvar süslemeleri herşey ama herşey altındandı. binlerce ton altın kullanılmış sarayda. dış yüzeyde kubbeler, içte süslemeler tümü altın kaplamaydı. devrimden sonra müze olarak kullanılan saray ikinci dünya savaşında hasar görmüş, sonra da aslına uygun onarımı yapılmış. duvarlar avrupalı ünlü ressamların tablolarıyla süslüydü. yatak odaları ve saray mutfağı savaşta yağmalandığından onarılamamış.
1917 devrimi başladığında çar toplantı halindeymiş bir salonda, haber geldiğinde başka bir odaya kaçmış ve orada tutuklanmış. odada bulunan saat akşam 8 i 10 geçe durdurulmuş, hala da öylece duruyor. gördüğümüz şeyler arasında büyük bir toplantı salonundu som altından yapılmış büyük bir tavus kuşu görkemliydi. çar ailesinin önemli günlerinde altta saati de var tavus kuşu kanatlarını çırpıyor ve ötüyormuş. neva ırmağı kenarına yapılan saray hepimizi büyüledi. önemli bir not daha; devrim sırasında lenin askerlerine sarayın yağmalanmamasını emretmiş, hiç hasar görmemiş. adı geçen sarayda bizim baltacı mehmet in 2. katerinasının tabloları saray duvarlarını süslüyordu. çünkü katerina tarihe damgasını vuran güçlü bir kadınmış.
ilginç bir not daha; çarların, çariçelerin ve çocuklarının giysileri sergilenmekteydi bir bölümde. rehber küçük bir kabı gösterdi, o ihtişamda bile bitin önüne geçilemiyor, bayanlar kabarık giysilerinin altına bir yapışkan madde konulan kabı yerleştiriyorlar, bitlerin bu yapışkan maddeye yapışarak onlardan kurtulmaya çalışıyorlarmış.

bir sonraki gün baltık denizi finlandiya körfezinde bulunan peterhoff a yazlık sarayı görmeye gittik. karşı kıyıdan finlandiya yerleşimleri görülüyordu. temmuz ayında G-8 toplantısının yapıldığı saraya. bahçe düzenlemesi ve fıskiyeler, altın kaplı heykellerin ağzından akan sular, kısaca bahçe düzenlemesi çok hoştu. sarayın içi de kışlık saray gibi yine tablolar altından süslemeler, balo ve yemek salonları ihtişamlıydı.
aynı gün ikinci katerina nın eşinin kendisi için yaptırdığı puşkin kasabasında trarskoya sarayı da gördüğümüz yerler arasındaydı. bu sarayda beni ençok etkileyen amber taşından bütün duvarların kaplı olduğu büyük bir salondu. taşı işleyerek süslemeler de yapmışlardı.
londra da da yazlık ve kışlık sarayları da gezmiştim ama buradakiler çok ihtişamlıydı.

petersburg şehri 2. dünya savaşında faşistlerce 900 gün kuşatma altında kalmış, bir milyon kişi savaştan ve açlıktan ölmüştü. bu nedenle şehre gazi veya şanlı ünvanı verilmiş.
kaldığımız otelin tam da karşısındalenin devrim anıtını gezdik. siyah beyaz olarak devrim filmi izletiliyordu ziyaret edenlere. delik deşik miğferler, kurşun yemiş kimlikler, silahlar sergileniyordu o günlere dair.
üçüncü gecede otelde kazak müzik ve halk dansları gösterisini izledik, keyifliydi..
rehberler sürekli uyarıyordu metrolarda hırsızlık olayları için. tatsız bir olay yaşadık, guruptan bir arkadaşımızın kargaşa yaratarak parasını çaldılar, herşey gözümüzün önünde oldu ama öylesine el ve ayak çabukluğu var ki yakalanamadı.

dördüncü günün sonunda iki kişilik vagonlarda elekt. trenle aynen bir otel odası gibi hazırlanmış, tertemiz.. sekiz saatlik bir yolculukla moskova ya gittik. tren yolu ormandan geçiyordu, hep bu ülkenin köylerini merak etmişimdir.. yol boyunca köylere de rastladık. düzenli yapılarla bizim köylerimizden farklıydı.

rehberin anlattığına göre herkesin ülkede evi var. ekonomik durumu iyileşen aileler daha büyük evlere çıkıyorlarmış. elektrik, su, ısınma, telefon vb. temel ihtiyaçlar için yaklaşık 50 dolar alıyormuş ayda devlet. ama emekli aylığı 95 dolar gibiymiş. her iki kentte de yaşlı bayanların sokak temizliğini yaparken gördük, belli ki paraları yetmiyordu. hem de epeyce yaşlılardı. moskova da inşaatta dış duvar sıvacıları gördük bayan. saçlarını sapsarı boyamış, modern görünümlü ama inşaat işçisi. sokakları temizleyenler de bayandı. bir inşaat mühendisini şöförlük yaparken görebileceğimizi söyledi rehber. rejimden memnun değillerdi, gençlerin dejenerasyona uğratıldığını, sürekli içki içen, okumayan, marka meraklısı, cinsellikte sınır tanımayan bireyler yetiştirildiğini belirttiler bize.

her neyse.. sabah moskova ya varmıştık, 12 den önce otele yerleşemeyeceğimizden şehir turu yaptık. manej, gum, lenin mozelesi,bolsov tiyatrosu, tverskaya caddesi, şehre hakim poklonya tepesi, lenin tepesi, kızılmeydan, kremlin sarayı, moskova nehri, parlemento binası gördüğümüz yerler arasındaydı. en önemlisi ünlüler mezarlığında yatan nazım ı ziyaret ettik. türkiyeden getirdiğimiz çınar ve selviyi başucuna diktik. bence gezinin en anlamlı bölümü bu idi.
öğleden sonra dinlence akşam yemek ve biraz casino da zaman geçirdik. ne kumar oynuyordu japonlar, hayret birşey...bir kaç küçük deneme biz de yaptık küçük meblağlarla..
erteb
si gün ünlü moskova metrosunu gezdik. sanki metro değil, saraydı arkadaşlar. her yer sanat eserleriyle donanmıştı, avizeler, duvar süslemeleri, usta ressamların elinden çıkmış duvar resimleri... sonra da alışveriş merkezinde serbest zaman.. ural dağlarından çıkan değerli taşlar en önemli hediyelik eşyalar arasındaydı, herkes de birşeyler aldı.. bütün dünya markalarının dükkanlarını da görmek mümkündü. petersburg tan sonra moskova yı beğenmeyeceğimizi söylemişti rehber bize. gerçekten de öyle oldu.. son gün lenin mozelesini de ziyaret ettik. kamera, fot. makinası , kameralı cep telefonlarıyla mozoleye girmek yasaktı. saygılı davranılmasını uyardı rehber, eller bile cepe sokulmuyor uyarıyorlardı. lenin mumyalanmış mı denir bilmem veya ilaçlanmış ( haftada iki gün alt bölüme alınarak bakımı yapılıyormuş) sanki uyuyormuşçasına yatıyordu. ufak tefekti ve etkileyiciydi. elektro manyetik alanın güçlü olduğundan kalp hastalarının ve vücudunda pil vb. şeyler taşıyanların mozoleye girmesinin sakıncalı olduğunu rehber sık sık uyardı. yedinci gün de akşam üzeri moskova dan istanbul a hareket ettik. hiç başıma gelmemişti, moskova havaalanında ayakkabılarımızı çıkarttırarak XR cihazından geçirdiler.. istanbul a indiğimiz saatlerde THY tiran uçağı kaçırılmış, biz ist. inince öğrendik.. yakınlarımız epeyce telaşlanmışlar. iç hatlardan izmir e hareketle bu yolculuğu da burada bitirdik. darısı diğer gezilere olsun.

Not: çok resim çektim ama yayınlayamıyorum hepsini. diğer sayfalarda deneyeceğim. bir de fot. makinamın tarih bölümüyle oynamışım ve düzeltemedim....
sevgiyle kalın...

öteden beriden

2006-09-25T01:31:00.000+03:00

yeni işime başlayalı 5 işgünü geçti. ben masa başı işinden pek hoşlanmıyorum, bu yüzden de amirlerimin idareci olma tekliflerini hep geri çevirmişimdir. bu ifadem, yeni işimi sevmiyorum anlamına gelmesin. fikir yürütmek için henüz çok erken. öğretmenlik mesleğimi sonsuza kadar yürütecek değildim elbette, evde de boş boş oturamaz, gün-komşu ziyaretleri bana göre değil. aslında karışık duygular içerisindeyim. çünkü bu iş de hemen bitiverecek, istediğim an çantamı alıp da çıkıvereceğim gibi değil. çünkü birileri bana güvenerek böyle davrandı.

kendime ait bir odam var. arta kalan zamanlarda zaman geçirebileceğim bilgisayarım, hayırlı olsuna gelen giden, geçerken uğrayıveren dostlarım var, çoğu arkadaşı tanıyorum, bu da iyi.. beni yoran sabahtan akşama değin işyerinde kalmam. geçtiğimiz hafta buna pek uymadım, geliş gidiş saatlerim hep farklıydı. evde yatış saatlerim düzensiz, beni yoracak bu sanırım, uykusuzluk.

yol problemim yok, beş dakikada işimdeyim arabayla. oysa okulum 25 km. uzaklıktaydı. vakıf yönetimi okul içinde. ilk öğretim okulu, bir de başka bir yerde anaokulu kreş var vakfa bağlı. lise binasının yapımı sürüyor. çocuk sesleri cıvıl cıvıl, bu da değişik geldi büyük öğrencilerden sonra.

öğretmenlerin yükü gerçekten ağır bu okulda. vakıf özel okulu olduğu için onlardan çok şey bekleniyor. çoğu emekli öğretmenler, buyüzden fazla hayıflanmamak gerekir.

kısaca işimde ısınma turlarındayım. alışırım bu düzene de... öğretmenlik günlerimde okula ders saatlerinde gittiğimden, haftada birgün boş olmasından kaynaklı bir rahatlığım vardı benim. burada tüm gün bulunmak gerekli, her an bir problemle karşılaşılabilir çünkü.

çarşamba sabahı izmir-istanbul-petersburg uçak yolculuğu. dört gün sonra da trenle moskova ya gidiş. şimdiye kadar sırasıyla sehahat amaçlı, ingiltere, fransa, italya, hollanda, saraybosna, ispanya defalarca da yunanistan a gittim. kısaca hep batı ülkeleri.. ilk kez asya ya seyahat edeceğimden heyecanlıyım. demirperde ülkesi diye ilkokul öğretmenimiz anlatırdı ben de gerçekten demirden bir perde olduğunu hayal ederdim çocuk aklımla.. merak ettiğim bir ülke. internetten hava durumuna bakıyorum soğuk, bu nedenle kışlıkları döktüm hafta sonu. tanımlı giyecekler almalıyım, çok eşya götürmek istemiyorum, sadece eşimin taşıyacağı bir bavul hazırlamalıyım. bu gezinin iyi geçeceğini umuyorum. çok yazdım yine. sevgiyle kalın...

geldimmm

2006-09-12T00:19:00.000+03:00

epeydir ayrı kaldım sizlerden. sanal dünyadaki arkadaşları da özlüyormuş insan.

ilk durağımız marmaris içmeler di. bulunan otelin yapımı henüz bitmemiş, bazı bölümler soğutulmuyor bile. bu yüzden geçen yıl kaldığımız herşey dahil otele yerleştik. aynı akşam bir cafe barda otururken bi koşuşturma, fısıldaşma ve tedirginlik hissettik, öğrendik ki dört ayrı noktaya bomba konmuş marmaris te. ertesi gün yarı yarıya azaldı kalabalık. iptaller olmuş, anlaşılan emellerine ulaşmış bu saldırıyı yapanlar. tatilde tek bir yerde takılıp kalmayız, bir gün datça ya gittik balık yemeğe. ertesi gün bir dostun teknesiyle koylarda gezindik, bencik koyunda demirledik. nerelerden bulmuşlar da o yerleri, villaları kondurmuşlar insanlar. bahsettiğim teknesi olan eşimin arkadaşının evinin bulunduğu yer. marko polo ya yakın bir koyda, özal döneminde, imara kapalı olduğu halde bir günde açılan ve günün sonunda kapatılan imar durumu, kimbilir kimlerin cebini şişirdi. hay allahım yaa!

bir hafta içmeler dinlencesinden sonra karacasöğüt e çökertme den zodyakla gelen başka bir arkadaşımız gökova körfezinin koyların gezdirdi bize. akbük te mola verdik, diğer koylara girdik çıktık. herhalde denizcinin kuralı diye düşünüyorum, bir koyda demirleyen bir yat veya tekne varsa asla demirlemiyorlar, amaç rahatsızlık vermemek. ama bu arada bizim medyanın gülleri nasıl frikik veriyorlar o koylarda bilmem. sanırım danışıklı döğüş.
nasıl süratli gezdik o koyları arkadaşlar anlatamam, deniz de çalkantılıydı, bazen bizi aşıyordu dalgalar. gece ören de otelde kaldık. arabamız karacasöğütten kara yoluyla çökertmeye gelmişti. bir sonraki gün bodrum göltürkbükü ne doğru yola koyulduk sahilden. bahsetmişlerdi en son yanan ormanlardan geçeceğimizi. içler acısıydı, doğa ancak bu kadar zavallı görünürdü. heryer gri ve siyah. toprak diye birşey yok, kül yerler. o kadar büyük bir alanı kaplamış ki yangın kilometrelerce gittik devam ediyordu enkaz. o görüntüyü ifade edecek sözcük, cümle bulamıyorum. kasti yapıldıysa bunun hesabını nasıl verirler vicdanlarda bilemem.

göltürkbükü nde otelimize yerleştik. otel de denmez ya oraya, oniki taş evden oluşan, evlerin arası epeyce aralı, doğanın içinde zeytin ve çeşitli meyve ağaçlarının arasında, tamamen akdeniz mutfağı hakim, evlerin içi her türlü konfora sahip değişik bir yerdi. ilk gün evimizi bulmakta zorlandık çünkü kapı veya duvarda numara yoktu, oysa anahtarlıkta var... sonradan olayı çözdük tam bulmaca gibi evlerin içinde tavanda kubbe var, kubbenin içinde her evde değişik bir figür resmedilmiş, örneğin bizim evde güçlü bir boğa resmi vardı, kapı girişinin yan duvarında içerdeki boğanan yarısı ve daha küçük ebatlarda yapılmış, eşleştirip buluyorsun. eğer dikkat etmediysen epeyce gezinir insan numara bulmak için. herşey eksantrik bir şekilde düşünülmüş. örneğin kahvaltının saati yok, yemeklerin de öyle. ev mutfağı gibi lezzetli sadece size özel yapılıyor taze taze. çünkü herkesin isteği farklı olabiliyor. evlerin çoğu dolu ama kimse kimseyle karşılaşmıyor. saat mefhumu olmadığı için kalkış, yatış, yemek saatleri farklı herkesin. tam keyfi, tam da benlik.. siz yatarken veya odadayken temizlik için rahatsız etmiyorlar, sanki sizi gözlüyor odadan ayrıldığınız anda hemen odanız temizleniyor. ben çok sinir olurum odadayken veya uyurken temizlik için gelenlere..
bu kadar hayattan yalıtılmışlık da sıkıyor insanı, orada kaldığımız her gece kalabalıklara gittik. bodrum barlar sokağına, kafe barlara, gümüşlük e balık yemeğe ve gün batımını izlemeğe, turgutreis e de öyle.. yalıkavağa..
kulak problemim var denize havuza girmem, güneşte danalar gibi yatıp güneşlenemem. ama yaşadığım çevreden uzaklaşmak, bu kadar doping yapar insana. sorumluluk duygusundan uzaklaşmak, boş boş zaman geçirmek, ev işlerinden uzak, bol kitap okumak, okurken içinin geçmesi, tekrar uyanmak ve kaldığın yerden devam etmek..her yıl bu zamanlarda çıkarız tatile, ya sınavlar olur, ya senebaşı kurul toplantısı hadi onları geçirdin zümre toplantıları veya aniden çıkıveren toplantılar. boşluk ayarlayıp gitmişsindir bir telefon, sürpriz bir sınav veya bişii,, müdürüne telefon et, durumu anlat vs vs. rapor veya resmi izin işlerinden de hiç hoşlanmam. ama bu yıl pek rahattım, meğer ne güzelmiş biryerlere bağımlı olmadan yaşamak.
cuma gecesi döndük, daha doğrusu gerçeğe döndük..

26 eylül de eşimle petersburg ve moskova seyahatine gidiyoruz bir hafta. iki şehir arasını iki kişilik yataklı vagonda yaparak. merak ettiğim ülkelerden biriydi rusya. hele petersburg u çok methediyorlardı mutlaka görülmeli diyordu gezen arkadaşlar. umarım iyi bir seyahat olur. hava orada çok soğukmuş, bana erkenden kışlıkları çıkarmak düşüyor. benim daha çook işim var çook..
çok geziyorsun demeyin arkadaşlar emekliliğin keyfi bunlar.. sevgiyle kalın...

tatil

2006-08-27T01:45:00.000+03:00

15 gün yokum arkadaşlar. güney egeye tatile gidiyoruz. görüşmek dileği ile...

yalnızlar kraliçesinin yalnızlığı

2006-08-21T01:25:00.000+03:00

ev bomboş kalıverdi. kardeşim yeğenim annem babam gittiler. bütün odalar tıs pıs. kardeşimle yaklaşık bir aydır birlikteydik, ne güzel zaman geçirdik. son beş gün de annem babam dahil oldular bize. çook mutluyduk çoook. sizi özleyeceğim nes ve barbi. çok uzak olmasanız da çok sık görüşme olanağımız olmuyor o da çalışıyor kızının okulu eşinin işi vs.

ben böyle durumlarda uyumaya bırakırım kendimi. evi toparlayayım yatmamalıyım diye dirensem de olmadı. yarım saatçik uyumuşum eşimin telefonuna kalktım kendimi daha iyi hissediyordum. iki gün önceki evlenme yıldönümümüz için yemeğe çıkalım dedi, apar topar hazırlandım ve gittik. güzel bir yemekti. biz geleceğe dair en önemli konuşmalarımızı hep bu tür yemeklerde yaparız. konuştuk uzun uzun. herşey güzeldi imbat da vardı ama gecenin sonuna doğru sıcak sıcak epeyce esti kalktık geldik evimize.

şimdi daha iyiyim. evin yalnızlığına alışıyor gibiyim.

kutlama

2006-08-19T02:00:00.000+03:00

onsekiz ağostos evlilik yıldönümümüz. eşim yurt dışında. gündüz birkaç kez görüştük aklımdan uçmuş gitmiş, o da burda olmayınca... bir tanıdığın düğünü vardı oraya gittim yeğenimle. dönünce de biraz dolaşmaya çıktık kardeşlerimle. biryerlerde otururken birden şimşek çaktı beynimde, biraz da eşime unuttu diye hayıflanırken kutlama mesajı yazdım hemen aradı konuştuk, kutlulaştık. eve döndüğümde gece oniki de verilmek üzere çiçekler sipariş edilmiş, tam da ayrılmak üzereymiş araba, karşılaştık getirenlerle. annem almış çiçekleri.

biz yirmialtı yıl önce evlendik 1980 de. üniversiteden arkadaştık sonraları gönüldaş, okul bitince re hemen evlendik. geriye dönüp baktığım zaman bazen çok kısa bir zaman dilimi gibi geliyor bazen de çok uzun. bu herhalde o andaki ruh durumuyla da ilgili. gene de herşeye rağmen bana çok güzel yıllar yaşattığın için, beni sevdiğin ve anladığın için bu gün bile böyle orjinallikler yapıp beni şaşırttığın için çok teşekkür ederim. seni seviyorum canım benim.

hadi dön artık seni çok özledim.

ordan burdan şurdan

2006-08-10T01:53:00.000+03:00

yönetmelik gereği zamansız emeklilik dilekçem ilden geri döndü, c.filozof(koca) devreye girdi biryerlere telefon etti benim olmaz denen dilekçe işleme girdi. apar topar evraklar hazırlandı ile gönderildi oradan da kargo ile em. sandığına. milli eğt devreden çıktığı için yine telefon edildi ve bir haftada bana bir yazı geldi em. sandığından. şu kadar emekli aylığınız şu kadar emekli ikramiyeniz .... bankasına ... şubesine on line gönderilmiştir diye. yazı dün elime geçmişti bu gün bankaya gittiğimde bürokrasi paranın, hem de on line yatırılan paranın önüne geçmişti ve yok denildi... neyse bugün olmazsa yarın alınacak hakettiğim.
işte böyle arkadaşlar olmayacak diye başladığımız iş sonuçlandı hem de jet hızıyla. bu süreçte kimseye birşey demiyorum ama ben de bir telaş hemen aylık bağlanmazsa, taksitlerimi ödeyemezsem, kredi kartları da var tabii. en sonunda c. filozoftan alır sonra öderim diye düşünürken .....
bu durumu kardeşime açtığımda abla sen kendinin farkında değilsin, boşuna üzülmüşsün diyor. benim elde ettiğim şeyler hep zor olmuştur sonunda olur ama oluncaya değin epeyce kuruntu yaparım kendime, yapım gereği herhalde.
şimdi 26 ağt. gibi tatil var planlarımızda. c. filozof 16 sında estonya ya gidiyor birkaç gün.
ekim gibi de yeni işime başlayacağım, genel kurulda karar alınacak ve ben resmen başlayacağım. içimi dökmem gerekirse bilgili, donanımlı olduğum halde utangaç yapımdan dolayı topluluklara karşı pek konuşamam ben. birkaç denemeyle bunu da aşacağıma inanıyorum, daha genç yaşlarımda daha fazlaydı biraz kırıldı ama daha var, artık kaç fırın ekmek yemem gerekecek bilmem.
kız kardeşim, eşi ve yeğenim var burada. onlarla günler pek eğlenceli ve hareketli geçiyor. birlikte yemekler, kahvaltılar gırla gidiyor. bir de diyete başladım ne kadar gerçekleşeceği meçhul. ağzıma göre buldum mu kaptırıveriyorum kendimi. c. filozof sabah erkenden fırından börek simit poğaça almış, hiç listede yokken hatırı kalmasın dedim ve biraz yedim.
yarın akşak yılmaz erdoğan-demet akbağ ın haybeden gerçek üstü aşk isimli oyununa gideceğiz anfi tiyatroda. adam bu gece evlenmiş yarın nasıl gelir oyuna diye düşünüyordum meğer çeşme de evlenmişler bize 3 saatlik mesafe, yetişirler. cuma akşamı candan erçetin in konserine de davetliyiz. yeğenim bayılıyor ona, son üç yıldır gelir buraya yaz konserlerine hiç denk gelememişlerdi, artık ona önlerden izleteceğiz.

önceki gün hiç niyette yokken benden yaşça büyük bir bağyanı kibarca benzettim. insanlar sadece konu bulmak, konuşmak amaçlı senin durumunu, gururunu, ruh halini düşünmeden konuşurlarsa olacağı buydu. o anda dünyayı gözüm görmedi haddini bilmek zorunda kaldı, iyi akşamlar diyemeden gitti, bana doğru bile bakamadan. ona iyi bir ders oldu, tansiyonu kaça fırladı kimbilir. hani insanın koptuğu, gözünün hiçbirşeyi görmediği anlar vardır ya, işte öylesi...
c.filozof naaptın kadını diye bana bakıyor şaşırarak, ben de böyle böyle o bunu çoktan haketti sabırlı davrandım hala üzerime geldi sadece seninle konuşmak amaçlı dedim, hak verdi.

çookk yazdım çok. kaç zamandır yazmadığımın acısını çıkardım. sevgiyle kalın sevgili okurlar...

oldu

2006-07-20T11:34:00.000+03:00

adamını bularak işe girme görünen birşey de arkadaşlar. siz hiç torpille emekliye ayrılan duydunuz mu? evet oluyor, o da ben.... yasal emeklilik başvuru süresinin mayıs ayında olduğunu biliyordum ve o tarıhlerde pek de düşünmüyordum. sonraki zamanlarda gelen giden müdürler, çalışma alanımızın karışması, herkesin taraf olma tutumları emekliliği düşünmeme neden oldu. bakanın bir tv konuşmasında da temmuz sonuna kadar emekliliğe ayrılanacağını düşünmüştüm ama yalnış yorumlamışım, yasal süresinde başvurulan dilekçeler sonucu temmuz sonunda ilişik kesileceği yolundaymış demeç. eeee kendimi hazırlamışım, geçenlerde yaptığım başvuruya olumsuz yanıt geldi olamayacağına dair, zamanın geçtiğini söylüyordu yetkililer. üzüldüm, meğer kendimi iyi hazırlamışım bu sürece. neyse, konuyu uzatmayayım koca devreye girdi ve oldu. biraz önce aldığım habere göre onaylanmış isteğim. olamayacak şey yok ülkede arkadaşlar. hakkımda hayırlısı olsun...

nedir bunun adı

2006-07-20T02:36:00.000+03:00

kadın 70 yaşlarında. adam ise 80 lerini sürüyor. kaç yıldır birlikteler bilinmiyor ama birbirlerine karşı tavırları öylesine nazik ve sevecen ki...sık sık birbirlerine sarılıp okşuyorlar. dünya umurlarında değil, ağızlarından seyrek çıkan sözlerde hep bir özen ve şefkat.
bakışlarında sıcaklık... bakışları............. aralarında gören yalnızca bir çift göz var, adamındakiler. ve kadının elinde baston, görmeyenlerinkullandığı cinsten. ama kadının asıl dayanağı eşi. yaşlı adam bütün yolları, kapıları ve merdivenleri geçerken iki kişilik dikkat ve çaba sarfediyor, bir an bile yalnız bırakmıyor kadını.
ve bu yaşlı çift, binlerce km uzaktan gelmiş rusya ya. gezmeye görmeye... adamın yaşlı gözleri, gördüğü her yeri eşine aktarmaya çalışan sözleri, sonra birlikte susarak dinlenmeleri... öylesine uyumlu, öylesine sevgi dolu bir çift ki bu....
turistlerin rehberliğini yapan genç kız, haritada moskova yı, samara yı, volgograd ı gösteriyor. yaşlı adam, eşinin eliniharitaya koyuyor ve hareket ettiriyor" bak burası moskova, burası samara...
rehberin gözlerinden iki damla yaş süzülüyor. acaba yaşlı çift için mi ağlıyor? yoksa kendi hayatında böyle bir sevginin olmadığına ve büyük bir ihtimalle olmayacağına mı?

sabahleyin bir tanıdığın babasının durumunu öğrenince bu olayı yazmak geldi içimden. adı geçen baba zamanında zengin, her istediğini elde eden, aşırı, uçarı bir adam. eşi dayanamıyor ve orta yaşlarının sonlarına doğru ayrılıyorlar. şatafatlı ve uçarı hayatına devam ediyor baba bir müddet daha. yaşına rağmen çeşitli gönüllere girip çıkıyor ve yaş geçtikçe de kadınlar tarafından teker teker terkediliyor. o artık yaşlı bir adam ve de yalnız. kalp ameliyatı oluyor oğlu ve gelini tarafından yarım yamalak bakılıyor. şimdilerde ise beyin damarları tıkandığı için unutkan, dediğini diyen, yakın geçmişi hatırlamayan, en önemlisi de sadece erkek bakıcısıyla birlikte yaşamak zorunda kalan yalnız biri...
hep şunu düşünürüm, eşler bilhassa erkekler yaşlılık günlerine ufacık da olsa sevgi kırıntıları bırakmalı, bırakabilmeli yalnız yaşamak istemiyorlarsa. eşiyle huzurlu bir yaşlılık geçirmek istiyorsa taaa gençlik yıllarından yatırım yapmalı bu günlere. şimdi kadın kızının yanında, üstelik kızıbabayı görmek istemiyor, torunlarına da hasret.......

eşime

2006-06-19T03:15:00.000+03:00

bugün senin babalar gününü, dün benim anneler gününü kutlayan bir evladımız yok. evliliğimizin ikinci yılında doğan oğlumuz yaşamadı. daha sonraki bebeklerimizi de erken kaybettik. oysa çocukları ne çok severdin, hala da öyle... ne kadar özgüvenli ve komplekssiz bir insansın ki bir gün bile bunu hissettirmedin. ailene karşı önümde kalkan oldun, hiç konusunu ettirmedin, üzüldüğümü düşünerek beni memleketine bile götürmedin. oysa ben durumu kabulleninceye değin kendimle çok mücadele ettim, senin safiyane arkadaşlarının çocuklarını sevmen bile bana dokundu...

durumumu son yıllarda ancak kabul etmişken sen benimüzerime titredin.yüzde beşlik guruba giren, nedeni belli olmayanbizim durumumuz için ne çok doktorlara gittik ne çok paralar harcadık.

en sonunda pes ettik, TANRI böyle istiyor dedin. oysa ikimizden bir çocuğumuzun olmasını ne çok istedim. demek kaderin önüne geçilemiyor bazı durumlarda.

bizim evimizde hiç bu konu sorun olmadı, sen beni hep teselli ettin...sana teşekkür ederim, hiç beni bu konuda üzmediğin için... sana minnet doluyum....

fıkra gibi

2006-06-19T02:03:00.000+03:00

cep telefonları yeni yeni yaygınlaşırken kız kardeşim babama hediye almış, bize gezmeye gelmişlerdi. ailemin oturduğu kasaba ile bizimkisi 120 km gibi. babam cebine yeni yeni alışıyor, yıllar geçti hala çok iyi kavrayamadı ama, bize telefonunu gösterdi gururla. baktı ki telefonun üzerinde bizim şehrin ismi yazıyor, şaşırdı..... anneme, uleeeee ha... bizim burda olduğumuzu nerden biliyo bu telefon. ne çok gülmüştük. sen çok yaşa babacığım....

babama

2006-06-19T01:39:00.000+03:00

sana ait, düne dair hiç kötü birşey hatırlamıyorum babacığım. senin mertliğin, dürüstlüğün, insan ayırmaman, herkese eşit mesafede yaklaşan özelliğin hele hele en önemlisi çalışkanlığın biz çocuklarına da bulaşmıştır umarım.

bizleri çok severdin, ablamla çoçukken saçlarını tarar, tokalar takardık, duruverirdin. saklambaç oynardık senin saklanma yerin karyolanın altıydı. her seferinde seni orada bulabileceğimizi bilsek de seni arar. oyunu uzatırdık. biraz büyüdük, gösterişli olmaya başladık, bizi herkesten sakındın. iyiki de öyle yapmışsın şimdi doğruyu eğriyi çok iyi ayırt edebiliyoruz babacığım. o günlerde kızardık belki herkes gibi niye gezemiyoruz diye ama.......

sen okumamıştın, annemle en büyük hayaliniz bizleri okutmaktı, başardınız da... bizleri herkesten sakınan sen, taşradan başkente üniversiteye gönderdin, hiç düşünmedin maddi anlamda yetebilir miyim diye...belki klasik bir söz ama ceketimi satarım... tam da sana göre söylenmiş herhalde. çok çalıştın, çabaladın, tabi annem de birlikte. biz de senin yüzünü kara çıkarmadık babacığım. şimdi 78 yaşındasın, sağlıklısın, artık ekonomik problemlerin yok babacığım çünkü biz senin hep arkandayız. sana ve anneme sağlıklı mutlu nice güzel günler dilemekten başka ne yapabilirim ki canım babacığım. sizi çok SEVİYORUM...

önemli kararlar eşiğinde

2006-06-18T04:28:00.000+03:00

emekliliği hak edeli üç yıl geçti. bu yıl da sürdürmek istiyordum öğretmenliğimi. ama okulun hiç tadı tuzu kalmadı, müdürün biri gidiyor biri geliyor, her birinin yandaşları var. birbirlerinin açıklarını arıyorlar. kısaca çalışma zevkim kalmadı.

geçenlerde eşiminde başkanı olduğu eğitim vakfının ikinci başkanı çalışmamı teklif etti, yapabileceğimi düşündüm, eşimle konuştuk her boyutuyla ve ben emekli olmaya karar verdim. şimdi eğitimin başka bir alanında yönetim kurulunda çalışacağım. umarım yararlı ve başarılı olurum. çalışma koşulları daha farklı, mesaiye bağlı olmadan karar verme mekanizmalarında olmak benim için çok farklı birşey. enazından emekliye ayrıldığımı anlamayacağım zamanımı dolu dolu geçireceğimi düşünüyorum. hakkımda hayırlı olsun...

2006-06-01T01:14:00.000+03:00

resimleri yayımlamayı öğrendim arkadaşlar. diğer çiçeklerimi de başka zamanlarda yayımlayacağım. teknoloji özürlü biri olarak bunu başardım. afferim bana. sevgiyle kalın...

2006-06-01T00:52:00.000+03:00

2006-06-01T00:20:00.000+03:00

evimdeki çiçekler

2006-05-31T23:59:00.000+03:00

ceyar

2006-05-31T03:32:00.000+03:00

oturduğumuz eve on kilometre kadar uzakta ormanlık dağın eteklerinde beş dönüm kadar başta zeytin ağaçları, aklınıza gelen her türlü meyve ağacının olduğu bir bahçemiz var. altı yıl kadar önce aldı eşim onu çok isteyerek. epey emek sarfetti güzel bir yer yaptı. tek amacı da ekolojik tarım yapmak, sebzeyi ve meyveyi doğal yollarla yemekti. çeşitli kuşlar, kümes hayvanlarımız da mevcut. köpekler de en büyük dostu onun. iki yıl kadar önce aylarca bir odanın içinde hapsedilmiş, kıpkırmızı gözlü yüzü hafiften çarpık bir köpek getirdiler çevre ilçelerden birinden. kafasını kafes içerisine koyarak getirdiler hayvanı,yanından bile geçmek mümkün değil hırlıyor. zaten yüzüne bakamıyor insan kısacası vahşi birşey. çalışanlardan biri ona ceyar adını taktı, öyle de kaldı. geçenlerde bizim ceyar da bir tuhaflık var, havlamıyor, hırlamıyor huzursuz biryerleri ağrıyor besbelli. ilk kez kardeşim ve yeğenimle fark ettik hatta hayvanla hafiften dalga da geçtik dışkısını yapamıyor sandık. gece daha çok rahatsızlandı, veteriner geldi, karnında bir ur olduğunu öleceğini söyledi. o kadar üzüldük ki....saatler geçtikçe ağırlaştı bacaklarını tamamen yayarak yatıyor yanlara doğru sanki içinin ateşini toprağa vermek istiyor. veteriner iğne ilaç yaptı faydası yok. başka çareler düşünüldü ve bursa da hayvan hastanesine götürüldü. sorun idrar yollarındaymış iltahaplanmış kana karışmış, hayvana sıtması tutuyor. onu uyutarak ameliyat etmişler ve geri getirdiler. bizim ceyarın yaşı zaten yetmişi geçikmiş ama ölmesini hele göz göre göre acı çekmesini kim ister ki. hergün gelişmeleri takip ediyoruz hayvan toparlandı bir hafta sonra eski haline döndü. gene kırmızı kırmızı bakıyor, havlıyor hırlıyor ama tek fark eşime o kadar minnetkar bakıyor ki. ona ilave bir özellik kazandırdık. sen çok yaşa ceyar...

kadın isterse

2006-05-30T00:07:00.000+03:00

eşim 10 gün önce yurt içi yolculuğa çıktı. doğudan başlayarak birkaç il dolaşıp gelecekti. o seyehate çıkarken ben de yakın akrabamızın kızının nikahındaydım. bir gece annemde kalarak ve de nikah töreninden sonra eve geldim. o gün ev pek bi boş geldi, kendimi havada asılı yapayalnız hissettim. ertesi günde öyle, diğer günler de... zaman geçtikçe sık sık ansam da yalnızlık kayboldu, alışmaya başladım . bu arada o yokken ev badana olacaktı ve de dip bucak temizlik. hepsi oldu işler bitti. üç gündür temiz temiz oturuyorum. yalnızlık hissi yerini özleme bıraktı. şu anda yolda geliyor ve ben onu sabırsızlıkla bekliyorum.

bir ay kadar önce mobilyaları değiştireceğimden bahsetmiştim ona, kabul etmedi yeniymiş, daha üzerinde kaç kişi oturmuşmuş gibi şeyler söyledi. halbuki alınalı 15 yılı geçiyor sadece 7 yıl önce yüzlerini değiştirdim. tamam eşyayı temiz kullanıyoruz eskimedi ama ben sıkıldım artık değiştirmek lazım, aklıma koydum bir kere...onun yokluğunda nikahtan dönerken yol üstünde yeni açılan bir mobilya mağazasına uğrayıp, bir tane de beğenip bağlantı sağladım. geçtiğimiz cuma günü gelecek yeniler, bu arada eskileri göndermek gerek. onları da şöförümüz vasıtasıyla tarladaki bekçi evine gönderdim. şöför eşyaları taşırken olacak ya eşim onu aramış, hasta olan köpekle ilgili ilaç götürmesini söylemiş. şöför tamam şimdi çıkıyorum oraya hocam koltukları gönderdi demiş. hemen zıırrrrrr telefon, bana gülerek hayırlı olsun diyor. alah allah dedim ne çabuk öğrendi daha koltuklar yerine gitmedi. adama güyaa sürpriz yapacaktık, tutmadı. bakalım beğenecek mi...
bu günlük yeter. ben şimdi onu bekliyorum sabırsızlıkla......